Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Review

Luckslinger

Meer dan geluk nodig

Geschreven door Erwin Vogelaar op

Conclusie

  • <p>Duckbridge zet een leuke hiphopwestern neer. Geluk als gamemechaniek is nieuw en interessant, maar het oneerlijke checkpointsysteem zorgt voor meer frustratie dan plezier.</p>
    Score: 65 Oké
    • Hiphopwestern, geluk als spelmechaniek, humor
    • Checkpointsysteem drijft tot wanhoop
Als er in het wilde westen twee cowboys tegenover elkaar staan met hun handen boven hun geholsterde revolvers. Als ze elkaar strak in de ogen kijken zonder afgeleid te worden door langsrollende takkenbollen of het schelle geluid van een mondharmonica. Komt het dan aan op vaardigheid of een flinke dosis mazzel? In de hiphopwestern van de Nederlandse studio Duckbridge draait alles om geluk. En een eend.

Luckslinger is een pixelartplatformer met een twist, maar doet gelukkig genoeg om op te vallen tussen de talloze indiegames die op eenzelfde manier beschreven kunnen worden. De game draait om een naamloze cowboy die in een armoedig dorpje terechtkomt. De sheriff is daar altijd dronken en pist de straat onder, de saloon is verlaten en de kerk staat leeg. Door de slechteriken in de buurt in te rekenen kun je daar verandering in brengen.

Dat valt niet mee, want het wordt je belachelijk moeilijk gemaakt. Voordat je upgrades kunt kopen met verdiend geld, kun je maximaal drie keer geraakt worden voordat je zes voet onder de grond ligt. In de levels vliegen de kogels je om de oren en de dierenwereld heeft het ook op je gemunt. Je hebt zelf een revolver en een ongelimiteerde kogelvoorraad, maar de lastigheid is dat je deze na zes kogels moet herladen en dat kost tijd. Gelukkig heb je een trouwe eend bij je die de vijanden zo nu en dan verwart door op ze te gaan zitten.

Lucky Luke

Daarnaast heb je het geluk aan je zijde. Dit is namelijk niet zomaar een cowboy, maar een cowboy met een geluksmedaillon. Dat verandert alles. Elke situatie waar het personage in belandt heeft drie mogelijke uitkomsten. Of hij heeft ongeluk en stenen vallen van het plafond, molenwieken storten naar beneden, vijanden verschijnen letterlijk uit het niets en de grond verdwijnt onder zijn laarzen. De tweede mogelijkheid is dat er niets raars gebeurt, want alles is hoe het moet zijn. Als de cowboy geluk heeft, dan schiet je tegenstander mogelijk mis en gaan je eigen kogels sneller richting het hoofd van een tegenstander. 

Geluk kun je verdienen door tegenstanders te doden en zelf geen schade op te doen. Een geluksmoment kun je ook enkele seconden forceren door de helft van je verzamelde geluk te spenderen. Dit is de gimmick van deze pixelplatfomer en die werkt. Het maakt alles net een tikje onvoorspelbaar en dat is meestal leuk.

Wrede wilde westen

Meestal, want de game komt duidelijk niet op geluk aan. Zoals gezegd is Luckslinger moeilijk en daar helpt het checkpointsysteem niet bij. Elke keer als je dood gaat, wat snel gebeurt bij een verkeerde sprong of drie kleine foutjes, verlies je een leven en ga je terug naar een checkpoint. Geen probleem. Verlies je enkele levens, dan moet je het complete level opnieuw starten. Probleem. De levels zijn namelijk lang met flinke obstakels en aan het eind een baas om te verslaan. Heb je eindelijk de baas bereikt, dan kun je na een paar keer falen weer helemaal bij de start beginnen. 

Nu kun je stellen dat deze moeilijkheid teruggrijpt naar de platformklassiekers van weleer en dat je de levels moet zien te beheersen tot je verder kan. Die vlieger gaat echter niet helemaal op als je het gelukselement meerekent, waardoor de wereld elke keer anders reageert. Daar komt bij dat het verzamelende geluk direct verdwijnt als je een keer dood gaat, waardoor de tweede poging altijd nog moeilijker is. Het is een hard systeem dat enorm af doet aan het plezier. Dit is vooral jammer omdat de game verder echt leuk is. De instrumentele hiphop als soundtrack is top, de game ziet er aardig uit en zelfs de humor werkt. Helaas zal alleen de echte doorzetter alles uit de game halen, omdat de rest waarschijnlijk al is afgehaakt.

Luckslinger is voor €12,99 verkrijgbaar via Steam voor pc en Mac.

Dit artikel delen:

Lees meer

Gamer.nl Podcast 26: Hoezo geen singleplayer? Kim Wu keert terug in Killer Instinct
5

Reacties op: Luckslinger

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • Battlestar28

    • 2 jaren, 1 maand geleden
    Dat men nog steeds dit soort belachelijke games maakt.
    Ergens in begin de jaren 90 speelde ik als kleine gup "Billy the Kid" vanaf een floppy. Grafisch dezelfde kwaliteit en destijds een hit. En dan denkt men +- 20+ jaar later nog een zelfde game te maken?

    Een schande voor de (indie)game wereld

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Stuyvesant

    • 2 jaren, 1 maand geleden
    Hear, hear! Helemaal mee eens. En als je ziet wat voor bagger er op Steam Greenlight wordt goedgekeurd op basis van een leuk idee en bagger graphics… Dit soort bagger is de doodsteek voor de indie-games.

    Zullen we qua graphics nog een decennium teruggaan en weer gaan gamen in de monochrome pixels van de Commodore 64?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • DiAzEpAm 070

    • 2 jaren, 1 maand geleden
    Ik snap wat je bedoelt - en er is inderdaad een hoop "crap" op de markt … maar geef is een kans aan een goede 2D pixelart indie game zoals "Gunpoint" of "FEZ" - als het gameplay element zeer sterk is, ben je eigenlijk al gauw niet meer bezig met de GFX.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Baukereg

    • 2 jaren, 1 maand geleden
    Retro pixel art is inderdaad een gimmick geworden, maar ook een handige uitweg voor developers zonder grafische skills. Maar daar gaat het vaak fout: voor goede pixel art heb je ook skills nodig.

    Er zijn ook genoeg games die het wel goed doen: Fez, Gods Will Be Watching, Hotline Miami, Legend of Dungeon, Nuclear Thrones, Olli Olli, Papers Please, Retro City Rampage, Risk of Rain, Rogue Legacy, Shovel Knight, Spelunky, Starseed Pilgrim, Titan Souls, Volgarr The Viking, VVVVVV, Westerado. Allemaal topgames.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Stuyvesant

    • 2 jaren, 1 maand geleden
    Maar dan nog vind ik dat er ook aandacht besteedt mag worden aan de graphics. Breng de games in ieder geval naar dit millennium. Ik verwacht echt niet dat elke gameontwikkelaar de laatste Cryengine of Unreal Engine gebruikt, maar beter dan dit kan echt wel. Tegenwoordig plakken veel ontwikkelaars het kopje Retro erop en ze kunnen weer € binnen harken. En ook pixelart kan je meer ontwikkelen naar de huidige standaarden. Niemand heeft een 640x480 scherm meer.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.