Toen de Nintendo DS gelanceerd werd, leverde men een demo van Metroid Prime: Hunters bij het pakket. Hiermee wilde men aantonen hoe goed first person shooters kunnen werken op een handheld. Toch was lang niet iedereen tevreden over de controls. Velen kregen zelfs de indruk dat shooter-controls via een touchscreen overschat zijn. Om toch hun gelijk te halen, stelde Nintendo de daadwerkelijke game een aardige tijd uit. Nu is daar dan eindelijk het eindproduct. Eens zien wat men er van gebrouwen heeft.

Metroid Prime: Hunters is een spin-off van de Metroid-franchise en hanteert hetzelfde eerstepersoons-perspectief als de Metroid Prime-games op de consoles. Met de eerste Metroid Prime voor de GameCube wist nieuwkomer Retro Studios de Metroid-formule nagenoeg perfect om te zetten naar drie dimensies. Nu is het de beurt aan NST om hetzelfde te doen op de Nintendo DS.  Dit keer is er echter ook een grote focus op de multiplayer-mode. Het zal dus een hele opgave geweest zijn om een goede balans te vinden tussen het singleplayer- en multiplayer-gedeelte.

De singleplayer gaat over vaste hoofdrolspeelster en premiejager Samus Aran. Zij krijgt een missie voorgeschoteld om bepaalde artifacts op te zoeken die "The Ultimate Power" zouden moeten vrijgeven. Geen bijzonder diepgaand verhaal en eigenlijk een beetje standaard, maar het stelt ons in ieder geval in staat om verschillende planeten aan te doen en daar de boel te verkennen. Het is voor het eerst in de Metroid-franchise dat er meerdere planeten aangedaan worden. Toch is dit feitelijk niets anders dan de verschillende aaneengesloten gebieden die je al in vorige Metroid-games had. Zoals gebruikelijk kun je elke planeet zovaak bezoeken als je wilt en meestal zal dit ook nodig zijn om weer verder te komen. Je krijgt namelijk steeds weer nieuwe krachten, waardoor je weer nieuwe gebieden kunt openen.

De planeten zijn onderling vrij afwisselend qua omgeving en sfeer. De game blijft op dit gebied dus erg trouw aan de formule. De Nintendo DS mist natuurlijk de audiovisuele capaciteiten van de GameCube, waardoor er qua presentatie wel het nodige ingeleverd moet worden, maar desondanks ziet de game er zeker niet verkeerd uit en weten de omgevingen best te overtuigen.  Er zit gemiddeld genomen wel meer actie in deze game verwerkt. Je komt veel meer vijanden tegen, die ook in grotere getale tegelijk op je af komen. De puzzels en platformactie zijn zeker niet compleet opgeofferd, maar het is wel duidelijk dat men minder aandacht aan die onderdelen besteed heeft. Dit merk je ook in de vele boss-fights die de game kent. Het komt nu veel meer aan op accuratesse en reactiesnelheid dan voorheen. Een beetje jammer voor de Metroid-fans wellicht. Echt vervelend aan de singleplayer, is echter de onduidelijkheid waarmee je vaak te kampen hebt. Doelen worden je nauwelijks duidelijk gemaakt en ook de map is niet echt overzichtelijk. Dit heeft als gevolg dat je meer dan eens doelloos rondzwerft, niet wetende wat je moet doen. 

Het is eigenlijk wel duidelijk dat de focus van deze game toch vooral op de multiplayer ligt. De singleplayer kan redelijk vermakelijk zijn, maar dient toch vooral als een soort trainingsmode en optie om nieuwe maps en models vrij te spelen. Je hoeft geen volwaardige Metroid-ervaring te verwachten op dit gebied. De multiplayer is een stuk completer. Je hebt verschillende modes tot je beschikking, waaronder deathmatch, capture the flag, king of the hill, domination en nog wat andere minder gebruikelijke modi. Verder kun je kiezen uit een aardige verzameling maps van verschillende grootte en een aantal verschillende premiejagers om het mee uit te vechten.

De premiejagers verschillen duidelijk onderling. Hun loopsnelheid en sprongkracht is bijvoorbeeld verschillend, evenals de HUD van hun helm. Het grootste onderlinge verschil zit echter bij de morphballs. Elke premiejager heeft een compleet andere morphball met andere aanvals en verdedigingsmogelijkheden. Ook de manier waarop er als morphball voortbewogen wordt, verschilt onderling. Het leuke hieraan is dat iedereen op een gegeven moment zijn of haar favoriete premiejager zal kiezen, net als in bijvoorbeeld een vechtspel. Voor teamplay is het ook interessant, omdat je zo de eigenschappen van de verschillende personages op elkaar af kunt stemmen.

De game biedt dus verschillende spelmodi, uiteenlopende personages, verscheidene wapens, een leuke verzameling maps en is zowel offline als online te spelen. Zijn er dan geen negatieve punten? Ja, die zijn er zeker wel. Allereerst hadden sommige wapens nog wel iets beter uitgebalanceerd mogen worden. Zo voelt de Icebeam nogal 'overpowered' aan en is er soms te weinig in te brengen tegen dit wapen. Ook is het jammer dat je niet met meer dan vier spelers kunt spelen. Dit betekent dat bepaalde spelmodi gewoon niet goed tot hun recht komen. Vooral bij iets als CTF is dit duidelijk het geval. Een terugkomend probleem bij online-games voor de Nintendo DS, is ook dat de online-multiplayer gewoon minder keus biedt dan de offline-multiplayer. Wel moet eerlijkheidshalve gezegd worden dat er zeker vorderingen zijn gemaakt sinds Mario Kart DS, de eerste game die online te spelen was via de handheld. Het belangrijkste punt zijn echter de controls en daar wil ik deze review mee afsluiten. Vergeleken met de demo, is hier namelijk enorm veel progressie geboekt. Metroid Prime: Hunters speelt werkelijk als een droom en doet nauwelijks onder voor een muis + toetsenbord combinatie. De gevoeligheid, nauwkeurigheid en respons is echt heel hoog en beter dan ik verwacht had. Als je gewend bent om first person shooters te spelen, dan pak je deze game zonder enige problemen op en speel je er zo mee weg. Voordat je het weet ben je al druk aan het bunnyhoppen, circlestrafen en meer van dat soort ongein. Ook de andere touchscreen-functies, namelijk het switchen van wapens en het springen verloopt heel erg natuurlijk en is ontzettend goed uitgewerkt. De game is vooral in multiplayer nog wel het meest te vergelijken met Quake 2. Snel, wild en actierijk dus. Er is eigenlijk maar één probleem en dat is dat je best wel eens last van kramp in je vingers kunt krijgen wanneer je deze game op de reguliere Nintendo DS speelt. Ik heb me echter laten vertellen dat dit probleem met de DS Lite zo goed als verdwenen is.