Rainbow Islands een van die games die het bij de liefhebbers van oldskool games altijd goed doet. Ik heb de game op geen van de klassieke consoles weten te spelen, dus ik was blij dat er een remake uitkwam voor de PSP. De titel Evolution belooft ons vertaald in het Nederlands dat we een game die aangepast is aan de hedendaagse standaard van handheld gaming kunnen verwachten. Laten we hopen dat er wel iets is overgebleven van de oude gameplay, want zowel leken als kenners willen natuurlijk wel dat de succesvolle elementen van de oude game worden behouden. Het verhaal begint met Bubby en Bobby, twee als Mexicanen uitgedoste jongens die lekker chillen op de muziek van hun vrienden. Een platenmaatschappij genaamd Million Records verpest het feestje echter door de wereld te vervuilen met keiharde en zielloze muziek. Naast het feit dat de muziek volgens hen niet om aan te horen is, heeft het ook nog eens als nadeel dat het alle levende wezens verandert in agressieve mutanten. Aan Bubby en Boby de taak om ervoor te zorgen dat Million Records stopt met het produceren van tergend slechte muziek. Net zoals de meeste klassiekers is het concept van Rainbow Islands niet ingewikkeld te noemen. In Evolution gaat dit echter niet op. En dit is misschien ook wel een van de grootste missers van deze PSP remake. Er zijn zoveel extra elementen aan de game toegevoegd, dat ze de basis van de gameplay vertroebelen. Over dit punt later meer uitleg.

Rainbow Islands Evolution is te spelen als Bubby of Bobby. Met een vreemdsoortig instrument genaamd de Hurdy Gurdy zijn kleine regenboogjes te maken die ingezet kunnen worden om de mutanten te veranderen in hun oude vorm. Deze regenbogen zijn ook als brug te gebruiken om nieuwe niveaus te bereiken. Dit is in feite ook waar de game om draait, want de hele wereld van Rainbow Islands is verdeeld in allerlei kleine zwevende eilandjes. Met rainbow bullets zijn op grotere afstand vijanden te verslaan. Dit wapen pint zichzelf op vijanden vast en het rest de speler om te schieten. Daarnaast is er ook nog de resonator, een apparaat dat opgeladen kan worden om vijanden in de verte te verslaan. Dit brengt ons op het onderwerp van de levelopbouw. Naast het feit dat je met je regenbogen naar eilanden kunt klimmen, is er ook nog eens de mogelijkheid om naar eilanden te gaan die op andere niveaus liggen. De enige manier om dit te doen is om op bewegende platformen te springen die zich voor- en achteruit verplaatsen naar dieper gelegen eilanden. Het grote nadeel hieraan is dat het moeilijk is om te bepalen of het platform zich op jouw niveau bevindt. Een groen lampje geeft wel aan dat het platform te bereiken is, maar meer dan eens komt het voor dat deze wordt gemist. Het resultaat is dat je een heel eind naar beneden valt en opnieuw kunt beginnen. Dit geldt trouwens ook voor het geval dat de regenboogjes verdwijnen als je er twee keer op springt. Natuurlijk is dit een onderdeel van de gameplay, maar de frustratie die erop volgt doet je eerder denken dat de makers van de game het erin hebben gestopt als gevolg van de sadistische trekjes die ze hebben. Het is sowieso frustrerend om van eiland naar eiland te klimmen, want na één sprong op een regenboog blijft deze gewoon bestaan. Je zult moeten wachten tot de eerste regenbogen uit de reeks verdwijnen totdat je zelf weer nieuwe kunt produceren.

Dingen die de game verder doen afdalen naar de middelmaat zijn de veel te gecompliceerde extra's die het rijk is. Zo is er de mogelijkheid om zowel je personage als de resonator op te waarderen. In de praktijk zorgt het voor betere prestaties, maar de simpele vijanden en de opbouw van de levels zorgen ervoor dat het opwaarderen overbodig wordt. Het voegt maar weinig toe aan de algehele ervaring. Een toevoeging die nog enige soelaas kan brengen is de multiplayer mode. Maar stel je eens een situatie voor dat jij en een van je vrienden beide deze game hebben gekocht voor de PSP. No chance in hell dus.

De afwezigheid van bugs en dergelijke zorgen ervoor dat Rainbow Islands Evolution niet helemaal naar de bodem zakt van het puntensysteem. Op audiovidueel gebied is er maar weinig te vertellen, behalve dat het tot de middelmaat behoort. Een multiplayer mode is enigszins leuk, als je iemand kunt vinden die de game ook heeft. Ontwikkelaar Taito had er beter aan gedaan de originele klassieker één-op-één naar de PSP over te zetten.