Heb jij ze al ontdekt? Ze zijn overal, maar niet met het menselijk oog te aanschouwen. Gelukkig is er een uitkomst: het Sony-laboratorium in Japan heeft namelijk een manier gevonden om ze op te sporen. Schroef dat cameraatje op je PlayStation Portable en zoek je huis door naar de Invizimals!

De intro van deze review is een beetje cheesy, maar zo wordt het spel dan ook gepresenteerd. Vol enthousiasme en inlevingsvermogen vertelt een Japanner dat je met het cameraatje (geleverd bij de game) dat je op de USB-aansluiting van je PSP kunt zetten, de Invizimals kunt ontdekken. Deze Japanner werkt zogenaamd bij Sony Japan en reist de wereld rond om jou te instrueren over het vangen van Invizimals. Het lollige is dat al deze filmpjes door echte acteurs worden gespeeld, waarbij de tussenfilmpjes een hoog Command and Conquer-gevoel opwekken. Deze tussensequenties vormen een goede manier om het verhaal aan jonge gamertjes te vertellen en kunnen een grappig effect teweegbrengen vanwege de grote mate van knulligheid die ze uitstralen. De Nederlands ingesproken vertaling van deze filmpjes is overigens prima gerealiseerd.

Verstopplekjes

De gameplay van Invizimals draait om het vangen van en vechten met deze wezentjes. Voor beide onderdelen van het spel wordt het cameraatje van je PSP gebruikt. Het vangen van deze beestjes doe je door je huis af te speuren naar oppervlakken van een bepaalde kleur en daar lang genoeg de camera op gericht te houden. Sommige Invizimals 'verbergen' zich op een lichtblauw oppervlak, andere op een rood oppervlak. Hierbij komt meteen al het eerste probleem om de hoek kijken: soms is het ronduit irritant om een object in je huis te zoeken dat de goede kleur heeft. Vaak kom je dan uit op je boekenkast doorzoeken of wat kussens erbij pakken om maar aan de kleureneis te voldoen. Het wordt dan veel meer een zoektocht om de camera te slim af te zijn, dan een speurtocht naar 'verstopplekjes' van de Invizimals. Zo kun je, als je lang genoeg en vanuit een bepaalde hoek op een blauw kussen richt, de camera doen geloven dat het paars is.

Het idee is dan vervolgens om de Invizimals in de val te lokken. Dit doe je door een kartonnen plaatje met een gat erin, wat bij het spel wordt geleverd, neer te leggen op de plek waar je de Invizimal 'ontdekt' hebt. Daarna richt je de camera op deze plek om de Invizimal tevoorschijn te laten komen. Hierbij komt het echter ook vaak neer om het om de tuin leiden van de camera. Soms vind je een Invizmal door net vanuit een bepaalde hoek en met een bepaalde lichtinval op een object van een andere kleur te richten, maar dan kun je moeilijk je val daar neerleggen. Dus dan houd je de val maar voor de camera en leg je die gewoon willekeurig op de tafel neer, wat ook werkt. Want zeg nu zelf: hoeveel lichtblauwe of paarse oppervlakken heb je eigenlijk in huis? Dan is het makkelijker en minder vervelend om de camera te misleiden. Daarmee wordt het hele idee achter het Invizmals vangen echter wel teniet gedaan.

Augmented reality

De volgende fase in het spel, is het daadwerkelijk vangen van de Invizimals als je ze hebt ontdekt. Invizmals zijn zeer uiteenlopende beesten, van ratten tot olifanten tot insecten, en ze vereisen allemaal een verschillende manier om te vangen. Hierbij komt de 'augmented reality' waar Invizmals om draait, ook voor het eerst om de hoek kijken: je ziet op het schermpje van je PSP het echte beeld van je huiskamer door je camera heen, maar daarbinnen wordt een computerbeeld van het beestje en zijn omgeving geprojecteerd. Zo lijkt het alsof het beestje zich echt in je huiskamer bevindt.

 Eén van de manieren om een Invizimal te vangen, is bijvoorbeeld om je achter hoog gras te verstoppen en vervolgens op te springen en herrie te schoppen om de Invizimal te laten schrikken. Bij een ander beestje moet je zijn projectielen ontwijken en hem tegelijkertijd beschieten met de jouwe. Bij weer een andere moet je een soort whack-a-mole spelen waarbij je het beestje moet meppen wanneer hij uit één van de holletjes komt. Je huisgenoten kijken je waarschijnlijk aan alsof je in psychiatrische behandeling moet als je opspringt en schreeuwt met een PSP in je hand, maar feit blijft dat het vangen van de Invizimals het best uitgewerkte en meest diverse onderdeel van het spel is. Een minpunt hierbij, dat ook in andere delen van het spel voorkomt, is wel dat je het kartonnetje (de 'val') altijd in beeld moet hebben tijdens het proces. Bij sommige minigames kan dit nog wel eens irritant zijn, omdat je de PSP veel beweegt en de makers daar in het ontwerp van het spel te weinig rekening mee hebben gehouden.

Onbalans

Als je de Invizimal eenmaal hebt gevangen, komt de andere helft van het spel aan bod: knokken met de beestjes! Pas wanneer je een x-aantal tegenstanders hebt verslagen op een bepaalde locatie, kun je weer een aantal nieuwe vangen. Het vangen en het vechten wisselt elkaar in goed tempo af, waardoor de één nooit de overhand krijgt ten koste van de ander. De gevechten zijn redelijk eenvoudig in opzet: je beestje heeft een levensbalk en een energiebalk, en aanvallen uitvoeren en aanvallen blokkeren kost energie. Het gaat dan ook om exact de aanvallen van de tegenstander te blokkeren en op het juiste moment toe te slaan met jouw aanvallen. Met de gevechten die je wint, kun je je beestje levelen en zijn eigenschappen verbeteren. Zo kun je zijn aanvallen krachtiger maken en de snelheid wanneer zijn energiebalk oplaadt, vergroten.

De gevechten verschillen fors in moeilijkheidsgraad, maar de fout die Sony heeft gemaakt is om je niet de makkelijkste gevechten in het begin voor te schotelen. Wanneer je nog niet meteen door hebt hoe het blokkeren precies werkt en wanneer je het beste kunt toeslaan, ben je in een mum van tijd dood. Dat geldt zeker in het begin, wanneer je Invizimals nog enorm zwak zijn. En aangezien het spel overduidelijk op jongere gamers gericht is, is het onbegrijpelijk dat je in de paar eerste gevechten meteen sterft, terwijl je in een aantal latere gevechten juist enorm sterk bent. De leercurve van Invizmimals is dus absoluut in onbalans.

Niet onderweg

Het vechten is op zich aardig uitgewerkt, ook omdat je speciale aanvallen uit kunt voeren waarbij je bewegingen moet maken met de PSP, maar kan snel eentonig worden. Het is simpelweg lang wachten en goed timen en daardoor ontbreekt elke dynamiek. Zeker als je je beestje sterk wilt hebben tegen sterkere vijanden, moet je eerst simpele, tijdrovende gevechten aangaan met zwakkere vijanden om te levelen. Het verschil tussen de sterkere vijanden en de zwakkere vijanden is dan ook nog eens erg groot. Hierbij slaat Invizimals de plank wat de balans betreft wederom mis. Wat ook vervelend is, is dat je dit langdurige proces van vechten niet even onderweg kunt doen. Invizmals zou als draagbare titel gewerkt hebben, als je het zoeken naar beestjes wel thuis deed, en je deze beestjes vervolgens tijdens een trein- of busritje zou kunnen levelen. Maar omdat ook het vechtgedeelte puur en alleen met de camera erbij werkt, vervalt deze optie.

In de multiplayer-modus kun je het met je gelevelde beestjes online of in ad-hoc modus opnemen tegen andere spelers. Het spel is online in ieder geval niet populair en deze optie voegt weinig toe aan de kritiekpunten op het vechten. Eigenlijk geldt daarom voor alle facetten van het spel: het is leuk bedacht, maar niet altijd even praktisch of functioneel. Als Sony met een PlayStation 3-vervolg komt waarbij alle minpuntjes zijn weggepoetst, dan geven we Invizimals zeker een tweede kans.