Met elk jaar een nieuw deel, tientallen downloadbare nummers en op het halve jaar een thema-editie, weet Activision een aardige munt te slaan uit Guitar Hero. Het nieuwste product in de winkelschappen is Guitar Hero: Aerosmith, een speciale editie rond de Amerikaanse rockband van Steven Tyler en Joe Perry. Dat men ook hier flink wat geld mee wil verdienen blijkt uit het prijskaartje: 60 euro – zonder gitaar! Redelijk veel voor een veredelde uitbreiding rond één band, zou je denken. Dat het Guitar Hero: Aerosmith heet betekent niet dat er alleen nummers van deze band in zitten. Iets meer dan de helft van het totale aanbod is van Aerosmith, de rest van de nummers zijn bands die Aerosmith naar eigen zeggen geïnspireerd hebben of die qua stijl in het verlengde liggen van Aerosmith. Wat vooral opvalt, is het geringe aantal echt bekende liedjes. Uiteraard zijn de klassieke nummers van Aerosmith zelf van de partij, zoals 'Walk this way', 'Living on the edge', 'Crying' en 'Love in an elevator'. 'Pink' is aanwezig als bonusnummer. Ook tussen de overige nummers vinden we een aantal bekende liedjes terug, maar eigenlijk geen echte klassiekers die iedereen kent. Wanneer je het spel speelt wordt je voorgespiegeld dat Aerosmith de grootste, belangrijkste band aller tijden is.  Met vier noteringen in de top tien en negen in totaal in de Nederlandse top 40 lijkt de populariteit van de band in Nederland niet bijzonder groot. Als je daarbij bedenkt dat de meeste recente top 40-noteringen van de band, 'I don't wanna miss a thing' en 'Jaded', schitteren door afwezigheid, dan lijkt de aantrekkingskracht van Guitar Hero: Aerosmith behoorlijk beperkt. Fans van Aerosmith zullen er hun ding wel in vinden, voor de gemiddelde muziekliefhebber is de dichtheid van herkenbare nummers veel te laag, zeker voor de hoge prijs die ervoor gevraagd wordt. Daarbij voelt het spel aan als een verkapte promotie voor de band, je zou het een extreme vorm van product placement kunnen noemen. Voor zo'n advertentievehikel leg je normaal gesproken niet al teveel geld neer. Voor de fans is het leuk dat je documentaireachtige filmpjes te zien krijgt telkens wanneer je een nieuwe locatie mag betreden. In de korte filmpjes vertellen de bandleden zelf wat over die bewuste periode in hun carrière. Dit is overigens ook het voornaamste verschil, buiten de nummers, tussen deze Guitar Hero en de normale versies. Je krijgt niet echt het gevoel dat je als band doorstormt naar de top. De locaties waarin je speelt worden weliswaar groter, maar dit was altijd zo en je hebt toch geen tijd om ernaar te kijken. Men had je misschien tussen het spelen door wat meer het backstage-gevoel kunnen geven, op welke manier dan ook. Zelfs de tutorial wordt niet door de bandleden gegeven, maar door een vreemde diepe stem uit de verte. Was het niet leuker geweest als Joe Perry ons de fijne kneepjes van het gitaarvak had uitgelegd? Het is maar een van de vele puntjes waarin het spel tekort schiet om een echte Aerosmith-game genoemd te worden. Het is nu vooral Guitar Hero met verrekte veel Aerosmith-muziek. Verder is het spel uiteraard competent. De nummers zijn goed overgezet naar de Guitar Hero-controller en spelen nog steeds lekker. Niet alle nummers zijn even rockend, maar men komt er goed mee weg. Rustigere nummers als 'Pink' zijn daarom misschien wel bewust weggestopt in The Vault, het bonusgedeelte. De opbouw van de carrière is dit keer wat minder. Kon je eerder vier nummers in eigen volgorde spelen, nu moet je per se eerst twee gewone nummers spelen, daarna twee Aerosmith-nummers en dan nog een Encore. Ook op 'Medium' dien je nu gewoon alle nummers af te werken. Persoonlijk hadden we het leuker gevonden wanneer je een aantal sterren nodig had om verder te komen, zodat je minder snel stagneert bij een bepaald nummer omdat je ook ervoor zou kunnen kiezen je score bij een ouder nummer te verbeteren. Nu is daar nauwelijks motivatie voor en zit je maar tegen dat ene nummer aan te hikken. Daarbij blijft het gat tussen de moeilijkheidsgraden groot. Dit komt doordat het spel moeilijker wordt op elk aspect: het gaat sneller, de knoppencombinaties worden ingewikkelder en je wordt harder bestraft voor je fouten.