Eens per twee jaar vinden de Olympische Spelen plaats en elke keer komt er wel een game uit met de officiƫle licentie van dat jaar. Dit jaar heeft SEGA de rechten op zak. Men gebruikt deze echter niet alleen om het officiƫle Beijing 2008 te maken, ook Mario & Sonic at the Olympic Games heeft de licentie van Olympische Spelen in Beijing op zak. De Wii-versie werd hier al redelijk ontvangen, maar van de Nintendo DS-versie hadden we toch iets minder verwacht. Niets is echter minder waar. Mario & Sonic at the Olympic Games is namelijk een goed uitgewerkte variant van de Wii-versie met veel verschillende sporten en een berg aan vrij te spelen onderdelen.

Mario & Sonic at the Olympic Games is eigenlijk niets meer dan een compilatie van verschillende minigames rond de diverse Olympische sporten. SEGA heeft besloten om elke sport een andere vorm van besturing te geven, om er zo voor te zorgen dat het niet te eentonig wordt. Sommige onderdelen maken uitsluitend gebruik van een touchscreenbesturing, terwijl je bij andere sporten als tafeltennis vooral gebruik maakt van de normale knoppen, soms in combinatie met het touchscreen. Wat echter wel ontzettend frustrerend is aan deze keuze van besturing, is dat je soms met je stylus heen en weer moet bewegen alsof je aan het button-bashen bent. Als je niet voorzichtig bent en geen schermprotector hebt, zit je zo met een scherm vol krassen.

Hoewel de manier van besturen bij elke sport anders is, hebben ze vaak wel wat van elkaar weg. Zo moet je bijvoorbeeld bij de 100 meter sprint zo snel mogelijk van links naar rechts over het touchscreen bewegen met de stylus. Dit is bij 100 meter zwemmen zo goed als hetzelfde, naast het feit dat je soms de L- of R-knop in moeten drukken om je uithoudingsvermogen op peil te houden. Hoewel sommige sporten veel overeenkomen is een sport als boogschieten wel compleet anders. Je bent hier namelijk aan het wachten tot je bewegende 'vizier' op een goede plaats staat in combinatie met wat voor wind er staat. Hoewel er soms wat meer originaliteit in besturing had mogen zitten, werken alle sporten wel anders, wat op zijn beurt weer een andere tactiek vereist.

Wat absoluut niet onopgemerkt mag gaan is de grafische kwaliteit van het spel. Eens je het spel opstart zul je zien dat alle sporten op beide schermen volledig in 3D gemaakt zijn, wat op zich al uniek is voor de Nintendo DS. Hoewel het spel zich zeer goed presenteert op grafisch gebied, zitten er nog wel wat haken en ogen aan de overige presentatie. Alle verschillende spelmodi worden vanaf het begin van het spel op je losgelaten, waardoor je weinig tot geen gevoel van structuur hebt in het spel. Je kunt losse sportevenementen doen, circuitwedstrijden (waarbij je punten kunt halen bij drie verschillende sporten), missies, trivia en nog een aantal andere speelmodi. Het feit dat je zo goed als alle opties medailles kunt halen maakt het onduidelijk wat er gedaan moest worden om nieuwe sporten of modi vrij te spelen. Natuurlijk kom je daar naar verloop van tijd achter, maar het feit dat alles tegelijk wordt aangeboden maakt het erg ongestructureerd.

Als je iemand bent die ernaar streeft om continu de hoogste scores te verbreken dan zul je lang zoet zijn met deze game, de wereldrecords zijn namelijk niet erg makkelijk om te verbeteren. Daarnaast is er zoals eerder genoemd een berg met vrij te spelen sporten, speelmodi en zelfs trivia over de Olympische Spelen van 2008 in Beijing. Daarnaast houdt het spel per personage bij op welke sporten er medailles gehaald zijn, waardoor je dus minimaal goud moet halen op elke sport, met elk personage om het spel 'echt' helemaal uit te spelen.

Wat erg leuk bedacht is in het spel zijn de online ranglijsten, waarbij je jezelf kunt vergelijken met je medespelers verspreid over deze aardbol. Wanneer je een wereldrecord verbroken hebt, kijk dan voor een nieuwe uitdaging eens wat andere mensen gescoord hebben via de Wi-Fi modus. Daarnaast kun je zowel multicard- als singlecard-multiplayer spelen met vrienden. Ook dit is net zo uitgewerkt als de singleplayer, alleen dat met een logische nadruk op het competitief verband.

Mario & Sonic op de Nintendo DS heeft veel weg van de Nintendo Wii versie. De bewegingen die je in de Wii-versie maakt met de Wiimote, doe je nu met je stylus, wat niet altijd even gezond is voor je Nintendo DS. De game is daarnaast een compilatie van minigames, wat voor sommigen bij voorbaat al een negatief punt is. Mocht je echter geen bezwaar hebben tegen het ontbreken van een gestructureerde verhaallijn, dan zul je waarschijnlijk veel plezier beleven aan dit spel. Naast de singleplayer is dit echt een spel wat tot zijn recht komt in de multiplayer.