Waarschijnlijk weet je het wel, maar er is de laatste dagen erg veel te doen geweest rondom Kane & Lynch: Dead Men in de pers. Toch trekken we ons van heel die heisa even niets aan en proberen we jullie een oordeel te geven over de kwaliteit van het nieuwe spel gemaakt door IO Interactive, de ontwikkelaar die ons in het verleden Hitman en Freedom Fighters bracht. Deze keer gaan we echter niet op pad met een kale knikker of een bende strijdlustige patriotten, maar leren we twee mannen kennen die helemaal niets te verliezen hebben. Aan de ene kant hebben we Kane, een man die in zijn leven al heel veel dingen heeft gedaan die niet door de beugel konden. Zoals dat meestal gaat als je het met de wet op een loopje neemt, belandt onze Kane in de nor, waar hij na een tijdje vertoeven berouw blijkt te tonen. Zo stilaan gaat alles terug de goede kant op, misschien kan hij binnenkort wel zijn vrouw en dochter terug ontmoeten. Maar dan duikt Lynch op, een doorgedraaide maniak die ervoor zorgt dat Kane weer helemaal in zijn oude gewoonten terugvalt, met een hele hoop geknal, geweld en het opentrekken van een blik aan typisch Amerikaanse scheldwoorden als gevolg. Denk echter niet dat Kane volledig tegen zijn zin de misdaad instapt, ook hij heeft een ziekelijke voorliefde voor geweld.

  Het komt er uiteindelijk op neer dat Kane en Lynch min of meer genoodzaakt een duo moeten vormen om samen The7, een groep invloedrijke criminelen, een kopje kleiner te maken. IO Interactive heeft duidelijk haar best gedaan om een leuk verhaal neer te zetten dat tijdens het verloop van het spel goed overeind weet te blijven. Vooral de combinatie Kane en Lynch is uitermate vermakelijk, doordat de twee eigenlijk totaal niet kunnen samenwerken. Kane is qua karakter eerder iemand die eerst een plan bedenkt alvorens te handelen, terwijl Lynch zijn gemoedstoestand opeens helemaal kan omslaan, met spontane woede-aanvallen als gevolg. Er vloeien heel wat interessante plotwendingen voort uit de relatie tussen de twee hoofdrolspelers, wat een verademing is na de soms wel erg platte scenario's waarmee men schietspellen voorziet. Bovendien beschikken beide personages over heel geloofwaardige stemmen die hetgeen je voor ogen krijgt een stuk geloofwaardiger laten overkomen. Naast het heel sterk neerzetten van de stemmen van de personages, verdient Kane & Lynch: Dead Men ook een pluim voor de soundtrack die in het spel terug te vinden is. IO Interactive weet tijdens de juiste momenten de muziek in te zetten die alles nog eens dubbel en dwars versterkt. Zo is er tijdens het level in de discotheek voortdurend een oorverdovende technobeat te horen die na een tijdje zelfs drukkend begint te werken, waardoor je zin krijgt om alle feestvarkens op de dansvloer puur van de stress neer te knallen. Ook zitten er naast het discolevel nog een paar mooi vormgegeven omgevingen in het spel, zoals een knap vormgegeven gevangeniscomplex of de missies die zich in de jungle afspelen.

  Hoe leuk het verhaal en de soundtrack dan ook uit de verf mag komen, speltechnisch weet Kane & Lynch: Dead Men niet te overtuigen. Er zijn bepaalde punten waar simpelweg meer tijd in had moet worden gestoken alvorens het spel op de markt verscheen. Zo werkt het dekkingsysteem bijvoorbeeld helemaal niet lekker, terwijl we ondertussen al meermaals te zien hebben gekregen dat het schuilen achter objecten perfect in consolegames toegepast kan worden. In het geval van Kane & Lynch: Dead Men ligt het probleem vooral in de manier waarop je dekking dient te zoeken. Het is de bedoeling dat je gewoon tegen het betreffende object aanloopt, waarna je personage er zich vervolgens tegen zal drukken. Klinkt simpel, maar vaak 'herkennen' de objecten niet dat je er dekking achter wilt zoeken. En als het ding dan toch heeft ingezien dat je het wil gebruiken als schuilmuur is het nog maar de vraag of je überhaupt wel van achter je dekking de vijand met kogels kan bestoken. Vaak is het namelijk zo dat je met je crosshair wel op een tegenstander mikt, maar dat de kogels achter de muur blijven steken. Meestal is de oplossing dat je alsnog van achter je schuilplaats tevoorschijn moet komen, wat natuurlijk nogal belachelijk is. Ook je teamgenoten (later in het spel sluiten zich naast Lynch nog andere mensen bij je aan) zorgen voor frustratie omdat ze niet beschikken over de nodige intelligentie om, als je aan het mikken bent, voor je geweer weg te blijven. Zo gebeurde het dat er tijdens het gooien van een granaat opeens een lid van mijn eigen team voor me liep, waardoor de granaat op zijn lichaam terugkaatste en tot overmaat van ramp net naast mijn voeten kwam te liggen, met de dood als gevolg. Maar wees gerust, in vergelijking met het muggenbrein waarmee de vijand is uitgerust bestaat je team uit een bende bollebozen met een uitmuntend strategisch inzicht. Hoe is het mogelijk dat we in het tijdperk van uitermate krachtige spelmachines nog steeds te maken moeten hebben met tegenstanders die tegelijk blind, doof en achterlijk zijn? Laat ik enkele komische, maar tegelijk schrijnende, voorbeelden geven van hoe de vijand reageert in bepaalde situaties. Tijdens een missie waarin je geruisloos te werk moet gaan (je maakt in dit voorbeeld gebruik van een sniper rifle) doen de boeven het volgende: je knalt één vijand neer door een welgemikt schot tussen de ogen, waardoor alle vijanden rond hem angstig reageren. Vier van zijn vrienden zoeken dekking achter een hoop zandzakjes, wat op zich slim gezien is. Niets is echter minder waar, want vanaf nu is het gewoon een kwestie van één voor één het rijtje hansworsten afknallen, van links naar rechts, zonder dat er ook maar iemand op het idee komt om snel een andere schuilplaats op te zoeken nadat zijn buurman net dood in elkaar is gezakt.   Op zulke momenten tovert Kane & Lynch: Dead Men een zure grijns op mijn mond, terwijl eigenlijk de zweetdruppels van mijn voorhoofd naar beneden zouden moeten sijpelen van de spanning. Er zijn nog tal van andere voorbeelden te geven waar de A.I. de plank misslaat, zoals tijdens momenten waarop de vijand beschoten wordt van twee kanten tegelijk. Op zulke momenten proberen de hersendode vleeshompen dekking te zoeken, maar meestal kiezen ze deze zo uit dat ze enkel uit het gezichtsveld van één kant verdwenen zijn. Valt nog mee te leven, een perfecte dekking zoeken is uitermate moeilijk, maar als je dan via de ongedekte kant op ze gaat schieten komt niet eens de natuurlijke reflex tevoorschijn dat ze zich omdraaien om terug te schieten. Ze blijven gewoon rustig zitten, wachtende totdat je ze genadeloos naar de eeuwige jachtvelden knalt. De erbarmelijke intelligentie achterwegen gelaten zijn er nog wat mindere punten aan Kane & Lynch: Dead Men verbonden, zoals het feit dat het een zeer lineair spel is. De weg die je moet volgen is volledig vastgelegd, wat de mogelijkheid tot verkennen helemaal ongedaan maakt. Dat is een zonde, zeker gezien bepaalde levels veel potentie hebben tot het aanbieden van meerdere paden, bijvoorbeeld tijdens een missie in de jungle. Bovendien is er door die rechtlijnigheid ook geen sprake van leuke gameplaymomenten waarbij je gebruik moet maken van de sterke kanten van Kane, of die van Lynch om situaties op te lossen. Het enige wat soms nodig is, is het uitrollen van een touw om van een richel naar onder te rapellen of het occasionele drukken op een knop om een deur te openen. Daarnaast is het enkel knallen dat de klok slaat, en dan nog op vijanden die beschikken over de reeds beschreven vorm van tactisch inzicht.   Na het singleplayer gedeelte van Kane & Lynch: Dead Men tot een goed einde te brengen (in totaal nam het zo'n tien uur in beslag) was ik helemaal klaar om de multiplayer en dan vooral de co-op mode uit te testen. Tot mijn grote verbazing was de pret al snel afgelopen. IO Interactive heeft zich de moeite bespaard om het spel te voorzien van een voor de hand liggende online co-op mode die ervoor had kunnen zorgen dat hun spel heel wat meerwaarde met zich zou meekrijgen. Als troost krijgen we de mogelijkheid om een tweede controller aan te sluiten om zo op één scherm met z'n tweetjes te spelen, wat vandaag de dag al helemaal achterhaald aanvoelt.   Desalniettemin is er wel een multiplayer mode, genaamd The Fragile Alliance, aanwezig die toch nog voor het nodige plezier kan zorgen. In deze modus is het de bedoeling dat één zijde de rol aanneemt van boeven, terwijl de andere kant als politieagenten moeten optreden. De boeven iets stelen, de agenten moeten dit verhinderen. Het klinkt simpel, maar als je wat langer gaat spelen begint The Fragile Alliance redelijk verslavend te werken, zeker als je samen met een paar vrienden aan de slag gaat. Een blijvende hit zal deze modus echter niet worden, net zoals Kane & Lynch: Dead Men niet in onze geheugens zal blijven zitten zoals IO Interactive dat met Hitman wist te bereiken.