Noem ons een beetje ouderwets, noem ons een beetje gek, maar we zijn altijd fan gebleven van het turn-based strategy genre. Lekker ontspannen achterover leunen en je orders geven. Precies daarom waren wij een half jaar geleden al fan van Omerta: City of Gangsters; een turn-based game die zich afspeelt in de jaren ’20 en draait om de drooglegging en het gangsterleven. Dat is toch de perfecte combinatie?

In Omerta: City of gangsters kruip je in de rol van een jonge Siciliaan die naar het land van de onbegrensde mogelijkheden reist. Specifiek naar Atlantic City. Waarom hij die reis maakt, ligt geheel aan jou, want dat mag je zelf kiezen tijdens het aanmaken van je personage. Heel uitgebreid is dit gedeelte overigens niet, wat helaas ook direct een beetje een maatstaf aangeeft voor de verdere uitwerking van bijvoorbeeld het verhaal en de daarbij behorende personages.

Die is namelijk op zijn zachtst gezegd een beetje ondermaats. Jammer maar helaas. We hadden jullie graag verteld dat het verhaal in de game een geduchte concurrent zou worden voor alle Goodfellas’ en Godfathers van deze wereld, maar het tegendeel is waar. De makers beloofden ons een meeslepend verhaal en unieke personages die jou het gevoel moesten geven een echte maffiafamilie te runnen. Echter moeten we het in Omerta doen met een paar slappe verhaaltjes over de grote maffiabaas die ons gebruikt voor zijn smerige karweitjes, twee broers die elkaar een beetje missen en een buurt die zoekt naar een moderne Robin Hood. Niet vernieuwend en enogal ongeïnspireerd.

Omerta: City of Gangsters

It’s a-me, Mario

Daartussenin mogen we af en toe een missie opknappen voor een mede-gangster, waarna we in ruil voor bewezen diensten de gangster in kwestie mogen toevoegen aan onze familie. Toegegeven, sommige karakters zijn aardig bedacht, al gaat ‘Two Gun’ Mario (“It’s ame, Mario” - hij zegt het echt) toch net een tikkeltje te ver. Als dit alles op een mooie manier verteld zou worden, dan was het misschien nog wel te pruimen geweest, maar een paar zwart/wit foto’s en een handvol tekst is echt het enige wat de makers ons bieden. Een gemis, want de game had zich prima geleend voor een uitgediept verhaal dat op een meeslepende manier vertelt wordt.

Nu lijkt het echter alsof we zeer ontevreden zijn over Omerta, en dat is zeker niet waar. Want ondanks het wat tegenvallende verhaal en de uitwerking daarvan, zijn we over de gameplay best te spreken. De makers hebben naast het turnbased- ook een management-gedeelte toegevoegd, vergelijkbaar met dat van X-Com, en dat zorgt voor voldoende variatie in de game. Om op te klimmen in de rangen van het criminele circuit is het namelijk niet voldoende om alleen maar een robbertje te vechten. Je zult flink moeten bouwen en op zoek moeten naar andere manieren om je gangsterimperium te vergroten.

Zaken gaan voor in Omerta: City of Gangsters

Je krijgt in het managementgedeelte van Omerta: City of Gangsters de beschikking over drie niveaus aan ‘zakelijke’ gebouwen waarmee je zwart (dirty) en wit (clean) geld verdient. Zwart geld om al je illegale zaken mee te financieren en wit geld om al het andere te bekostigen. De drie niveau’s zijn verdeeld over gebouwen waarmee je producten en diensten creëert (premises zoals een brouwerij), gebouwen waarmee je diensten en producten verkoopt (joints zoals een pizzeria) en hoofdgebouwen die voor allebei gebruikt kunnen worden of gewoon heel veel geld opleveren (zoals een casino).

Het bovenstaande klinkt misschien wat ingewikkeld, maar dankzij een prima leercurve tijdens het singleplayergedeelte word je stapsgewijs meegenomen in het runnen van een gangsterimperium. Je begint met een paar illegale kroegen en een stokerij, om je vervolgens na een paar levels voorzichtig te wagen aan een apotheek (waar je legaal drank kunt verkopen) en een safehouse. Uiteindelijk bouw je uitgebreide netwerken van pizzeria’s, casino’s, warenhuizen en boksarena’s om een constante cashflow te genereren. Daarnaast bestaat er buiten de gangbare gebouwen een levendige ruilhandel onder de bewoners uit Atlantic City, die bier, wapens en leningen aanbieden. En wie een beetje slim handelt kan hier heel veel winst maken.

Bedenk echter wel dat aan alles wat je doet consequenties verbonden zijn met betrekking tot je reputatie. Goed (liked) of slecht (feared). Die reputatie zorgt er uiteindelijk voor dat je goedkoper gebouwen kunt plaatsen, eenvoudiger de plaatselijke politie omkoopt of eerder informatie lospeutert bij informanten. Wie een erg goede reputatie heeft, kan met wat moeite belachelijke sommen geld verdienen aan liefdadigheid en afpersing, terwijl een gevreesde reputatie zorgt voor kleinere bedragen die je veel sneller verdient.

Omerta: City of Gangsters

Zinvol geweld

Maar hoe aardig je ook wilt zijn in Omerta: City of Gangsters, je gaat zeker vechten. En dan komt eigenlijk de ware kracht van de game bovendrijven. Het turn-based strategygedeelte zit namelijk erg goed in elkaar zit. Het zal geen verrassing zijn dat je voorafgaand aan eldgevecht de juiste manschappen kiest (maximaal zes en een support-role in de vorm van betere startposities of iemand die de tegenstander vooraf dronken voert), om vervolgens je teamleden te bewegen en sturen via de bekende action en movement points. Wat trouwens erg prettig werkt, zijn de verschillende dekkingspunten die overal te vinden zijn. Plaats een teamlid op zo’n punt en hij zal automatisch dekking zoeken. Handig en onmisbaar om levend het einde te halen.

Waar de game echt in uitblinkt, is de sfeer die het tijdens de gevechten weet te brengen. Schieten met Tommyguns en pistolen of slaan met je boksbeugel is toch wel wat anders dan het gebruiken van lasergeweren en sniper rifles. Soms werkt een brede spierbundel met een honkbalknuppel beter dan iemand die op afstand staat te schieten. Bovendien hebben de personages heel specifieke kwaliteiten en upgrades, waardoor je zelf de ultieme knokploeg op de been kunt brengen. De gevechten voelen erg jaren ’20 aan en dat geeft de game ontzettend veel charme. We vonden het turn-based strategy-gedeelte bij vlagen best een beetje verslavend, omdat de balans tussen de eenheden goed is, je niet overdonderd wordt door te veel menuutjes en de actie lekker vlot blijft.

Datzelfde gevoel hadden we ook online kunnen ervaren, ware het niet dat er ten tijde van het schrijven van deze review nog geen servers operationeel waren. De coöperatieve missies, deathmatches, de slimme trucjes van menselijke tegenstanders en het online gebruiken van je zelf samengesteld knokploeg hebben we dus nog niet kunnen testen. Gelukkig biedt het singleplayergedeelte genoeg om ons voorlopig niet te bekommeren om online content. Door de afwisseling tussen management en gevechten verveelt een level nooit en het tempo voor een turn-based strategy-game ligt prettig hoog.

Grafisch kan Omerta: City of Gangsters geen potten breken en dat heeft vooral te maken met de weergave van Atlantic City. Tijdens het bouwen en handelen zie je af en toe je gangsters rondrennen, maar eigenlijk gebeurt er gewoon geen reet. De afwisseling van dag naar nacht en van regen naar zonneschijn begon ons zelfs op den duur te irriteren. Gezien het geen bal uitmaakt wanneer je wat doet, had het ook net zo goed altijd dag kunnen zijn. Gelukkig krijg je tijdens de gevechten een gedetailleerde omgeving en herken je de personages direct aan hun specifieke kloffie.Bovendien draait het bij een game als deze eigenlijk ook niet om de grafische weergave. Het draait om tactische beslissingen en een vooruitziende blik. Twee onderdelen die in Omerta: City of Gangsters ook echt de boventoon voeren. Soms kun je met een honkbalknuppel winnen van een Tommygun, maar dan moet je wel slim nadenken en goed gebruik maken van de speciale krachten van je teamleden. En dat is dan ook direct de kracht van de game.