De Full Auto reeks van Sega is een relatief nieuwe franchise die de meesten onder ons niet volledig heeft weten te overtuigen. De reden waarom Sega nog steeds vol achter deze reeks staat is nog wel in te zien, want de combinatie van snelle auto's, dikke wapens en omgevingen die grotendeels zijn te vernietigen, zijn in theorie toch goede ingrediënten te noemen om een leuke game te maken. Het is daarom ook geen wonder dat ook voor de PSP een Full Auto game uitkomt. Onder de subtitel Battlelines moeten we ook 'on the go' kunnen genieten van het concept van Full Auto. Het is echter niet te hopen dat naast de leuke dingen van de Full Auto-reeks ook de minder leuke dingen zijn overgezet naar de handheld versie.

Full Auto 2: Battlelines begint met iets wat we zelfs een verhaal mogen noemen. De wereld is onder de controle van een soort van super computer die door z'n enorme kracht de toekomst kan voorspellen. Een aantal mensen wil echter niet meer onder het juk van deze computer leven en organiseert races om de kracht van de computer te verminderen. Volgens de theorie die ons wordt voorgelegd zou de chaos en destructie die wordt veroorzaakt door de races de computer moeten verwarren. Ok, het zal wel. Je verder storen aan het matige verhaal is overigens niet nodig,want het komt in de game verder nergens meer terug.

Het verhaal legt echter wel één van de meest prominente gameplay opties in de game uit, namelijk de mogelijkheid om de tijd net als in andere games terug te spoelen. Als je bijvoorbeeld helemaal vernietigd bent door je tegenstander of een instortend gebouw, word je in staat gesteld om terug te gaan in de tijd naar een moment kort voor het ongeluk. Dit kan echter niet onbeperkt worden gedaan, want er is maar beperkt energie aanwezig om tijd te reizen. Deze energie kan worden aangevuld door vijanden kapot te schieten. Deze optie is best leuk en zorgt ervoor dat situaties meerdere keren, maar op vaak net andere manieren kunnen worden beleefd. Het voegt net dat beetje extra toe aan de anderzijds generieke gameplay. Generiek is deze gameplay door een aantal verschillende factoren. De parcoursen waarop je racet, zijn niet echt uitdagend en interessant te noemen. Op veel plaatsen zijn wel allerlei objecten te vernietigen, maar door onder andere de snelheid van de game is het vaak moeilijk om dit te doen zonder dat je eigen auto wordt beschadigd. Meestal is er simpelweg niet genoeg tijd om op de objecten langs de weg te mikken en moet de auto zelf worden gebruikt om een object (en als gevolg daarvan andere weggebruikers) kapot te maken.

De fun wordt overigens ook uit het racen gehaald door de bijzonder onprettige besturing van de auto's. In de meeste gevallen voelt het alsof ze op rails lopen en daardoor is er vaak geen mogelijkheid om al driftend wat capriolen uit te halen. De auto's hebben gewoon teveel grip. Het is overigens ook niet nodig om te driften, want de meeste bochten zijn vol gas te nemen. Hier geen echte uitdaging dus. Daar komt bij dat de besturing wat gevoelig is. Als er maar een beetje ingestuurd wordt, zal de auto meteen een overdreven beweging maken naar links of naar rechts maken. Als de auto's iets losser op de weg hadden gelegen, was dit probleem vee kleiner geweest.

De snelle actie maakt echter wel wat goed en zorgt geregeld voor hectiek. Het is vooral uitdagend om achterliggende vijanden van je af te schudden als deze hun wapens op je auto hebben gelockt. Vaak maken ze korte metten met je voertuig als je te lang op één lijn blijft rijden, dus een beetje heen en weer slingeren helpt aardig. Als je dan toch kapot wordt geschoten is er nog altijd de mogelijkheid om weer terug te gaan naar het moment voor de destructie, om het nog eens te proberen.

Het als eerste over de finish komen is meer dan eens niet het hoofddoel van een race. Vaak wordt van je verwacht een aantal auto's op te blazen of een tiental objecten te vernietigen. Hoewel sommige opdrachten uitdagend zijn, staan deze vaak wel in de weg van een potje goed racen. De doelstellingen moeten namelijk gehaald worden om verder te komen. Iets meer nadruk op het verslaan van de tegenstander en het als eerste finishen was waarschijnlijk beter geweest om de race-ervaring leuker te houden.

Een ad-hoc multiplayer mode is inmiddels verplichte kost geworden voor PSP games en dit is geen uitzondering in het geval van Full Auto 2: Battlelines. Zoals zo vaak heb ik deze mode niet kunnen testen door gebrek aan een tweede PSP in de buurt. Toch ziet de multiplayer er vermakelijk uit met dezelfde racetypes uit de SP mode inclusief de auto's en wapens. Het gebrek aan de gameshare functie vereist echter wel dat alle spelers hun eigen versie van de game moeten hebben.

Grafisch doet de game zijn ding. Delen van de tracks zijn gedetailleerd en vaak zijn er ook nog eens veel losse objecten die door het beeld vliegen. Hier staat wel weer tegenover dat andere delen van de tracks weer erg saai zijn zonder veel detail. Het beeld wil ook wel eens te vol zijn, zodat het moeilijk wordt te onderscheiden wat er gebeurt. Meestal resulteert dit in een aanvaring met een muur of pilaar. Het in-game geluid is van hetzelfde niveau. Je hoort wat er aan de hand is, maar de kwaliteit van de effecten is niet exceptioneel. De goede soundtrack met een aantal bekende nummers staat hier wel weer tegenover en maakt een deel van de matigheid goed.

Full Auto 2: Battlelines is een game geworden die de middelmaat van zijn voorgangers niet van zich heeft weten af te werpen. De game is nergens bizar slecht uitgewerkt, maar de ophoping van matig uitgevoerde aspecten zorgt voor een even matige ervaring.