De feestdagen komen eraan! Gezellig boompje, lekker eten, misschien zelfs naar kerk. Maar het belangrijkste is natuurlijk de feestelijke sfeer. Dat moeten Mario en zijn maatjes ook gedacht hebben, want er is weer een nieuwe Mario Party verschenen. Niet deeltje negen voor op de Wii, maar na Mario Party voor de Gameboy Advance is er nu een deel voor de DS. Mario Party DS is dan ook een feit. Na negen voorgaande delen zal ondertussen iedereen wel weten wat de Mario Party games precies zijn. Voor hen die echter de afgelopen tien jaar echter in een grot hebben gewoond, leggen we het nog even uit. Met behulp van een flinterdun verhaaltje moeten Mario en zijn vrienden langs een aantal speelborden om zoveel mogelijk sterren te verzamelen. Diegene met de meeste sterren moet het opnemen tegen een eindbaas. Tussen de verschillende rondes door zijn er nog momenten waarop minigames gespeeld moeten worden. De Mario Party-reeks is eigenlijk de franchise die minigames heeft gemaakt tot wat ze nu zijn. Ook in Mario Party DS zit weer een superdun verhaaltje. Een groot object uit de ruimte valt in verschillende brokstukken uit elkaar op de planeet van Mario. Bowser legt de hand op een aantal stukken en weet Mario en zijn makkers te verkleinen tot de grootte van een flinke mier. Een soort Honey, I shrunk the kids voor op je DS dus. Om uiteindelijk, zoals altijd, Bowser te verslaan, zullen sterren verzameld moeten worden. Door zoveel mogelijk muntjes te verzamelen kunnen op elk speelbord op bepaalde punten sterren gekocht worden. Diegene die na tien beurten de meeste sterren verzameld heeft mag het opnemen tegen de eindbaas van dat speelbord. Het probleem is dat dit bordspel gewoon te langzaam en saai is om lang leuk te zijn, vooral wanneer je in je eentje moet spelen. Het verhaal is niet goed genoeg en het grootste gedeelte van de tijd ben je aan het wachten totdat je tegenstanders klaar zijn met hun beurt, zodat je eindelijk weer een minigame kan spelen. Want uiteindelijk draait Mario Party maar om één ding: minigames. Dat is de reden dat de reeks altijd immens populair is geweest. Waar het in de Wario-games nog om erg korte en idiote minigames draait, zijn ze in Mario Party DS iets uitgebreider. Ze duren langer, zijn meestal iets ingewikkelder maar daardoor niet minder leuk. Aangezien dit het eerste, en zeker niet het laatste, deel voor op de DS is, kon Nintendo zich eens flink uitleven om volledig gebruik te maken van het touchscreen, de twee verschillende schermen en de microfoon. Gelukkig hebben ze dit dan ook gedaan, grotendeels althans. Het spel kent in totaal iets meer dan 70 verschillende minigames, waarbij de één duidelijk leuker is dan de ander. Helaas zijn de meeste spellen eigenlijk gewoon te simpel voor woorden of een remake van een minigame uit één van de vele voorgangers. Gelukkig zijn er spellen die op een leuke manier gebruik maken van het touchscreen of de microfoon, zodat de diversiteit toch nog best behoorlijk aanwezig is. Mario Party DS is, zoals eigenlijk alle Mario Party-games, verschrikkelijk saai in je eentje. De minigames zijn wel een tijdje leuk, maar je begint je toch snel te vervelen. Nee, Mario Party is altijd leuk met meer mensen, en dat bewijst de DS-versie eens te meer. Het is mogelijk om via de multicardplay-optie van de DS met slechts één kaartje een flink aantal minigames te spelen. Leuk natuurlijk, maar een groep van drie personen die ook nog eens allemaal zin hebben in Mario Party op hetzelfde moment moet volgens mij nog uitgevonden worden. De vraag is daarom ook waarom het niet mogelijk is om met de WiFi-verbinding gewoon via het internet te spelen? Deze optie is een duidelijke misser in Mario Party, aangezien ik nog wel wat komkommers te schillen heb -één van de minigames- met een stel Japanners en Amerikanen. Omdat de bordspelmodus in het spel niet echt spannend is tegen de computer, zul je waarschijnlijk erg snel alleen nog maar minigames spelen. Niet alleen de minigames zijn best leuk om te spelen, ook de extra puzzelgames die inbegrepen zijn komen goed uit de verf. Dit zijn allemaal andere versies van games als Tetris en Dr. Mario zoals we die al kenden. Een leuke toevoeging, maar helaas niets schrikbarends. De game barst van kleurige graphics en vrolijkheid zoals we die gewend zijn uit de Mario-games. Hoe slecht Bowser ook is, uiteindelijk is het toch gewoon een lieve draak met een slecht plan. Vooral de minigames zien er voor een DS-spel heel behoorlijk uit. Ook de geluidseffecten en muziek zijn leuk, maar vooral laatstgenoemde gaat op den duur nogal vervelen. Mario Party DS is eigenlijk precies wat de naam aangeeft. Heb je nog nooit een Mario Party gespeeld, dan is dit een erg leuke instapper. Heb je echter al één van de voorgaande delen gespeeld, blijf die dan vooral spelen. Mario Party DS brengt namelijk te weinig nieuws om écht boeiend te worden voor mensen die een voorganger gespeeld hebben. Daarnaast ontbreekt de oh-zo-belangrijke onlineoptie, wat de levensduur van de game erg beperkt maakt. Gelukkig is er nog de downloadplay die nog wat goedmaakt. Mario Party is dus een geinige game om de reeks mee te beginnen, maar niets dat niet al eens beter gedaan is.