Ze zeggen wel eens dat je het beste voor het laatst moet bewaren. Als er één game is waarop deze uitspraak uitermate goed van toepassing is, dan moet het wel Odin Sphere zijn. Odin Sphere verscheen eind mei 2007 in Japan en Amerika voor de PlayStation 2 en helaas is op het moment van schrijven nog steeds geen Europese datum aangekondigd. Een schande, aangezien deze unieke game de ultieme zwanenzang voor Sony's stervende console lijkt te zijn. Odin Sphere is ontwikkeld door Vanillaware, een klein Japans ontwikkelbedrijf waar op dit moment maar een man of 13 werken. De game is een spirituele opvolger op Princess Crown, een even eigenzinnige als prachtige 2D side-scrolling beat 'em up met zware RPG-elementen voor de SEGA Saturn, die alleen in Japan verscheen in het jaar 1997. Eigenlijk direct na het verschijnen van Princess Crown, begon Vanillaware met het ontwikkelen van Odin Sphere. Een kleine tien jaar later is de game eindelijk uitgekomen en heeft het absoluut de potentie om tot een cultklassieker uit te groeien. Dit laatste is eigenlijk best een trieste gedachte, aangezien Odin Sphere echt alle aandacht verdient die de game maar kan krijgen. Het verhaal van de game wordt gepresenteerd als een spannend verhaal uit een boek dat je het liefst leest voor de open haard onder een warme deken. Voordat je de game daadwerkelijk speelt, zie je een klein meisje die een boek uit haar kast op zolder kiest en genoeglijk in een makkelijke stoel ploft. Daar slaat ze het boek open en begint jouw avontuur. In totaal beslaat het verhaal van Odin Sphere vijf boeken, met een extra zesde boek dat dient als de glorieuze finale. De verhalen spelen zich wel af in dezelfde wereld, maar vertellen de perikelen van vijf onafhankelijke personages die afzonderlijk van elkaar de gebeurtenissen beleven. Hier en daar komen de personages door twists in het verhaal bij elkaar en uiteindelijk wordt het duidelijk dat de afzonderlijke verhalen gezien moeten worden binnen het grotere geheel om volledig begrepen te worden.   De verhalen spelen zich af in de wereld van Erion, waar verschillende koninkrijken elkaar voortdurend de haren in vliegen en afzonderlijk strijden voor alleenheerschappij. Het eerste verhaal verhaalt over Gwendolyn, de dochter van de god Odin, die samen met haar trouwe elite troepen, de Valkyries, eropuit wordt gestuurd om de magische 'Cauldron' te bemachtigen, een magisch wapen dat de ondergang betekende voor het Valentine-rijk. Gwendolyn voert deze actie uit in naam van de liefde voor haar vader, in de hoop dat na succes hij haar eindelijk zal erkennen. Wat Gwendolyn niet weet, is dat ze op deze manier een aantal gebeurtenissen in gang heeft gezet die uiteindelijk zullen leiden tot de Armageddon, oftewel het einde van de wereld. Gwendolyn's zus Griselda sterft op het slagveld in de armen van haar zuster, maar als laatste erfstuk geeft ze Gwendolyn een magische speer mee. Deze speer is voorzien van een kristal, die ook wel de Psypher wordt genoemd. Deze speer zal het wapen van Gwendolyn worden en de Psypher zal (in andere hoedanigheden) ook een centrale rol spelen in het verhaal van de overige vier personages. De speer is het wapen van Gwendolyn en ook meteen haar manier van overleven op het slagveld. Zodra ze namelijk vijanden verslaat, laten deze kleine paarse balletjes achter die de naam 'Phozons' dragen. Deze Phozons worden niet alleen gebruikt om je Psypher sterker te maken, maar je kunt ze ook gebruiken om midden op het slagveld fruit te laten groeien en een dergelijk gezond tussendoortje zal een flink aantal van je verloren levenspunten weer aanvullen.

Het vechten zelf vindt niet plaats via het gedoodverfde beurtensysteem, maar vindt real-time plaats. Je personage heeft een klein aantal aan fysieke aanvallen die naar believen met elkaar gecombineerd kunnen worden. Naast het aanvallen met je Psypher, kun je ook gebruik maken van magie en items en tijdens het selecteren hiervan zal het spel een kleine pauze inlassen, zodat de hectiek van de strijd je niet onnodig in de problemen brengt.

Een groot deel van de game zul je vechten tegen grote groepen vijanden en in de hogere moeilijkheidsgraden zul je over flink wat coördinatie en timing moeten beschikken om zo het gevecht in jouw voordeel te beslechten. Helaas heeft de game (of liever gezegd, de console) het er vaak best lastig mee om alle actie goed op het scherm te krijgen, wat meer dan eens resulteert in behoorlijke haperingen. Deze stotteringen zullen het spelplezier niet bederven, maar kunnen van tijd tot tijd best irritant zijn. Vreemd genoeg komen ze ook wel eens van pas, zeker tijdens de grotere gevechten tegen torenhoge bazen, die je meer dan eens tegen zult komen. Het lijkt de laatste tijd wel of in elke RPG een soort alchemiesysteem moet zitten, of op zijn minst iets wat er op lijkt. Ook Odin Sphere ontsnapt niet aan deze trend, maar de game geeft wel een geheel eigen draai aan het gedoodverfde spelelement, waardoor het constant interessant blijft. Op het slagveld en daarbuiten kan je verschillende items vinden die samen gecombineerd kunnen worden in hulpmiddelen die je wat extra leven geven of die dienen als een uiterst effectief wapen. Geen ellenlange zoektochten en breinkrakende processen om deze recepten te maken, nee, in Odin Sphere selecteer je gewoon het item dat je wilt hebben, combineer je dat met het andere item en voilá, het eindproduct van jouw keuze. Gedurende je reis vind je verschillende recepten waarin vermeld staat hoe je bepaalde dingen moet combineren en door af en toe zelf eens te experimenteren met het systeem, kan je wel eens voor wat aangename verrassingen komen te staan.   Deze processen kun je overal uitvoeren, dus door items slim te combineren kun je mening gevecht in jouw voordeel laten verlopen. Helaas kleeft er ook een groot nadeel aan dit systeem. Je zult vaak een behoorlijk aantal aan items met je meedragen, zoals ingrediënten voor recepten en verschillende dingen die je al hebt gecreëerd. Helaas is de ruimte in je draagtassen erg beperkt en krijg je (te) laat de optie om meer bergruimte te kopen. Hierdoor zal je vaak keuzes moeten maken tussen items en komt het meer dan eens voor dat je items weg moet gooien, simpelweg omdat er geen ruimte meer is. Je wordt eigenlijk door het spel gedwongen om vaak en snel items te gebruiken, maar een echt comfortabel systeem is het niet. Je kan buiten de gevechten ook gebruik maken van een klein kooksysteem, waarin je gerechten voor jezelf kunt maken die je HP een flinke boost geven. Dit systeem is wat magertjes uitgewerkt, maar is een welkome afwisseling van gameplay.

De wereld van Odin Sphere is, zoals de titel van het spel eigenlijk al suggereert, een ronde bol. Je reist van 'planeet' naar 'planeet', welke allemaal verschillen in moeilijkheidsgraad. Deze werelden kan je in principe eindeloos aflopen, aangezien je aan het einde gewoon weer bij het begin uitkomt. Heb je alle vijanden verslagen of heb je een van tevoren vastgesteld doel gehaald, dan is de wereld klaar en word je beloond met een alfabetische gradatie. Hoe beter je het hebt gedaan, hoe dichter de letter bij de beginletter van ons alfabet zal zitten. Afhankelijk van je score, word je aan het eind beloond met een grote schatkist met daarin vaak waardevolle items.

De game is behoorlijk pittig op de normale moeilijkheidsgraad, maar mocht je midden in een level doodgaan, dan word je gewoon aan het begin geplaatst, met al je items en vaardigheden intact. Je kunt ook het gevecht onderbreken om zo eerdere plaatsen te bezoeken en je personage flink aan te sterken door wat extra vijanden te verslaan. De werelden zijn voorzien van een aantal kleinere bazen en aan het einde wacht je een enorme eindbaas die werkelijk alles van je vergt. Mocht het je iets te veel worden, dan kun je elk moment naar gelang de moeilijkheidsgraad aanpassen.   Het allergrootste pluspunt van Odin Sphere is zonder twijfel de presentatie. In een tijd van steeds beter wordende 3D-graphics en een wedloop om de meeste pixels, is voor een goede 2D-game moeilijk te overleven. Odin Sphere weet echter met een totaal eigen stijl en een adembenemend uiterlijk het bestaansrecht van 2D-games te rechtvaardigen. De omgevingen zijn oogstrelend, met veel kleur en een enorme hoeveelheid aan detail. De personages zijn al even gedetailleerd en elk figuur in een kunststuk op zich, met de soms schermvullende eindbazen als absoluut hoogtepunt. Odin Sphere is adembenemend, in de ruimste zin van het woord. Niet alleen de grafiek, maar ook op het gebied van geluid levert Odin Sphere een eenzaam hoge prestatie, met dank aan Atlus. De game is prima gelokaliseerd, met zowel de originele Japanse, als ook de Engelse stemmen. Hoewel de voice-acting soms wat melodramatisch over kan komen, passen de stemmen over het algemeen prima bij de personages en weten ze het volledige spel door meer diepte te geven aan de sfeer en het verhaal van de game. De muziek is gecomponeerd door Hitoshi Sakimoto, die we onder andere kennen van zijn werk voor Final Fantasy XII en hoewel de man hier niet zijn magnum opus aflevert, is de muziek bij vlagen prachtig.

Al met al is Odin Sphere een game zoals je er maar weinig tegen komt. Het spel is ronduit een streling voor oog en oor en doordat elk van de vijf verhalen rond de tien uur gameplay biedt, ben je zeker een flinke tijd zoet met de game. De gameplay is furieus en snel, maar het overzicht raakt nooit verloren. Het alchemiesysteem is een welkome afwisseling en werkt verbazend goed en zelf het ietwat knullige management van de items kan hier maar weinig afbreuk aan doen. De game is niet zonder minpunten, maar die vallen in het niet bij het indrukwekkende totaalbeeld.