Het is altijd een heerlijk gevoel wanneer je weer een lekkere uitdaging voor je kiezen krijgt. Althans, dat vind ik. Ik ben altijd in voor iets eigenaardigs of vreemds, dat houdt je smaak immers lekker breed. Project Sylpheed is zo'n rare titel; een Japanse shooter in space met RPG-elementen ging. Een beetje vreemd….maar ook lekker? Square Enix heeft door de jaren heen redelijk wat uitstapjes buiten het voor hen bekende RPG-genre gemaakt. Met wisselend succes, waarbij de uitkomst vaker negatief dan positief is. In 1997 verraste het bedrijf dan ook vriend en vijand toen bleek dat Einhänder, een side-scrolling shooter eigenlijk een enorm goede game was, ook binnen dat genre waar namen als Gradius, Radiant Silvergun en Ikaruga de gedoodverfde favorieten zijn. Een kleine tien jaar later probeert Square Enix het weer, dit keer met Project Sylpheed, de nieuwste game binnen de Silpheed-franchise die zijn oorsprong heeft op de Sega CD. Deze laatste iteratie is (in tegenstelling tot de vorige delen) gestoken in een fonkelend 3D-jasje en probeert middels de kracht van de Xbox 360 het ietwat stervende genre leven in te blazen voor de nieuwe generatie.

Project Sylpheed is erg Japans en dat is vanaf de intro meteen al duidelijk. De hele presentatie van de game heeft een diepe Japanse sfeer die nog het meest doet denken aan anime-series als Gundam en Macross. Tijdens het spelen van Sylpheed vlogen deze namen meerdere malen door mijn hoofd en kan het kan niet anders of deze series moeten een grote bron van inspiratie zijn geweest voor de makers. De verhaallijn is namelijk niet al te origineel en betreedt eigenlijk alle platgetreden paden die er binnen deze setting te vinden zijn. De liefhebbers zullen er echter van smullen en ik moet toegeven dat het verhaal en de personages me op zich wel wisten te boeien. Mensen die echter een afkeer hebben voor melodramatische Japanse verhalen met dito karakters kunnen nu beter een alinea overslaan. Je bent bij deze gewaarschuwd.

In Project Sylpheed schrijven we 500 jaar in de toekomst. De ruimte is inmiddels geen onbekend terrein meer en de mensheid heeft beslag gelegd op grote delen van het zwarte niets onder de overkoepelende organisatie van de Terran Central Government. Pal tegenover deze organisatie staat A.D.A.N., een groep van rebellen die de macht van de Terran-federatie om willen gooien. Hoofdpersoon in de game is Katana Faraway, een beginnend piloot die trouw heeft gezworen aan de Terran-factie. Zijn goede jeugdvriend Margras is overgelopen naar de rivaliserende zijde en zoals je waarschijnlijk wel kon raden, zijn de vroegere makkers nu geboren aartsrivalen en zinnen ze allebei op een wapenwisseling van galactische proporties. Neem dit verhaal als hoofdingrediënt, voeg daar nog een gezamenlijke liefde aan toe, breng het op smaak met een flinke dosis wraakmotieven en maak het af met een snufje verraad. Voilà, het verhaal van Project Sylpheed in hapklare brokken. Dit alles wordt gepresenteerd in een totaal van een uur aan haarscherpe CGI-filmpjes die de missies aan elkaar rijgen.

De game speelt eigenlijk precies zoals je zou verwachten. Jij bestuurt de kist van de hoofdpersoon terwijl je deze ziet vanuit een achteraanzicht en gaandeweg de levels leeg je je volledige wapenarsenaal op alles waar je schietgerei maar vat op kan krijgen. Spannende dogfights hoef je echter niet te verwachten. Vijandelijke schepen zie je maar weinig van dichtbij en eigenlijk het enige waaraan je ze kunt herkennen, is de roze lichtstaart die ze achter zich laten. Je begrijpt dat een grootschalige vechtpartij eerder op een bezoek aan een hippe technoclub met al even hippe lichtshows lijkt in combinatie met een LSD-trip, dan een serie van spannende schermutselingen in de ruimte. De missies variëren van doelen waarbij het zaak is om de vijand volledig uit te roeien, tot opdrachten waarbij het de bedoeling is dat je een vijandelijke raketaanval verijdelt, of een belangrijk moederschip escorteert. Helaas verzanden deze missies maar al te vaak in een schiet-maar-raak festijn en is er maar weinig diepgang te bespeuren. Tussen de missies door kun je met je verdiende zakcentjes je vliegschip uitbouwen met allerhande wapens en technische snufjes, die je naar keuze in kan zetten. Er bestaat een behoorlijk verschil tussen de wapens (variërend van railguns naar een dozijn soorten raketten) en elk wapen heeft een ander soort effect op een bepaald soort vijand. Je zult dus meerdere keren goed gebruik van je wapens moeten maken, afhankelijk van de vijand waarmee je het op dat moment aan de stok hebt.

De presentatie van de game is degelijk, maar ook absoluut niet meer dan dat. De tussenfilmpjes zijn erg mooi, maar de daadwerkelijke gevechten in de ruimte laten het op grafisch vlak flink afweten. Je ziet de vijanden nooit van dichtbij en als je daar een keer wel de kans toe krijgt, blijkt dat het maar zeer armzalige texturen zijn en dit is eigenlijk het geval bij alle schepen in de game. Je zult de meeste tijd doorbrengen in de ruimte en afgezien van de enkele kleurrijke planeet hier en daar die je vanuit de verte mag bewonderen vormt het zwarte dek met lichte puntjes nu niet bepaald een enorm interessant uitzicht. Daar komt ook nog eens bij dat de verschillende informatie en metertjes op je scherm je het overzicht flink ontnemen, wat bij verhitte confrontaties een behoorlijk struikelpunt kan zijn. Het geluid is goed, met redelijke stemmen van de verschillende personages en een beukende soundtrack die het best geschikt is bij een game als deze. Je zult echter nooit je onderkaak van de vloer op moeten rapen of je oor van de speaker moeten scheuren, want op audiovisueel gebied is er maar weinig te beleven.Op het doosje van de game prijkt het trotse citaat “From the makers of Final Fantasy and Kingdom Hearts!” De gamer met een beetje verstand van zaken weet dat dit onzin is; de game is geproduceerd door het Japanse Game Arts, en deze hebben nooit iets met de eerdergenoemde franchises te maken gehad. Laat je dus niet misleiden. Project Sylpheed weet op geen enkel vlak de (over het algemeen) fantastische games van Square Enix en diens ontwikkelaars te evenaren qua kwaliteit. De game is een enorm middelmatige shooter met een dikke lading aan Japanse eigenzinnigheid. Voor de huidige prijs is het weinig soeps, maar wanneer de game in de budgetbak is beland, kan het best leuk zijn voor de fans. Project Sylpheed blijft geen goede game, hoe je het wendt of keert en de volgende keer zie ik liever dat Square Enix gewoon een lekkere RPG uitbrengt voor de huisconsole van Microsoft en dit soort games over laat aan mensen die wel bedreven zijn in het maken van games als deze.