'Midnight Club' klinkt misschien als de naam van een foute bar voor mannen met leren broeken, in feite is het een club van straatracers die in bijzonder snelle wagens de straten onveilig maken. De naam staat al drie delen lang voor bijzonder snelle races in een nachtelijke stad waar je je eigen weg moet vinden tussen de checkpoints. In dit vierde deel is dat niet anders en qua opzet neemt Midnight Club: Los Angeles dan ook weinig risico's. Behalve dan dat je nu ook mag racen bij daglicht. De titel blijft echter hetzelfde, want Midnight and Daytime Club klinkt lang niet zo sexy.

Je komt als beginnend straatracer aan in Los Angeles en verdient rep, reputatie, door races te winnen van personages die zich stuk voor stuk kenmerken door grootspraak over hun eigen talenten. Intussen klim je op de ladder en verandert je gepimpte VW Golfje in een Lamborghini Gallardo, waarvoor pimpen een belediging is. Daartussen komen ook motoren om de hoek kijken en krijg je mondjesmaat nieuwe spelmodi tot je beschikking. In essentie doe je echter steeds hetzelfde: racen om de eerste plaats door het drukke verkeer van Los Angeles.

Dat Midnight Club: Los Angeles maar één stad bevat klinkt misschien karig in vergelijking met voorgaande delen. Zo bevatte de DUB Edition maar liefst vier steden. Toch is het een uitstekende keus geweest van Rockstar, want in plaats van een paar weinig aansprekende steden (Atlanta, Detroit?) hebben we nu één stad die zelfs voor veel Europeanen herkenbaar zal zijn. Die ene stad is gigantisch, gevarieerd en volgepropt met details zodat het écht aanvoelt als een stad en niet als een raster met huizenblokken ertussen. De stad kent bovendien meerdere gezichten door de prachtige dag-nachtcyclus. Het realistische stratenplan is gevuld met verkeer en voetgangers, waardoor Los Angeles echt levendig aanvoelt.

Technisch zet Midnight Club een uitstekende prestatie neer. De RAGE-engine uit Grand Theft Auto IV heeft al bewezen prachtig een stad in beeld te kunnen brengen en in Midnight Club is dat niet anders. Ook de wagens zijn met veel oog voor detail vormgegeven, inclusief het interieur vanwege het prachtige nieuwe dashboardaanzicht. Technisch het meest indrukwekkend is misschien wel een druk op de back-knop. De camera zoomt vanaf straatniveau uit tot de hele stad in beeld is en vormt zo een overzichtskaart waarop de verschillende missies zijn aangegeven. Selecteer er eentje en je wordt met dezelfde snelheid naadloos in het spel terug gebracht.

Het racen zelf is uitstekend. De besturing van Midnight Club: Los Angeles voelt aanvankelijk een beetje apart aan en vergt daardoor enige gewenning. Vergeleken bij de realistische stijl van het spel, is de besturing namelijk bijzonder arcade, ontworpen om op het laatste moment obstakels te kunnen ontwijken en op hoge snelheid scherpe bochten te kunnen nemen. Je hoeft maar een klein beetje in te sturen en je auto drift vrijwel automatisch. Ideaal om te manoeuvreren door het drukke stadsverkeer en het hoekige Amerikaanse stratenplan.

Toch voorkomt de besturing niet dat je regelmatig met ander wegverkeer in aanraking komt. Een flinke crash kan betekenen dat je vanuit koppositie in één keer laatste ligt en met een beetje pech de race verliest. Je tegenstanders weer bijhalen is vaak geen probleem, behalve wanneer je te dicht bij de finish bent. Hierdoor komen de races van Midnight Club vaak aan op de laatste kilometer. Als het daar mis gaat, kun je het schudden. Erg frustrerend. Gaat het eerder mis, dan is er nog geen man overboord en kom je vaak terug aan kop omdat de tegenstanders iets lijken in te houden en soms zelf ook fouten begaan.

Rockstar heeft wel een poging gedaan om de ergste frustraties weg te werken in vergelijking met de voorgaande Midnight Club-games. Lantarenpalen en bomen vormen niet langer obstakels. Wanneer je er heel hard tegenaan rijdt, word je iets opzij gedrukt en verlies je een beetje snelheid, maar je kunt gewoon in je oorspronkelijke rijrichting doorrijden. Kleinere obstakels rijd je simpelweg geheel omver. De checkpoints kun je nu een stuk ruimer nemen, waardoor je bochten zorgeloos kunt afsnijden.

Kom je toch op achterstand te liggen, dan heb je uiteraard de beschikking over een nitroboost waarmee je de concurrentie snel weer bij kunt halen. Deze nitroboosts zijn bij te vullen door het rijden door tankstations. Door te slipstreamen bij je tegenstanders kun je eveneens een extra tijdelijke boost opbouwen die handig is om een plekje omhoog te klimmen, al moet je je tegenstanders al aardig naderen om ervan te kunnen profiteren. Wat ook helpt de frustraties enigszins tegen te gaan zijn de special abilities die je soms net een duwtje in de rug kunnen geven. Zo is je auto tijdelijk sterker te maken, waardoor je moeiteloos het andere verkeer aan de kant drukt of is de tijd te vertragen om zo hectische verkeerssituaties door te komen. Niet heel realistisch, maar een welkome toevoeging die niet overdadig aanwezig is in het spel.

 

Het scheelt ook dat je progressie kunt maken zonder dat je daarvoor alle races hoeft te winnen. Zelfs als je laatste wordt krijg je nog een beetje reputatie, en er zijn altijd eenvoudige races beschikbaar om snel wat geld mee te verdienen. Dat kun je dan besteden aan het verbeteren van je auto zodat de andere races weer wat makkelijker worden. Je bent op deze manier wel wat langer bezig, maar als je er genoeg tijd in steekt, dan kom je er ook.

Waar we in andere arcaderacers verwend zijn met een groot scala aan creatieve spelmodi, zul je in Midnight Club vooral racen om de eerste plaats. De ene keer van A naar B, dan weer via een reeks dicht bij elkaar geplaatste checkpoints, een enkele keer tegen de tijd. Soms moet je meerdere keren winnen binnen één serie of verdien je punten in een toernooitje, maar aan wat je werkelijk doet verandert dat weinig. Voor de echte racefans zal dit niet zo'n probleem zijn, die zitten misschien zelfs niet te wachten op allerlei creatief bedachte uitingen, maar voor de gewone gamer valt Midnight Club misschien wat te snel in herhaling. De races duren gevoelsmatig best lang en je moet er veel doen om echt vooruitgang te boeken.

Opvallend is dat in de multiplayermodus wel allerlei leuke, creatieve spelmodi aanwezig zijn. Het is misschien niet zo realistisch om Capture the Flag te doen in de straten van Los Angeles, maar het is wel enorm leuk. En juist bij dat soort spelmodi komt de stad tot zijn recht. Je moet onverwachte routes nemen en proberen niet klem te worden gereden, waardoor kennis van de stad echt loont. In de singleplayer komt deze stijl nog het meest terug in de politieachtervolgingen. De politie probeert je klem te zetten wanneer ze je betrappen op te hard rijden, door rood rijden of als je afsnijdt via een winkelcentrum. Het ontsnappen aan de politie is op zich een leuke bezigheid, maar kan erg vervelend zijn wanneer je op weg bent naar een andere uitdaging. Leuk is wel dat je bij je arrestatie kunt wegrijden wanneer de politieagent al op je auto afgelopen komt. Voordat hij goed en wel terug bij z'n vehikel is, heb je al een aardige voorsprong opgebouwd.

Verder is Midnight Club overigens wel voorzien van meer dan genoeg inhoud. Het wagenpark is bijzonder uitgebreid en bevat zowel krakkemikkige occasions, Japanse gezinsauto's, Amerikaanse muscle cars, motoren en peperdure sportwagens. Ieder voortuig is zowel visueel als qua prestaties te tunen met de echte onderdelen die voor dat type auto beschikbaar zijn. Zelfs het interieur kun je pimpen, ideaal voor wie vanuit het dashboardaanzicht speelt. Ook leuk is de mogelijkheid je eigen races uit te stippelen en je auto's te koop aan te bieden of louter te showen via een online marktplaats. Een goed gevulde racegame dus, die tot in de puntjes is uitgewerkt, maar zelden écht bijzonder is.