Even voelde het alsof onze grote eindbaas Gerard m’n impresario was, toen hij me deze klus toewierp: “Joe Danger 2: The Movie, echt iets voor jou! Lijkt me wel zo toepasselijk.” Dat krijg je met zo’n naam als ondergetekende. Of zou Gerard van m’n vergeten ambitie weten? Die stamt nog uit de tienerjaren, toen ik elke week fanatiek op de planken stond, om te oefenen voor later. Want acteur worden, dat was de grote droom. Het liefst als grootheid op het witte doek. Of in elk geval als stuntman – vanwege het spelen op wielen, natuurlijk. Maar nee.

Joe Danger 2: The Movie laat die kinderwens alsnog een beetje in vervulling gaan. Waar de voorganger van deze downloadbare game een cartooneske stuntman nog als lokale durfal neerzette, is Joe Danger in het vervolg gepromoveerd tot heuse filmheld. Het verandert echter weinig aan Joe’s core business: doldwaze capriolen uithalen en liefst zo snel mogelijk en in stijl. Ditmaal doet hij dat in nieuwe gekke pakjes, met een variëteit aan compacte voertuigen (van éénwielers tot jetpacks) en vooral in de meest uiteenlopende omgevingen. Het filmthema is meer een excuus om Joe van het ene in het andere drukke scenario te gooien; de mogelijkheden tot het maken van strakke stuntfilmopnames zijn gering.

Lokken, prikkelen, frustreren

Heel erg kunnen we dat niet vinden, want ontwikkelaar Hello Games heeft duidelijk een boel aandacht besteed aan de twee meest cruciale zaken aan een actie-/platform-/racegame als deze: het levelontwerp en de physics. De eerste categorie is essentieel om de speler op het juiste moment te lokken, te prikkelen en te frustreren. Precies tot het punt waarop je bijna denkt aan opgeven, maar juist dan net een moeilijke hindernis overwint. Om vervolgens alsnog af te gaan, waarna je bij je volgende poging doodleuk al aan het begin van het level strandt. En het dan toch weer opnieuw willen proberen.

Joe Danger 2: The Movie beheerst die kunst heel aardig. Al vrij in het begin van het spel zul je de teller vaak van het aantal ‘takes’ de vijftig zien passeren. Het doorlopen van de als actiefilmscènes opgebouwde levels op zich is overigens niet zo heel moeilijk – het onderweg verzamelen van alle pick-ups, evenals stunten (voor bonuspunten én om je boostmeter gevuld te houden) en zo snel mogelijk finishen, des te meer. Maak je een fout, dan ligt het bijna altijd aan jezelf. Overmoed, gretigheid of onvoorzichtigheid worden genadeloos afgestraft.

Dat kan natuurlijk niet zonder precieze besturing. In het begin is het even wennen aan het opbouwen, behouden en benutten van momentum met de verschillende vervoersmiddelen. Maar na verloop van tijd navigeer je Joe met precieze input van de triggers en de analoge stick, geassisteerd door onder meer knoppen om te bukken en te springen, te stunten en te boosten. Schansen, loopings en hekjes staan er als obstakels, maar worden al snel kansen op meer punten, snelheid of het pakken van een moeilijk bereikbare bananentros.

LittleBigDanger

Vanzelfsprekend kun je de resultaten van je vlotte stuntwerk delen met je vrienden, via online leaderboards om scores te vergelijken. Ook zie je bij het herspelen van een level de meest succesvolle pogingen van je vrienden als felgekleurde sporen. Daarnaast zijn zelfgebouwde levels te delen, vergelijkbaar met het systeem uit LittleBigPlanet, zij het een stuk eenvoudiger. Tevens kunnen vier spelers het in vijf scenario’s tegen elkaar opnemen op dezelfde console, maar het gebrek aan een directe online multiplayer is toch een jammerlijk gemis.

De kleurrijke, filmische aankleding is leuk, vooral dankzij de vette knipogen naar onder meer Indiana Jones, James Bond en de vergeten gamefranchise Paperboy, maar het overenthousiaste geschreeuw van de regisseur kan al snel op de zenuwen gaan werken. Gelukkig compenseren de spannende muziekjes daar enigszins voor. Naast de uitdagende gameplay straalt Joe Danger 2: The Movie vooral plezier uit. Zeker wanneer Joe in een Pedobear-kostuum op ski’s na een driedubbele salto de berg af suist terwijl het vuur van de snelheidsboost uit z’n kruis knalt. Dat zou ik zelf in het echt nou nooit gedurfd hebben.