Hoe je het ook went of keert, zowel racegames als EA titels doen het over het algemeen niet goed op de NDS. Een algeheel gebrek aan kwaliteit is hier regelmatig de oorzaak van. Handhelds worden al snel gezien als platformen waar gemakkelijk geld mee te verdienen is, dus gaat kwantiteit meestal voor kwaliteit bij bepaalde third party ontwikkelaars. Nu komt EA met Need for Speed: Carbon op de NDS. Gezien het verleden van de NDS, ben je dan al snel sceptisch. Toch geven we deze nieuwe racegame van EA natuurlijk een eerlijke kans. Kan men de uitmelk-tendens met deze game doorbreken? Misschien herinneren sommigen zich nog Burnout Legends voor de NDS. Deze game was werkelijk waar dramatisch, zeker vergeleken met de status die de Burnout-franchise in de afgelopen jaren opgebouwd heeft. Iets wat ook door mijn review destijds onderstreept werd. De hele game was totaal niet afgewerkt of verzorgd en voelde mede daardoor aan als een arcaderacer uit begin jaren ’90. Een tijd waarin de eerste Need for Speed nog hot was. Voor mij zou het dus al heel wat schelen wanneer Carbon in ieder geval dat lage niveau weet te ontstijgen. Nou, ik kan al meteen zeggen dat men daar op z’n minst in geslaagd is. Natuurlijk valt deze versie in het niet vergeleken met de flitsende consoleversies, maar het is dan ook een NDS-game. Maakt dat NFS: Carbon dan tot een mooi ogende racegame voor de handheld van Nintendo? Mwoa nee, dat valt toch weer tegen. De looks van deze game zijn niet slecht, maar we hebben al zeker beter gezien. Met name Mario Kart DS heeft aangetoond dat er op gebied van racegames wel wat meer mogelijk is qua graphics. Nouja, de auto’s lijken in ieder geval behoorlijk veel op hun tegenhangers uit de echte wereld en je hebt nog redelijk het idee dat je in een grote stad rondrijdt. Ook zijn de visuele veranderingen die je aanbrengt aan je auto duidelijk zichtbaar. Kortom, de graphics zijn niet mooi, maar wel functioneel. Misschien moet men in de toekomst opteren om voor een cartoony grafische stijl te gaan? Dat komt toch stukken beter uit de verf op de NDS.

Maar de graphics waren ook niet het grootste struikelpunt van Burnout Legends. Dat zat hem vooral in de controls en gameplay. Gelukkig is Carbon ook op dat gebied duidelijk superieur. Toch geldt ook hier wederom de regel der middelmaat. Het gevoel van snelheid ontbreekt een klein beetje in Carbon, maar dat komt meer door de beperkte grafische effecten en het kleine scherm. De framerate is namelijk behoorlijk goed, hoewel niet constant stabiel. De minste kant van de race-feel zijn vooral de physics van de auto’s. Ze plakken namelijk te sterk aan de weg en botsingen hebben nauwelijks impact. Toch is het niet zo erg als in Burnout Legends. Waar die game nog aanvoelde als de eerste Need for Speed, zit Carbon meer rond het niveau van Need for Speed III. Volgens de meesten het beste deel uit de reeks, maar toch ook wel verouderd inmiddels. Een aspect waarin Carbon in eerste instantie de middelmaat ontstijgt, is de presentatie. Zo wordt het, overigens simplistische, verhaal uit de doeken gedaan met getekende personages en tekstballonnen. In de menu’s wordt deze stripstijl doorgezet. Het meest opvallende is echter de achtergrondmuziek die uit gelicenseerde nummers bestaat. Ja, er wordt gezongen in deze game. Dit voor de NDS nog behoorlijk exclusieve aspect, is alleen ook een minpunt op langere termijn. De selectie aan nummers is namelijk erg beperkt, waardoor je al heel snel constant dezelfde liedjes hoort. Dit begint snel te vervelen, waardoor je op een gegeven moment nog liever de muziek uitzet. Vandaar dus dat de presentatie alleen in eerste instantie boven de middelmaat uitstijgt.  Het is sowieso niet echt koek en ei qua geluid in deze game. Veel erger dan de herhalende muziek, zijn namelijk de geluidseffecten afkomstig van de auto’s. Vooral het motorgeluid klinkt totaal niet overtuigend en kan zelfs op de zenuwen werken. Met oordoppen in lijkt het soms net alsof een paar irritante muggen om je hoofd cirkelen. Het slippen en botsen weet ook nergens te imponeren en klinkt te kunstmatig. Praktisch gezien kun je deze game dus nog beter zonder dan met geluid spelen. Iets wat natuurlijk niet de bedoeling zou moeten zijn, zeker niet bij een racegame. Qua pure content weet de game ook niet echt te overtuigen. Zo worden de circuits te vaak herhaald en voelen de tuning-opties wat beperkt aan. Daardoor raak je sneller op de game uitgekeken dan je eigenlijk zou willen. Je kunt wel verschillende onderdelen van elke auto aanpassen, maar echt veel keuze hierin heb je niet. Dat had zeker wel twee keer zo uitgebreid gemogen wat mij betreft. Dit geldt ook voor het wagenpark, wat niet bijzonder uitgestrekt is. De meest gebruikelijke modellen uit de afgelopen NFS-games zijn in de game verwerkt, maar daar is het verder dan ook mee gezegd. Wel weer leuk is de mogelijk om eigen vinyls te ontwerpen via het touchscreen. Het is natuurlijk nog even de vraag of je hier tijd in wilt steken, maar het is in ieder geval een geinig gebruik van de mogelijkheden van de NDS. Nee, Carbon voor de NDS is een combinatie van vooral middelmatige en soms zelfs ondermaatse aspecten. Een stuk beter dan Burnout Legends, maar verder echt niet beter dan bijvoorbeeld de vorige NFS-game op de NDS. De game weet nergens echt te overtuigen en wat je vervolgens overhoudt is een redelijk kleurloze en standaard arcaderacer die niet lang blijft boeien. Misschien moet er op de NDS eens een andere weg ingeslagen worden met deze franchise, want het min of meer porten van de consoleversie, is niet zo geslaagd.