Op een dag word je wakker en dan weet je het, iedereen moet dood. Hoe dan ook, ze krijgen allemaal een kogel uit je geliefde wapen, de enige die je begrijpt. Vol plezier kijk je hoe de loodvormige punt zich een weg baant in de knieschijf van een niets vermoedende omstander. Vol pijn en heftige schreeuwen valt ze op de grond. Het bloed gutst uit haar knieeen terwijl de angst in haar ogen boekdelen spreekt. Intussen is iedereen in de buurt van het slachtoffer vol paniek weggelopen. Langzaam loop je naar de vrouw, die zich nu kruipend over de grond beweegt. "Het is eigenlijk net een worm met kleding bedenk je je", tot de vrouw om genade vraagt. Met angst en beven vraagt ze je haar leven te sparen. Je bent echter niet in de stemming voor sentimentele serenades en drukt de loop van je volautomatisch geweer tegen de zachte slaap van de vrouw. Nog even kijk je naar de bibberende berg vlees, dan druk je op de X-knop en executeer je de vrouw. Welkom in de wereld van Postal. Het spel ontwikkeld door Running with scissors kwam een aantal jaren geleden uit en zorgde voor de nodige rellen. Het spel was zelf middelmatig, maar door alle aandacht werd de naam Postal een gevestigde titel. Postal uit 1997

We zijn inmiddels een aantal jaren verder, maar als er iets het nog steeds goed doet is het controversie. En controversie verkoopt, vandaar dat Running with scissors ons nu trakteert op Postal 2. Wederom speel je een licht ontvlambare dude die in het stadje Paradise City allerlei boodschappen en taken voor zijn vrouw moet uitvoeren. In tegenstelling tot het oude Postal is Postal 2 volledig 3D en maakt het gebruik van de next-gen unreal engine. Grafisch zou het dus wel goed moeten zitten zou je denken, maar daar hebben we het straks nog over.

Afghanistan in het klein

Er is in de afgelopen jaren wel het een en ander veranderd, want de Postal Dude heeft een vrouw gekregen. Nu is hij niet het type voor huisje, boompje, beestje, maar met zijn witte white trash trailer, achterbuurt hond en schreeuwerige vrouw voldoet hij wel aan de criteria. In Postal 2 speel je vijf dagen uit het leven van de Postal Dude. Elke dag moet hij voor zijn vrouw de stad in en allerlei opdrachten vervullen. Het eerste wat opvalt als we de ogen openslaan in Paradise City is dat alles nogal hoekig is. Ondanks het feit dat men de next-gen Unreal engine heeft gebruikt lijkt de omgeving af en toe uit duplo te bestaan. En niet alleen de omgeving, maar ook de textures hadden wat meer aandacht mogen krijgen, want het geheel ziet er nogal flets en levenloos uit.

Onder give head versta ik toch iets anders...

Het gaat echter niet om de graphics, maar om de gameplay. De eerste dag moeten we onder andere een check cashen en een boek terugbrengen. Nu kun je Postal 2 redelijk snel uitspelen als je als een gek (figuurlijk dan) naar elke opdracht toeloopt. De opdrachten vereisen namelijk weinig moeite en meestal is het bereiken van een locatie of het aanspreken van een bepaald persoon al voldoende voor het volbrengen van je taak. Nu zul je denken dat dit toch de bedoeling is van het spel, maar dat is niet zo. Postal 2 is geen standaard FPS waarbij je door nauwe gangetjes het ene buitenaardse leger na het andere verslaat. In Postal 2 bevind je je in een mini cosmos, waarbij mensen hun eigen gang gaan en jij een onderdeel van de stad bent. Postal 2 bestaat dan voornamelijk uit het ontdekken van de stad en een beetje "spelen" met de aanwezige burgers.