Hoewel we al geruime tijd overspoeld worden met racegames waarbij het mogelijk is met opgepimpte auto's door steden te racen, was Rockstar met de Midnight Club een van de eersten die met het concept op de proppen kwam. Sterker nog, ze waren hun tijd vooruit en maakten dit soort games al voordat de hele tune hype ontstond. Nu de concurrentie sterk is toegenomen, heeft Rockstar meer uit de kast moeten halen om hun plek op de markt te behouden. Met Midnight Club 3: DUB Edition zijn ze er behoorlijk in geslaagd een overtuigende game neer te zetten, maar nu inmiddels op de PSP een groot scala aan racegames is verschenen, kunnen ze ook op dit platform niet achterblijven. Geen wonder dus dat Midnight Club 3: DUB Edition ook voor de PSP gereed gemaakt is. Maar is de omzetting van console naar handheld ook geslaagd?

Vanaf het opstarten is het al duidelijk. Alles wat op de console versie aanwezig was, is ook aanwezig op de PSP. Of het nu gaat om de uitgestrekte steden waarin je kunt rondcruisen, of het diepe tuning systeem. Op niets lijkt te zijn bezuinigd. Maar is dit eigenlijk wel zo'n goede keuze geweest? Nee, niet bepaald. Het gevolg van deze schijnbaar directe omzetting is in de eerste minuten dat je de game speelt al zichtbaar. Dit heeft als gevolg dat de PSP er zichtbaar moeite mee lijkt te hebben om de game naar behoren te draaien. Iets wat al begint bij het navigeren door de menu's. Er zit een vertraging in de beweging van de menucursor, wat je belet om lekker vlug door de opties te scrollen. Daarbij moet je ook nog eens oppassen dat je niet een verkeerde optie aanklikt, want voor je het weet heb je een laadscherm voor je neus.

Een laadscherm voor je neus is overigens iets wat je nogal vaak zult tegenkomen. Of je nou de auto in de garage wilt aanpassen, of een race wilt beginnen, elke keer is dat laadscherm er weer. Zoals in de andere versies, is het ook op de PSP mogelijk om, al zoekend naar een race, in de stad rond te cruisen. Maar ook hier weer scheidt een laadscherm ons van het starten van een werkelijke race. Nu is het niet erg dat er laadtijden zijn, maar ze kunnen vaak wel een halve minuut duren. Het zal voor de ontwikkelaar vast moeilijk zijn geweest om MC3 zo getrouw mogelijk om te zetten naar een handheld, maar voor een handheld zijn zulke talloze en lange laadtijden niet acceptabel. De levenduur van de accu gaat er niet op vooruit, maar het levert bovenal irritatie op.

Gelukkig zijn de laadtijden wel ergens goed voor. Zo zijn de graphics van de game zeker niet slecht voor een game van dit kaliber. Toch is op dit gebied ook te zien dat de PSP misschien niet het meest geschikte platform is voor MC3. Tijdens het racen is de framerate vaak net iets te laag. De combinatie van het kleinere scherm en de contrastrijke graphics van een nachtelijke stad, zorgen er daarnaast voor dat je doorgaans zit te turen om te zien waar je op af rijdt. Dit gezegd hebbende, de grafische effecten zijn weer dik in orde. Het asfalt en de auto's weerspiegelen realistisch, maar ook rook en lichteffecten geven de game een meer realistische uitstraling.

Het geluid doet de nadelen trouwens gedeeltelijk vergeten. De vele auto's en motoren die verkrijgbaar zijn, hebben stuk voor stuk een indrukwekkend geluid. Dit is zeker het geval als je oortelefoontjes gebruikt. De muziek is iets waarvan je moet houden, want de game is doorspekt met tunes van een typische urban en rap sound. Maarja, de hele game straalt een 'Pimp my Ride' sfeer uit, dus de doelgroep waarvoor MC3 bedoeld is, zal er vast en zeker van smullen.