Een pessimist zou zeggen dat ten opzichte van zijn voorganger de enige toevoeging aan Monster Hunter Freedom 2 het cijfer '2' is. En dit is niet eens zo ver verwijderd van de waarheid. Het mag duidelijk zijn dat dit niet iets positiefs is. Misschien wel voor de die-hard fan, maar zelfs deze zal moeten toegeven dat de uiteindelijke ervaring tijdens het spelen van deze game veel beter had kunnen zijn.

Monster Hunter Freedom 2 draait net als deel één en de tegenhangers op de PS2 om het jagen op monsters. Het belangrijkste aspect van de reeks is eigenlijk altijd de mogelijkheid geweest om met anderen gezamenlijk de monsters te lijf te gaan en deze functie is gelukkig ook aanwezig in deze game. Met maximaal vier mensen tegelijk is de game te spelen. Het nadeel is echter dat ook deel twee geen online co-op mode kent. Dit moet op zich geen probleem zijn voor mensen met vrienden die de game ook hebben, maar de rest heeft gewoon pech.

Nu is de game ook gewoon in je eentje te spelen, maar net als in eerdere delen is er niet echt rekening gehouden met deze 'eventualiteit'. Eventualiteit is natuurlijk sarcastisch bedoeld, want de kans is klein dat de men deze niche game lokaal met meerdere personen kan spelen. Het is trouwens wel mogelijk om online te gaan met de game, maar alleen om extra content te downloaden als bonus missies.

Het jagen op monsters in de uitgestrekte wereld van Munster Hunter 2 is echter niet alles dat de klok slaat. Sterker nog, het verzamelen van talloze items zal uiteindelijk de meeste tijd in beslag nemen. Deze objecten worden zoals verwacht achtergelaten door de monsters, maar vooral verkregen door activiteiten uit te voeren als jagen, vissen en het verzamelen van fruit en mineralen. Het verzamelen van deze items is een langdurig proces en zal vooral de liefhebbers van grinden aanspreken. De verkregen objecten kunnen op hun beurt weer worden omgezet in meer nuttige voorwerpen die zijn te gebruiken in de strijd tegen de monsters. De schier immense hoeveelheid mogelijke combinaties en ook nog eens de onbekende uitkomst van de combinaties, staan in het begin garant voor heel wat frustraties. Later zijn een aantal nuttige combinaties wel bekend, maar het is aan te bevelen online te zoeken naar lijsten waarin de mogelijke uitkomsten van te combineren items zijn te vinden.

Om een beetje effectief monsters te kunnen slayen kan gebruik worden gemaakt van een groot aanbod aan wapens. Grote, zware slagwapens, kleinere zwaarden en wapens voor grote afstand kunnen naargelang smaak en strategie worden gebruikt om specifieke monsters te verslaan. Het is wel zeer de moeite waard om eerst een aantal trainingen te voltooien om bekend te worden met de verschillende vechttechnieken.

Zoals gezegd is de game is grotendeels gelijk aan zijn voorganger. Dit geldt dus ook voor het vechten. Dit is hoofdzakelijk iets dat negatief moet worden opgevat, want alles wat fout was aan de besturing tijdens het vechten is zonder blikken of blozen overgenomen. De camera is nog steeds onhandelbaar en ook het uitdelen van klappen met je wapens voelt onhandig en lomp aan. De stroeve gameplay is iets waar als casual gamer maar moeilijk overheen is te kijken.

Een positief punt is wederom de grafische kwaliteit van de game. De monsters zien er zeer gedetailleerd en vaak ook origineel uit, maar ook de omgevingen zijn voor PSP-begrippen zeer indrukwekkend te noemen. Gezien de bewegingsvrijheid die je wordt gegeven, is dit een behoorlijke prestatie.