De Pirates of the Caribbean gekte begon allemaal met een niet al te wilde achtbaan. Het was meer een museum, waarin je met een karretje door werd gereden. Een museum vol piraten van wax die het bekende ‘Yo Ho A Pirate’s Life for Me’ zongen. Het was een levendige gebeurtenis vol bewegende piraten, kanonnen die werden afgeschoten en brandende gebouwen. In 2003 kwam er een actievolle film uit gebaseerd op de piratenrit en inmiddels draait het tweede deel alweer in de bioscopen. Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest is ook als game uitgekomen en wij hebben onze piratenvlag opgehesen voor de PSP-versie.

Om maar direct het gebruikelijke uit de weg te helpen: Pirates of the Caribbean is een third person actiegame en we weten langzamerhand dat dit niet altijd even lekker uitpakt op de PSP. Pirates of the Caribbean laat nog maar eens zien hoe wanhopig het genre werkt als het zomaar overgezet wordt naar de PSP. De combinatie van de wat slome besturing en de verschrikkelijke camera maken het spel vervelend om te spelen. De camera is gelukkig altijd te draaien met de twee triggers, wat ook wel nodig is omdat het ding altijd verkeerd staat. Soms weigert de camera zelfs compleet te werken en blijf je naar een bepaald punt staren.

Wat vrolijker word ik van de actie zelf. Het spel is een hack & slash game, wat qua gameplay net een stapje verder gaat. Elke type vijand heeft namelijk een specifieke knoppencombinatie nodig om verslagen te worden. Of het nou andere piraten, kannibalen, zombiepiraten of wat dan ook zijn, je hebt altijd diezelfde combinaties nodig. Je hebt drie aanvallen tot je beschikking, een snelle, krachtige en verdovende aanval. Bij een vijand met één zwaard moet je bijvoorbeeld eerst een aantal snelle aanvallen doen om te eindigen met een zware aanval. Bij een vijand met twee zwaarden moet dit weer andersom. Vijanden gaan niet dood door gewoon hakken, omdat je echt die knoppenserie af moet maken. Met verschillende vijanden om je heen is dit behoorlijk lastig, omdat met elke slag of stoot je weer opnieuw moet beginnen. De verdovingsaanval is daar heel praktisch voor, maar Pirates of the Caribbean biedt nog andere aanvalsmogelijkheden.

Door het spel heen zijn schatkaarten te vinden, welke plekken aangeven voor speciale arena’s. In deze arena’s krijg je een aantal golven aan vijanden te verduren die je moet verslaan. Deze moet je allemaal overwinnen om de eindbaas, de Krakus, vrij te spelen. Tevens kun je speciale krachtaanvallen verdienen. Deze drietal aanvallen gaan onder de D-pad verstopt en zijn erg nuttig als je omringt bent door vijanden. Ook de tijdelijke wapens zijn erg effectief. Mocht je een fles wijn, werpmessen, of een pistool met een enkel schot tegenkomen, dan kun je die eenmaal gebruiken tegen een vijand wat altijd een dodelijk gevolg heeft. Erg praktisch in drukke gevechten. Ook kan de omgeving in beperkte mate tegen je vijanden gebruikt worden. Zo zijn er plekken waar je een ton tegen een vijand aan kunt rollen of een net vol stenen naar beneden kunt laten donderen.

De AI is ook niet iets om over naar huis te schrijven. Om een voorbeeld te geven van het begin van het spel. Ik activeerde een brug, waardoor er automatisch weer vijanden geactiveerd werden. Er kwam er eentje uit een deurtje zetten met zijn vaste uitspraak “what are you doing out?!” en rende in een rechte lijn naar mij toe zo het lava in. Dood. Mannetje twee, drie en vier volgenden dezelfde routine. Ze kwamen uit hetzelfde deurtje, zeiden dezelfde zin en liepen allemaal het lava in. Ook kunnen vijanden gebruik maken van afstandswapens en dan maakt het ze niets uit of ze hun eigen mensen raken. Games zijn soms zo heerlijk makkelijk als ze slecht gemaakt zijn.

Het vechten wordt zo nu en dan afgewisseld met belachelijk simpele puzzeltjes. Zoals op de juiste volgorde aan hendels trekken, terwijl die volgorde groot ernaast staat, of hindernisbanen die meer een hindernis zijn door de camera en de besturing. Door wat touwslingeren en platformelementen moet het spel als een heus piratenavontuur aanvoelen, maar het werkt gewoon niet. Het piratengevoel wordt nog verder uitgebreid in de multiplayer, waar spelers het met schepen tegen elkaar opnemen. Positief punt is dat maar één speler het spel nodig heeft, negatief punt is dat het spel verschrikkelijk duf is.

Johnny Depp heeft in ieder geval wel de stem van Jack Sparrow ingesproken en ook de muziek is dezelfde opzwepende soundtrack van de films. Maar als je zo’n ster als Johnny Depp aan boord hebt, zorg je toch ook dat de teksten die hij spreekt sterk genoeg zijn? Jack Sparrow is erg humoristisch, maar dat komt vrijwel niet terug in het spel. De teksten zijn zo slap als wat. Ook lijkt Depp lang niet zoveel plezier in zijn rol te hebben als in de films, het is bijna saai in gesproken door de acteur. Grafisch is er ook weinig bijzonders te melden. De hoofdpersonages lijken best aardig, maar de rest is saai en grauw. Het leveldesign is erg matig en de framerate regelmatig bedroevend laag.

Het is jammer, maar ook Pirates of the Caribbean: Dead Mans Chest kan zich aansluiten bij de lange, lange rij aan matige filmgames. Het vechtsysteem werkt nog best aardig, en het is ook een leuke uitdaging om die gevechten te winnen. Toch als level na level na level telkens hetzelfde gebeurt en daarbij de rest van het spel gewoonweg slecht is, word je er echt niet vrolijk van. Je moet een die-hard Pirates of the Caribbean fan zijn om hier plezier aan te hebben, maar eigenlijk kan ik het niemand aanraden. Yo ho, yo ho, no pirates life for me.