Sega heeft zich afgevraagd wat een hack-&-slash-game nu eigenlijk nodig heeft om zich te onderscheiden van de massa. Het antwoord op deze vraag wordt alvast duidelijk uit de titel van hun nieuwste game, Golden Axe: Beast Rider. Oké, de game weet zich op het eerste gezicht te onderscheiden. Maar hoe zit het met de uitwerking van het concept? Het verhaal van Golden Axe: Beast Rider leent, net zoals directe concurrent Conan, diverse elementen uit de oudheid en past ze toe door deze te combineren met een flinke dosis fantasy. Dit keer speel je echter niet als het evenbeeld van de op z'n top zijnde Schwarzenegger, maar als een fiere, aantrekkelijke jongedame. Deze dame, genaamd Tyris Flare, is op een missie om zich te revancheren op Death Adder, de über-slechterik die haar stam heeft afgeslacht. Hoewel het verhaal op het eerste gezicht behoorlijk doorsnee lijkt, weten de introductiefilmpjes genoeg sfeer op te bouwen om geïnteresseerd te raken in de perikelen die zich afspelen in de spelwereld van Golden Axe. De eerste van vele wenkbrauwen kan echter al snel worden opgetrokken: de dialogen en de stemacteurs zijn niet om aan te horen.

Ik kan kort zijn, Golden Axe weet in praktisch geen enkel aspect uit te steken boven de middelmaat. Op elk element is wel wat aan te merken, van de besturing tot de graphics. De besturing van Tyris is een goed punt om mee te beginnen. Deze is volledig gestoeld op het maken van combo's en het ontwijken en counteren van aanvallen van de tegenstander. Een standaard combo wordt uitgevoerd door lichte en zwaardere aanvallen met elkaar af te wisselen. Een vijandelijke aanval, aangegeven als een blauwe of oranje aanval, kan echter de combo onderbreken. Door een oranje aanval te ontwijken of een blauwe aanval te blokkeren, kan een tegenaanval worden uitgevoerd die extra krachtig is. De uitwerking van het systeem voelt eigenlijk maar lomp aan. Vooral als je door meerdere vijanden wordt omringd, voelt timing van de bewegingen van Tyris lang niet altijd aan alsof het overeen komt met het moment dat je op de desbetreffende knop drukt. Aanbevolen wordt om een sprong te maken, waarna je een neerwaartse aanval kunt maken. Maar als je na het maken van deze aanval zonder iets te raken op het hoofd belandt van een tegenstander, ga je toch twijfelen aan de afwerking van het gevechtssysteem. Later staan diverse magische aanvallen tot je beschikking die je kunnen helpen bij het uiteendrijven van de kleine hordes vijanden. Het is trouwens frappant dat iemand in het ontwikkelteam het een goed idee heeft gevonden om de handmatige camerabesturing te implementeren en deze onder te brengen onder de rechteranaloge stick. Dit terwijl je de rechterduim keihard nodig hebt om aanvallen uit te voeren.

De diverse ontledingen en lichamen die door midden worden gehakt door Tyris zouden de irritaties die door de matige besturing ontstaan enigszins kunnen verlichten. Echter, de impact van al het geweld en bloedvergiet wordt volledig teniet gedaan door het gebrek aan feedback dat in beeld en door middel van de rumble-functie aan je wordt doorgegeven. Als een mes door een pak boter is nogal een understatement. Je gaat in feite als een samurai zwaard door een stukje overtrekpapier heen en er zit totaal geen voldoening in het voltooien van een aanval.

De subtitel Beast Rider duidt op de mogelijkheid om op dieren te kunnen rijden. Hierin stelt Sega niet teleur. In de mogelijkheid welteverstaan, want de uitvoering ervan valt ook weer tegen. Je begint je in ieder geval al snel af te vragen waarom je op een beest zou willen rijden. Het is sowieso even wennen als je voor de eerste keer een lastdier bestijgt. Terwijl Tyris relatief snel door de spelwereld is te manoeuvreren, voelt de besturing van één van de hagedisachtige beesten plotseling realistisch, maar traag aan. Dit wordt wel gecompenseerd door een aantal zware fysieke en magische aanvallen, maar deze zijn zo beperkt dat je meteen verlangt naar Tyris' eigen matige combo's. Behalve een paar sleutelgevechten en het kunnen stukslaan van zware objecten, voegt het berijden van een beest niets toe aan het spel.

Zijn er dan nog positieve dingen op te merken aan Golden Axe? Ja: grafisch ziet de game er niet eens zo slecht uit. Vooral de vele dierlijke wezens en de grote eindbazen spreken tot de verbeelding. Sega heeft er gelukkig ook zorg voor gedragen dat het geen straf is naar de welgevormde derrière van Tyris te kijken. De voorgerenderde tussenfilmpjes zijn ook best vermakelijk en geven een leuke kijk op de wereld die Sega heeft proberen neer te zetten.

Uiteindelijk is het spelen van Golden Axe: Beast Rider niet eens een negatieve ervaring te noemen. Het is echter zo middelmatig uitgewerkt, dat het in geen enkel opzicht een bijdrage kan leveren aan het hack-&-slash-genre. Als je het voor elkaar krijgt je tijdens deze drukke gamemaanden te vervelen, dan zou je deze game voor de lol misschien eens kunnen proberen. Het geheel kabbelt wel een beetje voort en voor je het weet ben je weer wat uurtjes verder en heb je bedacht welke game je eigenlijk nog zou gaan kopen. Gezien al het moois dat voor de boeg staat, loop je echter met een grote pas om Golden Axe heen.