Het boerenleven is geen pretje. Boeren zelf zouden het nooit zeggen omdat ze van het leven houden. Maar elke dag je rij Bertha's melken, je oogst op halen en weer nieuwe zaadjes planten, op zoek gaan naar mineralen, plus de ontwikkeling van de menselijkheid en het eiland redden van een vuurgeest die een vulkaan wil laten barsten, is geen pretje. Oké, het boerenleven in Innocent Life ziet er niet direct alledaags uit.

Laat je niet misleiden door de titel, want Innocent Life is gewoon een nieuw deel in de Harvest Moon serie. De volledige titel is dan ook Innocent Life: A Futuristic Harvest Moon. De maffe geleerde van het Heartflame Island heeft een robotjongetje gecreëerd, genaamd Innocent Life. In de toekomst zijn alle vervelende klusjes van het boerenbestaan niet meer van toepassing, maar Dr Hope denkt hier toch anders over. Jij hebt als robot geen gevoel, geen idee hoe waardevol het leven is. Je krijgt daarom een groot stuk land ergens in een opgeknapte ruïne tot je beschikking. Je wordt er gedropt met een schoffel, gieter en wat zaadjes en je zoekt het verder zelf maar uit.

Je begint met een relatief klein stuk land in de ruïnes, dat later uitgebreid wordt totdat je een grote bloeiende boerderij hebt vol met groentes, bloemen en dieren. Eer je zover bent is er ontzettend veel tijd over heen gegaan, waarin je grotendeels telkens weer dezelfde klusjes moet doen: zaadjes planten en de oogst ophalen. Je veld is opgedeeld in vele vakjes waar je stuk voor stuk zaadjes moet dumpen en ze een week later weer op moet halen. Zaadjes koop je in de supermarkt in het dorp, of later in machines onder de ruïne en water vind je naast je land.

Klinkt simpel en dat is het ook. Veel te simpel. Innocent Life is geen moeilijk spel en een echte uitdaging zul je zelden tegenkomen. Het boerenleventje is een leventje van constant bezig zijn zonder uitgedaagd te worden. Het spel wankelt telkens tussen een extreem saai spel met steeds herhalende, vervelende acties, en een spel waar je gewoon lekker voor kunt zitten en van kunt genieten, uren achter elkaar. Het spel ziet er in ieder geval heel leuk uit met in elk seizoen passende rondzwevende stofjes en vrolijke kleurtjes.

Naarmate het spel vordert krijg je gelukkig hulpmiddelen die het boerenleven makkelijker maken. Zo word je op een gegeven moment een gieter met drie uiteindes gegeven, waardoor je drie keer zo snel water kunt geven. Later krijg je zelfs een robot die helemaal op zichzelf je gewas watert. Het herhalende karakter van het spel verdwijnt echter niet. Vervelend is dat de elementen die het spel alleen maar leuker maken zolang hun tijd nemen voordat ze eindelijk vrijgespeeld zijn. Bijvoorbeeld het krijgen van nieuwe velden, het wisselen van seizoenen (met elk seizoen nieuwe zaadjes en nieuwe gewassen), het krijgen van hulpmiddelen en het ontdekken van nieuwe dingen. Er gaan letterlijk tientallen uren in zitten totdat je eindelijk merkt welke potentie het spel heeft, en de kans is groot dat je dan al afgehaakt bent.

Gelukkig gaat Innocent Life niet alleen om het boer zijn. Je beleeft ook avonturen met je dorpsgenoten, vooral het meisje Marcia. Je ontdekt nieuwe gebieden en nieuwe manieren om geld te winnen (mineralen, vruchten van bomen). Je leert nieuwe acties en ook nieuwe mensen kennen. Dit helpt je geïnteresseerd te houden, al zijn de echt leuke dingen maar heel sporadisch aanwezig.

Wat helemaal nieuw is in de Harvest Moon serie, is een ervaringsmeter die bijhoudt hoe menselijk je wordt. Als robot ben je aardig intelligent, maar je zult door het onderhouden van levende dingen, het praten met eilandbewoners en koken en kijken van televisieprogramma's andere menselijke eigenschappen moeten leren. Zo zijn er onder andere meters die humor, liefde en creativiteit bijhouden. Dit brengt motivatie om je taken te voldoen, want als robotjochie wil je natuurlijk net zo worden als alle andere mensen. Want waarom moet Marcia huilen als de kat van Dr. Hope sterft en jij niet? Waarom komt er water uit haar ogen en waarom is ze boos dat ik zo naar haar staar?

Innocent Life is niet uitdagend, maar het heeft iets moois. Het lijkt heel tegenstrijdig, maar in herhaling en in geen constante uitdaging en duidelijk doel, ligt een zekere rust. Het is dan ook heerlijk om met de PSP even te liggen en lekker je boerderijtje te runnen. Even je nergens zorgen over maken en enkel de angst dat het morgen misschien stormt en je bloempjes wegwaaien.