Het is alweer acht jaar geleden dat we in de Benelux voor het eerst mochten kennismaken met Pokémon Red en Pokémon Blue, twee gelijksoortige games die ongetwijfeld heel wat verkoopsrecords hebben verbroken. De hype lijkt ondertussen wat minder te zijn, maar Nintendo is duidelijk nog niet van plan om de deuren van hun goudmijn te sluiten, integendeel. Het beste voorbeeld dat we nog niet van de bekende zakmonstertjes verlost zijn, betreft de games Pokémon Diamond en Pearl, twee gloednieuwe avonturen voor de DS waarin je je Pokéballen weer mag bovenhalen. Wij gingen met de diamanten versie aan de slag, maar deze tekst is ook grotendeels toepasbaar op Pokémon Pearl.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: Pokémon Diamond is geen vernieuwende titel. Het is zelfs logischer om deze game als een soort van uitbreiding op alle voorgaande versies te zien. Men gebruikt nog steeds de vertrouwde elementen die we in het verleden al zo vaak zagen opduiken in de Pokémon games, maar op de een of andere manier lukt het ontwikkelaar Game Freak steeds weer om de nodige aanpassingen door te voeren waardoor elk deel toch weer dat tikkeltje frisser en interessanter aanvoelt.

Ik zeg wel tikkeltje, want potten breken doet Pokémon Diamond absoluut niet. Zoals gewoonlijk is het aantal verzamelbare zakmonsters weer gestegen, deze keer tot maar liefst 493 verschillende beesten (mits je de vorige versies van Pokémon in je bezit hebt om deze te linken met Diamond/Pearl) en er zijn enkele nieuwe functies in het spel geslopen. Eentje daarvan is het pokémonhorloge of, zoals men het ding in het spel noemt, de Pokétch. Dit handige stukje technologie doet dienst als een soort boordcomputer die tijdens je avontuur constant op het touchscreen van de DS te zien is en informatie geeft over een heleboel dingen. Toegegeven, de stappenteller of de rekenmachine zijn functies die bijna volkomen overbodig zijn, maar het weergeven van de levensbalken van je zes gekozen Pokémon is op z'n minst handig te noemen. Je horloge zal trouwens niet meteen al zijn troeven vrijgeven, door opdrachten uit te voeren of aan bepaalde criteria te voldoen zullen er gaandeweg steeds meer dingen beschikbaar komen.

Allemaal leuk, zo'n Pokétch, maar het voelt toch aan alsof Game Freak stiekem niet helemaal goed wist wat aan te vangen met het touchscreen van de DS. De meeste toepassingen zijn wel geinig voor een kwartiertje, maar meer ook niet. Zo zijn er ook wat nieuwe minigames in Pokemon Diamond terug te vinden die, de een al leuker dan de ander, die gebruik maken van het touchscreen. Eentje daarvan is een spelletje waarin je je Pokémon moet aankleden door ze vol te hangen met allerlei accessoires om op die manier het beestje gelukkig te maken. Het aankleden doe je door met de stylus allerlei objecten op het plaatje van de Pokémon te schuiven om daarna een foto van je digitale barbiepop te trekken. Het leuke is dat je die foto's via WiFi met je vrienden kunt ruilen, maar veel diepgang heeft het allemaal niet te bieden. In essentie draait Pokémon Diamond zoals vanouds nog steeds rond het laten vechten van je eigen beesten tegen die van andere trainers, en gelukkig is dat nog steeds even leuk als altijd. Ook tijdens het vechten is er overigens niet veel vernieuwing te bespeuren. Grafisch zien de aanvallen er wat beter uit, maar vergeleken met andere DS-games verbleekt het geheel toch een beetje. Dat is echter nog niets vergeleken met de geluidseffecten die je te horen krijgt, met name de aanvalskreten van de Pokémon. Je waant je zowaar heel even terug in het Gameboy Color-tijdperk, wat een verschrikkelijk geblieb komt er uit die beesten hun bek! Dat de DS audiovisueel heel wat meer aan kan is zo klaar als een klontje, daarom is het een spijtige zaak dat Pokémon Diamond faalt om dat wat beter duidelijk te maken.   Waarom moet je dit nieuwe Pokémon spel dan in huis halen? Eén simpel antwoord: de WiFi-mogelijkheden! Het ruilen van je monstertjes kon vroeger enkel door in je nabije omgeving een vriend te vinden die bovendien nog zin had om z'n GameBoy aan die van jouw te koppelen met een Link Cable. Nu is dat verleden tijd. Het is in Pokémon Diamond namelijk mogelijk om, door je DS aan een draadloos netwerk te koppelen, je gevangen beestjes te ruilen met spelers van over de hele wereld. Wil jij bijvoorbeeld graag een Pikachu hebben, maar je vind hem nergens, dan ga je gewoon even met je DS online rondneuzen of er geen trainer zo'n schattige donderrat te ruil heeft. Niet alleen ruilen, ook vechten tegen andere spelers is perfect mogelijk dankzij de WiFi-mogelijkheden van de DS. Vooral hierin schuilt de kracht van Pokémon Diamond. Doordat er ondertussen zoveel verschillende Pokémon bestaan en je niet langer te maken hebt met de vaak voorspelbare kunstmatige intelligentie van de computer zijn de confrontaties tussen twee (of vier) Pokémon spannender dan ooit geworden. Hoe zalig is het om met je eigen team aan monsters die je dagenlang hebt zitten trainen een ander persoon van vlees en bloed in te maken. Dit is waar we bij het spelen van al die andere Pokémon games van droomden, hulde aan de ontwikkelaar voor het toevoegen van deze puike online ondersteuning.   Gelukkig stopt de WiFi-pret nog niet, er is ook nog de mogelijkheid om samen met maar liefst acht verschillende spelers Underground te spelen, een soort van dungeon crawler, maar dan in de wereld van Pokémon Diamond. In Underground is de bedoeling dat je een eigen geheime basis voorziet van allerlei spullen die je in de ondergrondse gangen terug kunt vinden. Het is echter zo dat de andere spelers die in de gangen ronddolen diezelfde hebbedingen willen bemachtigen. Het is dus de bedoeling dat je de tegenstanders probeert te dwarsbomen door bijvoorbeeld in een populaire doorgang een val te plaatsen. Bovendien staat er in elke speler zijn eigen geheime basis een vlag die, net zoals in shooters, gestolen kan worden door de tegenpartij. Een erg geinig spel waar zonder dat je het merkt heel wat uurtjes in kunnen kruipen.