Guilty Gear is populair in Japan. De inwoners van dat land hebben, naast een bijna aangeboren liefdesrelatie met RPG's, een boontje voor vechtspellen met een opgedreven snelheid. Dat wil niet zeggen dat de gemiddelde Japanner niet kan genieten van een eerder langzaam potje Tekken of Soul Calibur, integendeel, ook die games verkopen in Azië als een trein. Toch is het al meermaals gebleken dat hyperfighting games (zo noem ik ze graag) als King of Fighters en Fatal Fury het een heel stuk beter doen in het land van de rijzende zon dan in onze contreien. Dat belet echter niet dat we zo nu en dan zo'n game bij ons zien opduiken, met als meest recente voorbeeld Guilty Gear: Dust Strikers voor de Nintendo DS.

Om te beginnen stelt Guilty Gear: Dust Strikers qua verhaallijn (zoals de meeste vechtspellen) niet bijster veel voor. Er mag dan wel een Story Mode in de game verwerkt zitten, verregaande plotlijnen of uitgediepte personages moet je niet verwachten. Deze DS-game draait voornamelijk rond één ding: knokken, een activiteit waar weinig achtergrondinformatie voor nodig is! Mensen die reeds ervaring hebben met Guilty Gear zullen ongetwijfeld wel weten waar ze zich aan mogen verwachten, al is de bekende gameplay wat wel aangepast. Het meest opvallende verschil tussen deze DS-versie en voorgaande Guilty Gear games is dat de arena's in Dust Strikers bestaan uit verschillende platformen, maximaal vier verschillende niveaus. De ontwikkelaar heeft hier waarschijnlijk voor gekozen omdat de DS is uitgerust met twee boven elkaar staande schermen. Het toevoegen van verschillende niveaus heeft uiteraard enkele gevolgen voor de gameplay. Doordat vijanden zich voortdurend verplaatsen tussen de verschillende platformen moet jij dat ook doen, mits je de match wilt winnen natuurlijk. En daar zit nou net het probleem. Doordat je gekozen vechtersbaas constant van boven naar onder moet springen is de actie op de twee schermpjes van de DS verschrikkelijk hectisch en verlies je snel het overzicht. Tel daarbij op dat de ontwikkelaar tijdens bepaalde gevechten maar liefst vier verschillende personages in de arena toelaat en het mag duidelijk zijn dat je al snel het noorden kwijt bent. Bovendien is Guilty Gear een retesnel spel waardoor je letterlijk geen seconde de tijd hebt om te bedenken welke aanval je gaat inzetten. Fans van de reeks kunnen inbrengen dat dit het nu net zo leuk maakt, maar ik kan me voorstellen dat DS-bezitters die voor de eerste keer in aanraking komen met de Guilty Gear-reeks via Dust Strikers al snel met de handen in het haar zullen zitten.   Grafisch is Guilty Gear: Dust Strikers wel in orde, al komt dat dan vooral doordat tijdens gevechten de personages nogal klein zijn en er dus minder gelet kan worden op foutjes. Het nadeel van zulke gekrompen vechtersbazen is dat je vaak niet ziet wat er precies gaande is. Zo hebben bepaalde aanvallen een minuscuul kleine animatie en gaan ze vaak in het vechtgewoel helemaal verloren. Aan de andere kant zijn de speciale aanvallen dan weer lekker kleurrijk vormgegeven en durven ze soms wel de helft van het scherm te vullen. Qua geluid verrast Dust Strikers niet, net zoals het gros van alle andere vechtspellen uit dit genre is het spel voorzien van achtergronddeuntjes waarin vooral harde gitaren de hoofdrol vertolken. Om toch ook nog wat gebruik te maken van het touchscreen heeft men ervoor gekozen om de power-ups die je tijdens gevechten kunt oprapen te laten activeren door het bijhorende icoontje met je vinger aan te raken. Raap je bijvoorbeeld de Lightning power-up op, dan verschijnt er een kleine bliksemschicht in de rechter onderhoek van het onderste scherm dat je op het gepaste moment dient aan te raken. Dit systeem werkt opvallend lekker en vermijdt bovendien dat er alweer een knop verloren gaat om de power-ups te activeren.   Naast de Story Mode zijn natuurlijk ook de verplichte Arcade en Multiplayer modes aanwezig, terwijl het in Dust Strikers ook mogelijk is om zelf een knokker samen te stellen op het gebied van aanvalsbewegingen. Het is wat jammer dat we geen volledig nieuw uiterlijk kunnen aanmeten, de game laat enkel toe om een eigen lijst aan bewegingen samen te stellen. Het is trouwens niet zo dat je zomaar meteen uit de lijst aan moves die in het spel zitten kunt kiezen, je moet de verschillende aanvallen winnen door minigames te spelen. Inderdaad, het lijkt wel alsof Nintendo elke ontwikkelaar verplicht om hun titels te voorzien van minigames, zelfs een spel dat traditioneel al jaren puur om vechten gaat zoals Guilty Gear moet eraan geloven. De speler heeft de keuze uit zeven verschillende kleine spelletjes, waaronder Balance Game en Venom's Billiards. Leuke afwisseling zou je denken, maar spijtig genoeg is de kwaliteit van deze minigames van een nogal laag niveau. Om een voorbeeld te geven: het spelen van Venom's Billiards is belachelijk moeilijk doordat je de nummers op de ballen gewoonweg niet kunt zien en dus niet weet welke bal er precies geraakt dient te worden om het potje te winnen.

Een goede raad, niet alleen aan de makers van Guilty Gear: Dust Strikers maar aan alle ontwikkelaars die op dit moment plannen hebben om minigames aan hun DS-spel toe te voegen: denk twee keer na of die dingen wel een toegevoegde waarde met zich meebrengen. Concentreer je liever op het fatsoenlijk uitwerken van het 'echte' spel, niemand zit nog te wachten op die neppe vijf-minuten-spelen-en-dan-nooit-meer-troep.