Met het uitdijen van de gamesmarkt neemt ook de differentiatie van de verschillende doelgroepen toe. Een zeer specifieke doelgroep waarvoor al een tijdje in de luwte games worden geproduceerd, zijn jonge meisjes. Met My Horse & Me wil Atari inspelen met de altijd aanwezige voorliefde voor paarden van jonge meisjes. In My Horse & Me draait het om springwedstrijden. Pas je paard en ruiter naar hartelust aan, maak het beest wat schoon en ga vervolgens de uitdaging aan. Wanneer je snel genoeg bent en niet teveel hindernissen raakt, win je medailles waarmee je nieuwe kleding en races ontgrendelt. Wanneer je vaak genoeg minstens zilver hebt gewonnen in de makkelijkste competitie, kun je het een stapje hoger proberen. Er zijn vijf competities en een flink aantal wedstrijden plus bonuswedstrijden. Verder is er nog een aantal minigames, dat niet al te interessant is. Zoek de verschillen, sterren verzamelen, ballonnetjes pakken, enzovoorts. De wedstrijden zijn vermakelijker dan dit bijvoegsel. Wat betreft kledingkeuze staan er veel verschillende kledingstukken ter beschikking, en ook je paard kun je naar hartelust aanpassen, wat het geheel een persoonlijker tintje geeft. De Wii-versie van My Horse & Me maakt gebruik van, je raadt het al, de bewegingsgevoelige besturing van de Wii-mote en de Nunchuck. Op de achterkant van het doosje staat: “Gebruik de Nunchuck en de Wii-afstandsbediening als teugels voor een spannende rij-ervaring!”. Je moet de Wii-mote dus als de enige teugel beschouwen en de Nunchuck als de andere. En dit werkt voor geen ene meter. Als je op een paard zit, is het natuurlijk om aan de rechterkant aan de teugel te trekken als je wilt dat je paard naar rechts gaat. Voor je televisie met de Wii-besturing niet. Wanneer je naar rechts wilt, moet je dus je rechterhand naar je toe trekken alsof je aan een teugel trekt. Hetzelfde geldt uiteraard voor de linkerkant. Sneller ga je door beide handen naar voren te slaan en afremmen doe je door de 'teugels' naar je toe te trekken. Deze twee laatste bewegingen kun je ook vervangen door drukken op de knoppen, wat je meteen doet omdat je anders bewegingen door elkaar gaat halen. Om de een of andere reden heeft de Nederlandse ontwikkelaar W!Games niet even de simpele optie in de game gestopt om met het pookje te rijden. Een menuutje met besturingsopties zou de simpelste uitkomst bieden. Veel parkoersen vereisen precisie als je met de snelst mogelijke tijd wilt eindigen en je dus galopperend bochten neemt en korte bewegingen maakt. De bewegingsbesturing mist deze precisie en neemt teveel moeite in beslag. Hierdoor zijn andere mankementjes van de game veel meer van toepassing dan in de PC-versie. Zo is de navigatie tijdens springwedstrijden niet optimaal. Met knipperende pijlen wordt de juiste richting aangegeven, maar deze pijlen flitsen elke paar seconden langs en zijn dus niet continu aanwezig. Als je enkele moeilijke hindernissen en korte bochten moet nemen en je ziet een seconde even geen pijlen, dan kan dat net fataal zijn voor die ene medaille. Bij een game als My Horse & Me verwacht je dat de speler een hechte band met zijn paard kan opbouwen. De manier waarop je echter je paard schoonmaakt, is ietwat klinisch en onpersoonlijk: je ziet gewoon een borsteltje, spons of waterspuit en je paard in beeld en schoonmaken maar. Het persoonlijke tintje wordt wel goed overgebracht bij de redelijk uitgebreide opties om je personage en paard aan te passen, onder andere met allerlei te ontgrendelen kledingstukken. De potentie die My Horse & Me wel degelijk heeft voor zijn doelgroep, wordt bij deze Wii-versie verpest door de besturing. Het idee is leuk, maar het moet wel praktisch zijn om de game zo goed mogelijk te spelen, en dat is nu helaas niet het geval. De geïnteresseerden kunnen daarom het beste voor de PC-versie van de game gaan.