Patapon wist vorig jaar goed te scoren met vernieuwende gameplay en een hartverwarmend stijltje. De grootste prestatie was uiteindelijk de genre-overschrijdende gameplay, die bijzonder sterk uitpakte. Daarmee wist de game de valkuil te ontwijken waarin zoveel vernieuwende games trappen, namelijk het introduceren van een nieuw spelelement terwijl al het andere onderbelicht blijft. Patapon 2 heeft een goede basis om op te bouwen. Nu is het nog de vraag of de kwaliteit van deel één geëvenaard of misschien wel verbeterd kan worden.

Een populair Engels gezegde gaat: if it ain't broke, don't fix it. Het team achter Patapon 2 heeft zich hier zondermeer aan gehouden. Alle vertrouwde elementen zijn dus weer aanwezig. Wederom speel je de almachtige God, toepasselijk genaamd Almighty, die leiding geeft aan het zichzelf veel te serieus nemende volkje Patapon. Op de maat van de muziek moet je een combinatie maken van driehoek, vierkant, rondje en kruisje, waarmee je strategische commando's kunt geven aan je Patapon. De vier hoofdcommando's zijn aanvallen, verdedigen, voorwaarts marcheren en terugtrekken. Als je een aantal keren een combinatie op precies de juiste trommelslag weet uit te voeren, kunnen de Patapon in een Fever-modus raken, waardoor ze agressiever en krachtiger aanvallen. Door op vlees te jagen en minigames te spelen, kunnen wederom nieuwe Patapon worden verdiend, die ieder hun specifieke eigenschappen hebben. Aangezien er op dit gebied nauwelijks iets is veranderd, zou ik je voor een gedetailleerde beschrijving willen verwijzen naar de review van deel één.

Om de nummer twee aan het einde van de titel te verdienen, heeft Sony een aantal enigszins voorspelbare toevoegingen gemaakt aan de game. Verplichte kost zijn natuurlijk nieuwe vijanden (ditmaal meerdere kwaadwillende Dodonga-volken) en een aantal nieuwe eindbazen. Hoewel de nieuwe eindbazen opnieuw prachtig op het scherm worden getoverd, voegen ze behalve de nodige eye-candy niet bijster veel toe. Je zult uiteindelijk toch dezelfde tactieken moeten toepassen als bij de vijanden uit het origineel. Deze komen overigens ook weer allemaal langs. Ook kunnen op het slagveld nieuwe troepen worden gevonden. In tegenstelling tot deel éen, bestaan deze ditmaal niet alleen uit simpel voetvolk, maar ook uit helden. Deze helden zijn groter en hebben sterkere aanvallen dan de gewone Patapon. Enerzijds zijn de helden een welkome toevoeging. Ze geven je aanvallen de nodige kracht die je kan helpen moeilijkere vijanden te verslaan. Anderzijds haalt de toevoeging van de helden een groot deel van het strategische aspect van Patapon 2 onderuit. De grote kracht van de game was namelijk dat je lekker kon spelen met de positie van de gespecialiseerde eenheden, om ze elkaar perfect te laten onderteunen. De brute kracht van de helden haalt echter het strategische element van de gevechten onderuit.

Een andere nieuwe toevoeging is een soort van 'boom van het leven' die we kennen uit de evolutieleer van Darwin. Door een Patapon te laten evolueren ontwikkelt deze speciale vaardigheden die de vorige generatie niet had. Elk van de typen Patapon kan op talloze manieren worden 'gefokt' met speciale eigenschappen als krachtigere aanvallen of een resistentie tegen elementen als vuur en ijs. Deze eigenschappen brengen ook nadelen met zich mee. Zo kan een vuur-resistente Patapon weer slecht over ijs en blijft een snelle Patapon achter in brute kracht. Hoewel de grafische representatie van de ontwikkeling van een Patapon met de boom een stuk beter in beeld wordt gebracht dan in deel één, valt nog te bezien of het daadwerkelijk wat toevoegt aan de game. De bijna absurde hoeveelheid mogelijkheden maken dat het bijhouden van de eigenschappen van alle individuele Patapon een onoverzichtelijke klus wordt. Daarbij komt ook nog eens dat niet is te voorspellen welke eigenschappen nodig zijn in de nog te kommen missies. Je moet uiteindelijk een missie twee keer spelen om alles uit je troepen te kunnen halen. Toch kom je er uiteindelijk achter dat de meeste aanpassingen aan je Patapon niet echt nodig zijn. Als je de Patapon de gulden middenweg laat belopen, kom je al best ver. Een paar missies worden zonder gespecialiseerde Patapon uiteindelijk wel moeilijker om te voltooien, maar dit is geen onoverkomelijk euvel. Zeker niet als je de helden inzet.

Ondanks de voorspelbare en zelfs overbodige toevoegingen blijft een positief gevoel over tijdens het spelen van Patapon 2. Al vanaf de eerste trommelslag is het praktisch onmogelijk om niet met je hoofd mee te deinen op de maat. Het zal je ook de grootste moeite kosten de grijns van je gezicht af te krijgen, die als gevolg van de eigenzinnige stijl en de hartverwarmende stemmetjes van de Patapon ontstaat. Het opgewekte gevoel dat je krijgt door het spelen van Patapon 2, kun je overigens nu ook delen met je vrienden. Het is namelijk mogelijk om via de WiFi-verbinding met anderen samen eindbazen te verslaan en upgrades te verdienen, die vervolgens in de singleplayer te gebruiken zijn. Het is vergeleken met de singleplayer niet zo uitgebreid, dus hier is ook nog wel wat aan te verbeteren. Zou het niet leuk zijn om juist tegen elkaar te vechten, in plaats van alleen samen te werken?

Patapon 2 levert gemengde gevoelens op. Enerzijds zijn de nieuwe avonturen van de Patapon weer heerlijk, maar anderzijds is er toch ook wel de teleurstelling dat praktisch alles bij het oude is gebleven. Toevoegingen als helden en een evolutieboom lagen geheel in de lijn der verwachtingen, maar zorgen er onbedoeld voor de gehele ervaring minder puur te maken dan die in het origineel. Het is moeilijk aan te geven wat Patapon 2 had moeten doen om deel één te evenaren. Misschien had Sony het gewoon bij één game moeten laten en alle toevoegingen uit deel twee als add-on uit moeten geven. Want dat is uiteindelijk wat Patapon 2 werkelijk is: een tot de nok toe gevulde add-on. Gelukkig wel een hele leuke, die een grote glimlach op je gezicht tovert.