Fusion: Genesis is een spel dat een enorm risico loopt om over het hoofd gezien te worden. En dat is zeer jammer. Het is een ambitieus project van nieuwkomer Starfire Studios, dat met vier oud-werknemers van Rare een schat aan ervaring in huis heeft. Weinig media-aandacht en een ongelukkige releaseperiode zorgen er echter voor dat de game bij veel mensen misschien niet eens op de radar staat, of hoogstens als klein stipje.

De ontwikkelaar doet er zelf nog een schepje bovenop door met een vrij ontoegankelijk spel te komen. Het begint al bij het uitleggen van wat de game nu precies is. Het is een sciencefiction twinstick avonturenspel in de ruimte met zware MMORPG-invloeden. In praktijk betekent het dat je in een ruimteschip rondvliegt, waarbij de rechterstick wordt gebruikt om te schieten op de vele vijandelijke schepen die door het heelal zwerven. Ondertussen volg je een overkoepelende verhaallijn en moet je zijmissies voltooien voor een van de vijf facties die het spel rijk is. Hiermee verdien je geld zodat je betere ruimteschepen kunt kopen. Je speelt ook nog eens continu online tussen, met en tegen andere spelers.

Met simpele termen doe je deze game tekort. Niet alleen is dit het eerste spel in zijn soort op Xbox Live Arcade, maar het is ook nog eens een van de meest complexe spellen die we in tijden hebben meegemaakt. Niet in de eerste plaats komt dat door het gebrek aan uitleg over de vele menustructuren en functies van je ruimteschip. De tutorial laat je hoogstens weten met welke knoppen je het schip bestuurt. Het duurt zeker een paar uur voordat je door hebt waar elke menufunctie voor dient en hoe je bepaalde dingen kunt (de-)activeren. Hierdoor stapt het spel af van het handje vasthouden dat bijna elke titel tegenwoordig typeert, maar zorgt het er tevens voor dat er een barrière opgeworpen wordt die nieuwe spelers af kan schrikken.

Als een boer met kiespijn

Het verhaal volgt de avonturen van een leerling die op zoek gaat naar antwoorden nadat zijn professor wordt vermoord door een gevaarlijk buitenaards ras. Naast deze verhaallijn beland je, afhankelijk van voor welk van de vijf facties je gaat vliegen, middenin een oorlog tegen de Dark Legion. Door deze extra gebeurtenissen heeft het spel (voor een downloadbare titel) een enorm lange speelduur van minimaal veertig uur, mits je alle verhaallijnen van de verschillende facties wilt voltooien. Het moet wel gezegd worden dat een groot deel van de tijd opgevuld wordt met op den duur saai wordende zijmissies, die je moet spelen om toegang te krijgen tot de volgende missie uit het hoofdverhaal.

De ontwikkelaars lijken zelf door te hebben dat opdrachten in role-playing games vaak op hetzelfde neerkomen. Hierdoor krijg je in het begin missies met titels als “Another Stakeout” of “Another Moonlighting”. Het lachen vergaat je echter snel wanneer je beseft dat het geen grap is, maar je ook in dit spel keer op keer met dezelfde opdracht wordt opgezadeld. Erger is nog dat je soms meerdere malen exact dezelfde opdracht krijgt. Waren deze zijmissies volledig optioneel en als extra inkomstenbron bedoeld, dan was er weinig aan de hand geweest.

Een belangrijke rol in het verhaal en de gameplay is weggelegd voor Sentients. Deze kleine, computergestuurde ruimtescheepjes helpen je niet alleen bij het ontginnen van asteroïden, maar zijn tevens van groot belang in de vele gevechten die je onherroepelijk zult voeren. Ze lokaliseren uit zichzelf vijandelijke dreigingen in je omgeving en nemen, afhankelijk van je instellingen, direct maatregelen om je te beschermen. Het is een slimme kunstmatige intelligentie die eigenlijk alles goed kan, waardoor je gemakkelijk voor jezelf kunt bepalen waar je jezelf op toe wilt leggen, de economische kant, de kant van smokkelaar of de militaire kant.

Manusje-van-alles

Omdat het hoofdverhaal verder geen tijdsdruk kent, heb je de volledige vrijheid om tussen de missies door de ruimte te verkennen. En deze is enorm. Er zijn ongeveer tien planeten die elk uit meerdere gebieden bestaan. Je moet wel het hoofdverhaal doorspelen om toegang te krijgen tot steeds meer planeten, maar zelfs al zit je alleen maar op de beginplaneet, dan nog is er zat te doen en te beleven. Als handelaar kun je gewonnen grondstoffen uit asteroïden verkopen aan andere ruimtestations, maar je kunt er bijvoorbeeld ook voor kiezen om voor politieagent te spelen en te proberen om smokkelaars te arresteren. Er zijn in totaal vijf facties, met ieder hun eigen functie in het universum, waartussen je op ieder gewenst moment kunt wisselen.

Uiteindelijk blijven de mogelijkheden die de game je biedt allemaal vrij oppervlakkig. Zo is de economie niet zo bruisend dat je kunt voorzien in je behoeftes door alleen maar grondstoffen te gaan verhandelen. Er is wel een verschil in prijzen tussen de verschillende planeten, maar het is allemaal vrij minimaal. Het spel voorziet overigens wel in een marktplaats waar je sentients kunt kopen en verkopen aan andere spelers. Omdat er maar een paar soorten van deze robotmaatjes te koop zijn, zien we er echter het nut niet van in om aan de veelal belachelijke vraagprijzen van je medespelers te voldoen.

In de ruimte hoort niemand je schreeuwen

Dat het spel zich continu online afspeelt, merk je voornamelijk door het verschijnen van namen in je scherm. De daarachter schuilende spelers daadwerkelijk tegenkomen gebeurt helaas veel minder vaak. Dit is misschien deels te wijten aan de enorm grote spelwereld, maar ook deels aan het gebrek van richting die de game je geeft om andere spelers te vinden. Hierdoor is het coöperatieve element, waarmee je met drie andere mensen in een team kunt samenspelen, in de praktijk niet bijzonder effectief. De meeste spelers kiezen alsnog hun eigen richting en zelfs al doe je dezelfde opdracht, blijft het afwachten of je elkaar wel tegenkomt.

Er zijn buiten de gewone opdrachten nog een aantal speciale opdrachten waarbij het teamgevoel beter tot zijn recht komt. In Warzone vecht je met elkaar tegen een groep andere spelers en in Dark Legion Invasion moet je samen een ruimtestation verdedigen tegen de krachten van het Kwaad. Wanneer je het hoofdverhaal hebt uitgespeeld, krijg je toegang tot Ark Raids. Hierin vecht je met drie andere spelers tegen unieke vijanden totdat je de eindbaas hebt verslagen. Het zijn stuk voor stuk uitdagende modi die veel beter gebruikmaken van de coöperatieve gameplay dan de campagne.

Immens

Grafisch weet het spel het gevoel van de immense ruimte goed over te brengen. Door in de achtergrond veel met diepte te werken, lijkt het net alsof je honderden kilometers boven de planeten vliegt. Elke planeet heeft daarnaast zijn eigen visuele kenmerken, waardoor de variatie in omgevingen en kleuren groot is. Tel daarbij op dat er meer dan honderd verschillende soorten ruimteschepen zijn en je waant je meer dan eens in een enorme, levende wereld. Het is dan ook jammer dat het op sommige plekken voelt alsof Starfire Studios net iets te ver is doorgeslagen in zijn ambitieuze plannen. De mogelijkheden in dit ruimteavontuur zijn eindeloos, maar op hetzelfde moment zijn diezelfde mogelijkheden niet genoeg uitgediept. Hierdoor kunnen we niet meer zeggen dan dat het een indrukwekkend spel is, maar niet zo briljant als we vooraf hadden gehoopt.

Fusion: Genesis is getest op de Xbox 360 en is verkrijgbaar via Xbox Live Marketplace voor 800 Microsoft-punten. Tevens is Fusion: Sentient voor Windows Phone 7 verkrijgbaar welke met de Xbox Live Arcade-versie is te synchroniseren.