Ports van de PS2 naar de PSP zijn meer regel dan uitzondering. Het is dan ook verrassend dat een game als Gran Theft Auto: Liberty City Stories naar de PS2 wordt geport. Het lijkt in ieder geval een trend te gaan worden, want verschillende ontwikkelaars zijn inmiddels bezig games te porten van de PSP naar de PS2. De gelijkenis in hardware, plus het extra geld dat men kan krijgen, zijn hiervan waarschijnlijk de oorzaak. Inherent aan PSP games is echter wel dat deze moeten inleveren op een aantal opties zoals graphics en gameplay. Laten we kijken of Rockstar deze omzetting heeft gebruikt om van de handheld-versie van Liberty City Stories wel een volwaardige consolegame te maken.

Zoals in alle 3D GTA's staat de “free roaming”-gameplay en een meeslepende verhaallijn centraal. Het verhaal is direct overgenomen uit de PSP-versie. Je speelt Toni Cipriani, een lid van een grote maffiafamilie. Zoals we gewend zijn van GTA games is het de taak om hoger op te komen in de rangorde van de georganiseerde misdaad. Ook wordt er gestreden tegen andere families en maffiabendes die jou en jouw familie bedreigen. Door middel van missies wordt er progressie geboekt in het verhaal. Een aanmerking op Liberty City Stories is dat het verhaal niet zo meeslepend voelt als in zijn PS2-voorgangers. Dit geldt zowel voor de PSP- als de PS2 -versie.

Ook de missies zijn ietwat beperkt te noemen. Inmiddels zijn we gewend geraakt aan enorme missies die in San Andreas aanwezig waren. Veel missies in Liberty City Stories zijn een beetje kort te noemen. Dit is juist een voordeel voor een handheld game, omdat gamen onderweg vaak bestaat uit korte sessies. Van een game die we vanuit de luie stoel spelen mag echter meer worden verwacht. Ook zijn de missies vaak niet leuk om te spelen. Of de missies zijn van het typische ‘kom op tijd’-niveau, of ze zijn te frustrerend om te kunnen voltooien. Het wegblijven van een echt leuk verhaal helpt overigens ook niet mee om door middel van deze missies verder te komen in de game. Natuurlijk zijn er wel een aantal leuke opdrachten te voltooien, maar deze behalen vaak niet het niveau van de andere GTA's op de PS2.

De gameplay is er wel op vooruit gegaan ten opzichte van de PSP. Door de beschikking over de tweede analoge stick is het weer mogelijk om de camera vrij te bewegen. Dit vergroot het overzicht enorm. Het locken op tegenstanders verdient echter wel wat meer aandacht. Vaak wil het gebeuren dat midden in een hectisch gevecht je niet richt op de tegenstander, maar op omstanders die geen kwaad willen doen. Het wisselen naar het uiteindelijke doel vergt daarna zoveel tijd dat je levensmeter gauw leeg is geschoten en je weer kunt beginnen bij het dichtst bij zijnde ziekenhuis.

Een toevoeging die meteen opvalt, is de aanwezigheid van tweewielers, zoals fietsen en motoren; voertuigen die we in GTA3 moesten missen. Een leuk detail is dat de handleiding van Liberty City Stories vermeldt dat het afwezig zijn van tweewielers in GTA3 te wijten was aan het verbod hierop dat door het bestuur van de stad was ingesteld. Weten we dat ook weer. Behalve de vliegtuigen en helikopters is er een grote selectie aan voertuigen te besturen. Van tank tot sportwagen, ze zijn allemaal te “lenen”. Liberty City zal voor velen niet vernieuwing bieden. De stad is immers gelijk aan de stad die aanwezig was in GTA3.  Grafisch is de game tegenvallend. Het is overduidelijk dat Rockstar niet de moeite heeft genomen om de PS2-versie van Liberty City Stories gelijkwaardig te maken aan zijn drie voorgangers. Hetgeen het meest opvalt is de wazigheid van het scherm. Het lijkt erop dat Rockstar de resolutie van de PSP game simpelweg heeft opgeblazen zonder de textures gedetailleerder te maken. De framerate is er overigens wel wat op vooruit gegaan, maar dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan de inferieure beeldkwaliteit. Verder zijn er voldoende auto's en andere karakters tegelijkertijd in beeld te zien. Liberty City voelt nog steeds aan als een drukke stad. De pop-up is vaak wel irritant. Vooral als je hard rijdt, wil het gebeuren dat voertuigen voor je ogen opdoemen zonder dat je in staat bent deze te ontwijken. In eerdere GTA's kon dit ook gebeuren, maar lang niet zo vaak. De personages worden door de stemacteurs wederom goed neergezet. Dit is een aspect waarin Rockstar ons nooit heeft teleurgesteld. Ook zijn er een aantal nieuwe radiozenders te beluisteren met de gebruikelijke dosis aan afwisselende muziek en humor.

Zoals al eerder is gezegd, zijn PSP games vaak uitgeklede versies van PS2 games. Ironisch is het dat juist de PS2-versie van Liberty City Stories de uitgeklede versie is. Zowel de multiplayer mode en de mogelijkheid om je eigen soundtrack samen te stellen, zijn niet meer aanwezig. Het is natuurlijk begrijpelijk waarom dit is gedaan, want Rockstar heeft nog altijd geen GTA online servers staan en ook de harde schijf is voor velen niet een optie om muziek op te zetten. Toch is het jammer dat deze opties weggevallen zijn.

Liberty City Stories voor de PS2 voelt uiteindelijk vooral aan als een uitgeklede versie van de andere games in de reeks. Het verhaal trekt je niet mee, de missies zijn te kort of vaak irritant voor een consolegame en de graphics zijn slecht voor het niveau van de Playstation 2. Het oude en beproefde free-roaming aspect blijft echter wel gewoon aanwezig en het is leuk om Liberty City in een net wat andere setting onveilig te kunnen maken. De game ligt in de schappen voor een lagere prijs en voor wat je ervoor terug krijgt, is dit terecht.