Er zijn twee ijshockeygames op de markt: NHL 09 van Electronic Arts en NHL 2K9 van 2K Games. Beide verkopen ze voor geen meter in Nederland, omdat dit land wel warm kan worden van Gianni Romme die ruim dertien minuten lang exact hetzelfde rondje schaatst, maar niet van een supersnel, actievol en spectaculair potje ijshockey.

NHL 2K9 vecht een strijd tegen de Nederlandse consument die het toch niet kan winnen. Zelfs de echte ijshockeyfanaat kiest niet snel voor NHL 2K9, omdat de concurrent nu eenmaal een stuk realistischer is en de echte fan meer kan bieden. Daarom zit NHL 2K9 in de problemen in dit landje, en dat terwijl het spel voor de gemiddelde Nederlandse consument misschien wel meer te bieden heeft dan NHL 09.

NHL 2K9 laat namelijk een wat meer arcade-achtige versie van de sport zien, die overal wat minder diep op ingaat, maar waarin de lol centraal staat. IJshockey is in deze game lekker snel en eenvoudig op te pakken. Zeker wanneer je kiest voor de klassieke besturingsoptie zul je met enige kennis van games als FIFA of Pro Evolution Soccer al snel je eerste goals kunnen scoren. De professionele besturing biedt bovendien wat meer diepgang. Je bestuurt je hockeystick dan namelijk met het rechter pookje. De stick volgt min of meer jouw beweging met je pookje. Dus met een snelle tik naar boven schiet je snel op doel, beweeg je de stick naar de puck om die van een tegenstander af te pakken, en duw je de pook snel naar boven en dan naar beneden om je tegenstander te tackelen. De beste besturingsoptie is echter Hybrid, een combinatie tussen Classic en Pro. De ene actie werkt nu eenmaal beter met de stick, de ander met een knop. Met Hybrid kun je zelf kiezen.

Het hoge tempo en de lage instapdrempel zorgen ervoor dat je meteen veel plezier kunt hebben met NHL 2K9. Dat alles draait om de simpele lol, wordt bevestigd door de optie om de zamboni (ijsmachine) te besturen in de pauze. Dit is een grappige minigame die je na één keer spelen wel zult vergeten. Het klinkt allemaal erg oppervlakkig, maar zodra je dan de Franchise-modus induikt, is het voorbij met de ongecompliceerde pret. Opeens kom je terecht in een zeer uitgebreide managermodus die je werkelijk alle touwtjes van je eigen ijshockeyteam in handen geeft. Gelukkig kun je die touwtjes ook best uit handen geven aan de computer en jezelf beperken tot het spelen van de wedstrijden.

 

Ondanks het hoge pleziergehalte en het prima aanbod aan spelmodi heeft NHL 2K9 ook een aantal problemen. De grootste is dat de game maar weinig is gegroeid sinds de vorige delen. Zowel de gameplay als de belangrijkste spelmodi zijn maar weinig veranderd sinds het vorige deel. Iets wat onder handen genomen had moeten worden, is de kunstmatige intelligentie van de spelers. Regelmatig blijft een tegenstander achter de goal hangen met de puck en gaan je medespelers op bijzonder onlogische plekken staan als jij een voorzet wil geven.

Een manier om de soms wat gebrekkige kunstmatige intelligentie te omzeilen is natuurlijk door online te spelen. De online modus van NHL 2K9 steekt goed in elkaar en geeft je de optie om met vijf tegen vijf te ijshockeyen. Bovendien zijn er online competities, ranglijsten en toernooien. Online valt er meer dan genoeg te vinden om je lange tijd zoet te houden.

De tijd die 2K Sports heeft gestoken in de online modus kwamen ze duidelijk tekort voor het oppoetsen van de graphics en het geluid. De game ziet er zeer aardig uit, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd. De muziek is prima, en het commentaar is vrij goed. Wel is het jammer dat je toch vaak nog intonatiefouten hoort bij de commentatoren, doordat verschillende losse stukken tekst aan elkaar zijn geplakt. Het is nog zeker geen Evert ten Napel en Youri Mulder, maar had een stuk beter gekund.