De televisieserie Miami Vice, uit de jaren tachtig, keert half augustus terug op het witte doek. De serie en film gaan over twee agenten die diep undercover te werk gaan om de drugshandel naar beneden te halen. Colin Farrel en Jamie Foxx spelen respectievelijk agenten Crockett en Tubbs in het zomeractiespektakel, en welke moderne actiefilm kan  nou zonder bijhorende game? Vergeet Miami Vice dat Davilex in 2004 op de markt bracht, want deze keer zit Vivendi achter het stuur, het bedrijf dat eerder verantwoordelijk was voor filmgames als Chronicles of Riddick: Escape from Butchers Bay.

Er gaan bij games die gebaseerd zijn op films meestal twee belangrijke dingen mis. Ten eerste volgt het spel vaak het exacte verhaal uit de film en moet daar de gameplay omheen gebouwd worden. Ten tweede komt het spel meestal op zoveel verschillende systemen uit, waardoor geen één systeem nou echt goed benut wordt. Vivendi heeft dit probleem goed door en maakt, net als met Chronicles of Riddick, ook met Miami Vice deze fout niet. Allereerst is het spel exclusief voor de PSP ontwikkeld, waardoor het systeem volledig benut kan worden. Vervolgens speelt het spel zich af voor de film, waardoor er de vrijheid is om zelf een verhaal te creëren.

Van een echt verhaal is er alleen niet echt sprake. Je speelt waar de twee agenten zo dagelijks mee bezig zijn: de handel in drugs zo veel mogelijk tegengaan. Dit doe je door verschillende missies te spelen zoals het neerhalen van transportmiddelen, of het onderscheppen van de drugs. Uiteindelijk moet de confrontatie met de drugsbaronnen worden aangegaan. De actievolle missies bestaan constant uit lopen, schuilen en schieten. Elk level bestaat uit een aantal ruimtes die apart van elkaar ingeladen worden. Elke ruimte heeft een aantal niet al te slimme vijanden die uiteraard neergeschoten moeten worden met verscheidene wapens. Dit doe je door achter een van de vele blokken (zoals muren en banken) te schuilen en om het hoekje te schieten.

De actie wordt afgewisseld met zo nu en dan een missie in een voertuig en wat is voor Miami Vice dan kenmerkender dan een speedboot. Eindelijk hoef je niet meer constant te schuilen, maar kun je eens vaart maken en gewoon schieten. De besturing is dan niet al te best en de overzichtelijkheid ver te zoeken, maar het is een welkome afwisseling van de monotone gameplay in de rest van het spel. Al is de gameplay niet echt van een hoog niveau, het werkt allemaal wel en het is uitermate geschikt voor een handheld als de PSP.

Je hebt tussen de missies door 16 dagen om geld te verdienen en uit te geven. Dit doe je door drugs te dealen bij de verscheidene drugdealers in de buurt. Het is heel simpel handelaartje spelen door bij de ene dealer goedkope drugs te kopen om het vervolgens bij de andere weer duur te verkopen. Elke keer als je een drugsdealer bezoekt kost het je een dag. Met de drugs kun je nieuwe wapens kopen, maar ook kleding. Kleding waarmee je bescherming omhoog gaat, armor dus, of kleding waar je reputatie door omhoog gaat. Denk hierbij aan een stijlvol pak of juist een stoere outfit. Bij je criminele vriend Freddie Luiz kun je informatie kopen voor je volgende missie,  wat uiteraard ook met drugs betaald wordt. Bij Freddie kun je allerlei info krijgen zoals de exacte plekken van de vijanden, de plek waar de camera’s uit te schakelen zijn en de locaties van healthback, drugs en flash rams die door de levels verspreid liggen.

Deze flash rams kunnen zorgen voor speciale upgrades en ze zijn te vinden bij een laptop die ergens in een level staat. De flash rams kunnen vervolgens op het politiebureau gehackt worden in een mini-game. Hierbij ben je een pijltje dat zich op kan laden om vervolgens een schokgolf los te laten. Raakt die schokgolf een van de rondzwevende vierkante blokjes, dan wordt deze rood. Kun je die vervolgens nog eens raken, dan verandert het blokje in een schijfje met data. De blokjes schieten ook nog rijen aan sterretjes af waardoor je, mits je ze raakt, data kwijtraakt. Je kunt ze echter ook raken met je schokgolf, waardoor ze een kettingreactie van kleine schokgolfjes veroorzaken met veel dataschijfjes tot gevolg. Verzamel je binnen de korte tijd voldoende data dan ga je naar een volgende fase met nog meer blokjes en sterretjes. Heb je alle fases met succes afgesloten, dan krijg je de inhoud van de flash ram zoals een locatie van een drugs baron, of upgrades voor je wapens.

Wat erg opvallend is in het spel, is dat je alles volledig in je eentje doet. Je kiest aan het begin Crockett of Tubbs en vervolgens speel je het hele spel solo. Dit terwijl de kracht van de serie, en binnenkort de film, het samenspel van het duo is. Dat moet Vivendi ook gedacht hebben, want het hele spel is gemaakt met de multiplayer in het achterhoofd. De gehele singleplayer is in co-op mode te spelen met uiteraard Tubbs en Crockett. Het hele spel door zijn er genoeg schuilplaatsen voor beide agenten. Aangezien je goed moet samenwerken, is het ook wel logisch dat voor de singleplayer is gekozen voor één personage, omdat de AI van je partner anders constant in de weg zit.

Bij third-person games op de PSP is het gemis van een tweede analoge stick duidelijk merkbaar en de controls zijn dan ook een groot struikelpunt voor het genre. Vivendi heeft het in Miami Vice zo goed mogelijk proberen op te lossen door het besturen van je personage volledig met de analoge stick te laten gebeuren en je te laten strafen door het driehoekje ingedrukt te houden. Bij het richten zoomt het beeld wat in en kun je met een soort rode laser je doelwit zoeken en schieten. Hoewel het werkt, is het nog lang niet optimaal voor zo’n game. Voornamelijk de camera gaat hopeloos irriteren wanneer je die niet apart kunt besturen. Ontwikkelaars kunnen een voorbeeld nemen aan bijvoorbeeld Daxter waarin het allemaal naar behoren werkt.

Dat het spel exclusief voor de PSP is ontwikkelt zou positief moeten uitwerken voor de graphics, maar deze zijn helaas weinig bijzonder. Ook qua geluid valt het allemaal wat tegen. Vooral omdat je vijanden constant dingen roepen als ze je gespot hebben en dat telkens herhalen. Dus je hoort zinnen als ‘I’m gonna fuck you up bitch!’ over en over. De stemmen zijn helaas niet door de officiële acteurs van de film gedaan en ook de muziek is weinig soeps. Er is voor standaard ‘spannende’ muziek gekozen in plaats van typische jaren 80 muziek, waarschijnlijk omdat de wereld van Miami Vice ook in de film wordt gemoderniseerd.

Miami Vice: The Game is niet bijzonder lang, maar door de extra pittige moeilijkheidsgraden is het nog best aardig om de singleplayer een tweede maal door te lopen en natuurlijk is de kracht van het spel de multiplayer waar je als Crockett en Tubbs zij aan zijn het kwaad bevecht. De complexiteit van de gameplay is vrij simpel gehouden wat goed werkt voor de PSP. Het is een aardig spel geworden, wat helaas door punten als de controls, camera en monotone gameplay niet boven soortgelijke games uitsteekt.