De ontwikkeling van Haze is niet zonder slag of stoot gegaan. Ontwikkelaar Free Radical Entertainment, bekend van onder andere de TimeSplitters reeks, is al een paar jaar bezig met hun eerste 'next-gen' titel. Het spel zou oorspronkelijk niet alleen voor de PlayStation 3 uitkomen, maar ook voor de Xbox 360 en PC. Dat is uiteindelijk niet gebeurd want Haze werd een exclusieve game voor Sony's console. Heeft Sony er verstandig aan gedaan deze game voor zijn concurrenten weg te kapen? Nectar is normaal gesproken een goedje dat in bloemen te vinden is en waar bijen honing van maken. In Haze is het een performance enhancing drug gemaakt door Mantel Global Industries. Deze corporatie levert privélegers om zoveel mogelijk terroristen vakkundig te verwijderen uit delen in de wereld waar nogal eens problemen zijn. In dit geval moet Mantel de rebellen van de Promise Hand zien te verwijderen uit de Boa regio in Zuid-Amerika. De soldaten van Mantel maken gebruik van nectar om ervoor te zorgen dat ze sneller, sterker en beter worden dan hun vijanden. Iedere soldaat heeft een soort injectieapparaat op zijn rug dat regelmatig een dosis nectar inspuit om ervoor te zorgen dat de soldaten constant zo goed mogelijk presteren. De held in Haze heet Shane Carpenter en hij heeft zich net aangemeld voor het leger van Mantel. Samen met een aantal collega's moet hij de leider van de rebellen van de Promise Hand oppakken. Natuurlijk gaat er hier en daar iets mis, wat er uiteindelijk voor zorgt dat Jake met de rebellen meevecht tegen het grote Mantel waar hij ooit deel van uitmaakte. Zo zal hij het dus ook moeten opnemen tegen zijn vroegere vrienden en collega's en blijkt dat de nectar je niet alleen sterker maakt in gevechten, maar dat ook bepaalde waarheden verdoezeld worden door het gebruik van het goedje. Alhoewel het idee van een overlopende soldaat niet enorm origineel is, kent Haze toch wel enkele interessante kenmerken, waarbij vooral de nectar een goede toevoeging zou kunnen zijn. In het eerste gedeelte van het spel is de nectar je vriend. Je gebruikt het om sneller te helen van kogelwonden en om je vijanden beter te kunnen spotten in de dichte jungle van Zuid-Amerika. Op het moment dat je nectar inspuit, iets dat met een druk op de knop gedaan wordt, ben je zo goed als onoverwinnelijk. Vijanden lichten op als kerstbomen en zelfs van dichtbij zijn ze geen partij, wat ervoor zorgt dat het korte stuk dat je als soldaat van Mantel speelt geen enkele uitdaging biedt. Je rent letterlijk door de levels heen zonder dat je ook maar hoeft om te kijken naar je teamgenoten en plaatsen om dekking te zoeken. Dat is eigenlijk maar goed ook. Er zijn namelijk verschillende redenen waarom je het spel liever zonder je medesoldaten speelt. Ten eerste zijn al je medestanders zo verschrikkelijk dom dat je alleen maar last van ze hebt. Ze lopen in de weg, schieten op je en zijn te dom ook maar een deuk in een pakje boter te slaan. Dit geldt echter niet alleen voor je hulpjes maar ook voor je tegenstanders, die zonder problemen in de polonaise door een deuropening rennen waardoor je met één magazijn makkelijk vijf slachtoffers kunt maken. Je teamgenoten zijn niet alleen ongelofelijk dom, maar ook nog eens onwijs irritant. Wanneer je voor Mantel vecht lopen er constant twee randdebielen om je heen die het nodig vinden om elke tien seconde 'I live for this shit' en 'BOOSH!' te roepen. Niet alleen je maatjes bij Mantel doen dit, maar ook de mensen van de Promise Hand roepen veel te vaak iets over een belofte die je zou hebben gemaakt, maar waar nooit echt iets over gezegd is. Op het moment dat je Mantel vaarwel zegt zeg je ook je geliefde nectar vaarwel. Natuurlijk krijg je, zoals elke verslaafde, last van een periode waarin je je drug enorm mist. Dat is de zogenaamde Haze. Zodra je hier doorheen bent gekomen zie je de echte wereld, niet beïnvloed door de nectar. Je ziet lijken van onschuldige mensen waar eerst niets was, je ziet bloed waar eerst niets anders dan een muur was en je ziet dat je eerdere acties eigenlijk niet door de beugel konden. Spelen als lid van de Promise Hand is totaal anders dan spelen als iemand van Mantel Industries. Waar de Mantel troepen het moeten hebben van techniek en brute kracht gebruiken de Promise Hand vernuft en tactiek. Aangezien de Mantel soldaten volledig onder invloed van nectar zijn is het bijvoorbeeld mogelijk om te doen alsof je al dood bent, om zo even je wonden te laten helen. Ook kunnen van simpele granaten nectargranaten worden gemaakt die ervoor zorgen dat de Mantelsoldaten een overdosis nectar binnen krijgen waardoor ze op alles schieten wat beweegt, inclusief andere Manteltroepen. Ook kunnen granaten gebruikt worden als landmijnen door ze te begraven, wat uitzonderlijk weinig van pas komt gedurende het spel. Tot nu toe klinkt Haze als een degelijke game die, op de afschuwelijke kunstmatige intelligentie na, weinig dingen fout doet. Niets is echter minder waar. Het spel biedt op geen enkel moment een echte uitdaging. We illustreren het even met een voorbeeld. Op een gegeven moment zul je een dorpje van de rebellen moeten beschermen tegen een enorme aanval van Mantel. Het hoogtepunt van deze aanval vindt plaats op het plein voor de kerk. Je krijgt zelfs wat extra granaten om overal te begraven. Elke gamer verwacht op dat moment tientallen vijanden die van elke kant komen terwijl jij met je laatste paar kogels deze bottleneck probeert te verdedigen. Helaas...de aanval bestond uiteindelijk uit een stuk of vijftien soldaten die in groepjes van drie verschijnen. Binnen enkele seconde was dit gevecht over en had je je granaten voor niets begraven.

Om de uitzonderlijke saaie vuurgevechten wat af te wisselen zitten er ook nog een aantal stukken in waar je in een voertuig mag rijden. Jeeps, buggy's en andere grote vierwielers mogen door lege omgevingen worden gestuurd. Dit doet een beetje aan Halo denken, aangezien je ook in Haze maatjes kunt meenemen die al je tegenstanders uitschakelen uit de bijrijdersstoel. Waar Halo echter alle voertuigen een eigen gevoel hebben en, soms na wat oefenen, heel erg goed te besturen zijn, kent Haze geen enkel voertuig dat goed te besturen is. Ze voelen allemaal heel erg stroef en onbestuurbaar aan. Daarnaast is het niet mogelijk om als bijrijder in te stappen terwijl je door de computer gestuurde vriend achter het stuur klimt zodat jij eens alles mag afschieten wat beweegt. Iets dat vooral tijdens het rijden opvalt is het feit dat het spel eigenlijk niet zo heel goed uitziet. De framerate is, waarschijnlijk dankzij de lage resolutie, erg stabiel. Dit heeft echter wel zijn tol geëist. Personages die rondrennen zien eruit alsof ze uit een spel van drie jaar geleden komen en de omgevingen doen vaak kaal en doods aan. Ze zien er nergens uit alsof het echt zou kúnnen zijn. Haze voelt kunstmatig en klinisch aan, iets dat de afdeling art-direction zich zeker mag aanrekenen. Ook de beperkte originaliteit in de wapens is iets dat Haze parten speelt. Soms wens je gewoon dat de ontwikkelaars een flinke dosis nectar ingespoten kregen zodat er wat origineels uit zou komen. Als laatste is daar nog de stemmen, die eerder al genoemd werd. Niet alleen zijn de teksten enorm cliché, maar ze zijn ook nog eens zonder overtuiging ingesproken. Wat wel een pluspunt is is het feit dat Haze helemaal coöperatief uitgespeeld kan worden. Vanaf het begin kan er elk moment iemand in de game springen om samen met jou te ervaren hoe erg de game tegenvalt. Ook de online multiplayer zal nergens potten breken in vernieuwing, zelfs niet met de door nectar gesteunde Mantel en de slimme Promise Hand. Mensen die al langer gamen weten dat elke game een een bepaald gevoel heeft. Dit is iets dat moeilijk uit te leggen is, maar het is iets dat een game kan maken of breken. Haze voelt als geheel gewoon niet goed. Het verhaal is op zich origineel, maar er wordt bar weinig mee gedaan. De graphics zijn niet om over naar huis te schrijven en de vuurgevechten zijn nooit een echte uitdaging. Nergens heb je het gevoel dat Haze een topgame is. De game is met hangen en wurgen een middenmoter, maar een voldoende verdient dit toch echt niet.