Final Fantasy III is het zwarte schaap binnen de bekende RPG-reeks als je het vanuit een Westers standpunt bekijkt. Amerika en Europa hebben namelijk nooit mogen kennismaken met deeltje drie, het spel is enkel in Japan voor de Famicom (NES) op de markt gekomen. Gelukkig heeft Square Enix een tijd geleden dan toch besloten dat ook wij recht hebben op het in huis halen van the missing link en maakt de Japanse ontwikkelaar het goed met een DS-remake van Final Fantasy III. Alhoewel, remake is misschien een groot woord, diep van binnen is Final Fantasy III nog steeds hetzelfde spel als zestien jaar geleden. “Licht en donker hebben hun eigen wil, nog veel sterker dan die van gewone stervelingen als jij en ik. Daardoor komt het ook dat licht en donker eindeloos met elkaar in conflict zijn. Om de balans tussen beide kampen te behouden, bestaan er echter kristallen. Zij zorgen ervoor dat, als een van de twee kanten de overmacht dreigt te grijpen, er vier stervelingen uitgekozen worden. Deze uitverkorenen hebben op hun beurt het recht om de krachten uit de kristallen te absorberen en deze te gebruiken om het evenwicht terug in de wereld te brengen. Op dit moment heeft de duisternis het overwicht, waardoor er vier Stijders van het Licht gekozen zullen worden om het heelal terug in balans te brengen.”

Dit heb ik niet zelf verzonnen, de tekst is rechtstreeks afkomstig uit het spel (na wat vertaalwerk) en vat de verhaallijn van Final Fantasy III eigenlijk perfect samen: met een groep van vier het kwade proberen terug te drijven om zo de wereld van de ondergang te redden!  Het valt misschien al op, maar qua verhaallijn zit Final Fantasy III helemaal anders in elkaar dan dat we dat tegenwoordig gewend zijn. Terwijl het in de meeste hedendaagse RPG's erg belangrijk is dat elk personage voorzien is van een uitgebreid achtergrondverhaal blijft Final Fantasy III een heel stuk oppervlakkiger. Je gaat als speler op pad met vier hoofdpersonages, maar veel meer dan hun namen kom je niet te weten. Square Enix heeft de DS-versie van Final Fantasy III wel voorzien van wat extra verhaallijnen ten opzichte van de NES-versie, maar toch is het tijdens het spelen van de game overduidelijk dat het vroeger niet zo heel veel uitmaakte wat personages in het verleden hadden meegemaakt of wat hun gevoelens ten opzichte van elkaar zijn. Het enige wat je moet weten is dat de wereld in gevaar is en dat jij daar een stokje voor moet steken.   Het gevaar bestaat dat men gaat denken een spel in huis te halen met een verhaal dat vergelijkbaar is met de huidige, toch wel opvallend extensieve verhaallijnen waarmee RPG's tegenwoordig uitgerust zijn. Beweren dat Final Fantasy III qua plot minderwaardig is aan andere delen uit de reeks is echter wat kort door de bocht. Bij de aankoop van deze titel moet je er simpelweg rekening mee houden dat je nog altijd te maken hebt met een remake van een spel dat zestien jaar geleden op de markt kwam, een tijd waarin er nog niet zulke monsterbudgetten in games werden gepompt als nu. Maar goed, genoeg over het verhaal, de gameplay is nog altijd van groter belang. Final Fantasy III is, zoals zowat alle RPG's in dat tijdperk, een rasechte turn-based game waarin om de haverklap random encounters opduiken. Dit wil zeggen dat onzichtbare vijanden je op elk moment kunnen aanvallen en dat je tijdens gevechten telkens je beurt zal moeten afwachten voordat je personages hun acties mogen ondernemen. Ben je geen fan van dit systeem, dan loop je best met een grote boog rond Final Fantasy III heen. Er is namelijk zo goed als geen afwisseling aanwezig in de vorm van minigames, kaarten verzamelen of items combineren; gewoon keiharde turn-based vechten zonder al teveel franjes is wat de klok slaat. Elk personage heeft de mogelijkheid om traditionele acties te ondernemen, zoals aanvallen, verdedigen en magie inzetten, maar kan ook drankjes en zalfjes gebruiken om allerhande kwaaltjes te genezen. Het interessante is echter dat Square Enix in Final Fantasy III voor de eerste keer ooit in de serie het Job-systeem heeft toegevoegd, en natuurlijk is dit mechanisme ook terug te vinden in de DS-versie van het spel. Bij het begin van het spel heeft elk personage een standaard 'job' als Freelancer. Dit is het beroep waarmee iedereen begint en kent dus ook geen speciale mogelijkheden. Het doel van een Freelancer is vooral toegespitst op puur aanvallen met allerlei wapens; niets meer, niets minder. Akkoord, hij of zij heeft ook de mogelijkheid om wat magie te gebruiken, maar echt uitblinken daarin zal een Freelancer nooit. Gelukkig is er de mogelijk om van Job te veranderen, bijvoorbeeld naar een Black Mage. Niet alleen krijg je een ander pak aangemeten, ook je vaardigheden zullen veranderen. In tegenstelling tot een Freelancer kan een zwarte magiër namelijk geavanceerde aanvallende magische spreuken aanleren, wat vooral handig is als je het opneemt tegen vijanden met natuurlijke zwakten zoals vuur, water en bliksem. Denk je echter dat je groep vooral versterking door middel van helende spreuken kan gebruiken, dan dien je je ontslag in als zwarte magiër en start je een nieuwe carrière als White Mage. In totaal zijn er maar liefst tweeëntwintig verschillende Jobs om uit te kiezen, elk met hun eigen sterken en zwakten.   Het is erg leuk om te zien hoe elk beroep zijn eigen uiterlijk heeft. Zo zie je er als Dark Knight een heel stukje duisterder uit dan als Sage. Ook de speciale vaardigheden die aan elk beroep vastzitten zijn leuk om te gebruiken, al knaagt er toch wat aan het systeem. Tijdens het verloop van Final Fantasy III is het vaak lange tijd niet nodig om van Job te veranderen, vaak is het zelfs beter om je in één beroep te verdiepen zodat je extra sterk kunt worden in een bepaald vak. Zo speelde ik een groot deel van het spel uit met constant een White Mage, een Black Mage, een Warrior en een Ranger in mijn team zonder ook maar één keertje te hoeven veranderen. Soms geeft het spel wel lichtjes aan dat het beter zou zijn om over te schakelen naar een bepaald beroep, maar vaak is het handiger om je personages uit te rusten met een Job en dat zo te laten. Spijtige zaak, gezien het Job-systeem wel degelijk vermakelijk kan zijn en heel wat diepgang kan bieden (bijvoorbeeld bij de Final Fantasy Tactics reeks).

Wat ook lichtjes vervelend kan worden is de manier waarop gevechten verlopen. Vaak zit er geen logica in de volgorde van de acties die je teamleden ondernemen. Stel je voor: midden in een gevecht sterft een lid van je groep. Natuurlijk wil je dat hij of zij zo snel mogelijk weer kan deelnemen aan de strijd en je besluit dus een item te gebruiken dat personen terug tot leven wekt. Het nadeel van zo'n item is dat het enkel een minimum aantal levenspunten terug aan het voorheen nog dode personage geeft, waardoor het een verstandige keuze is om je White Mage meteen na de verrijzenis een helende spreuk te laten uitspreken. Eens je al deze beslissingen hebt genomen en de nodige commando's hebt ingegeven is het de beurt aan je teamleden om hun ding te doen, maar de manier waarop ze dat doen klopt niet met die waarop jij het wou zien. Het heeft allemaal te maken met de snelheid van je personages, maar zelfs al ga je daar rekening mee houden dan faalt het systeem soms nog. Hetgeen wat volgt is dat de White Mage zijn spreuk als eerste uitspreekt over het nog dode personage (wat dus niets uithaalt), daarna geeft het ander personage pas het tot leven wekkende item (het dode poppetje leeft weer, maar heeft niet veel levenspunten) waardoor de vijand maar een klein tikje moet geven om het hele gedoe weer van voor af aan te laten beginnen. Dit kan zorgen voor heel wat frustraties, vooral als je weet dat je tijdens het verkennen van een kerker niet zomaar je vooruitgang op kunt slaan en dus telkens opnieuw moet beginnen als je tijdens een gevecht het loodje legt.   Echte doorzetters zullen het herspelen van zo'n kerker waarschijnlijk het einde van de wereld niet vinden, maar de meer casual gamer zal al eerder de neiging hebben om zijn DS ergens neer te smijten door de hoge moeilijkheidsgraad van het spel. Gelukkig is het tijdens het spelen van Final Fantasy III niet allemaal kommer en kwel, het spel ziet er namelijk onwaarschijnlijk goed uit! Zonder enige twijfel kunnen we stellen dat Square Enix de handheld van Nintendo tot zijn huidige limiet heeft laten gaan. Nog nooit zag een spel er zo fris, kleurrijk en knap uit als Final Fantasy III. Van het water op de world map tot de veren van de Chocobo's, alles is gemaakt met erg veel liefde en oog voor detail. Ook het introfilmpje dat men speciaal voor de DS-versie maakte is van ongekende kwaliteit, veel verschil in kwaliteit met de tussenfilmpjes van Final Fantasy XII is er, mede door het kleine scherm, niet. Niet alleen ziet het spel er trouwens sprankelend uit, ook klinkt het geheel op magische wijze ongelofelijk mooi. Voor de verandering heeft men een draagbare RPG eens niet voorzien van het vervelende geblieb en gepuut, maar produceren de luidsprekers van de DS mooie, volle deuntjes die je nog lang zullen bijblijven. Naast het toevoegen van het exclusieve introfilmpje heeft Square Enix verder nog een extraatje toegevoegd aan deze DS-versie van Final Fantasy III, namelijk het Mognet. Dit is een soort van postdienst waarmee je via Moogles (die witte, schattige knuffelbeesten met zo'n rode bol op hun kop) briefjes kunt versturen naar al je vrienden die ook in het bezit zijn van Final Fantasy III. Niet alleen via een lokaal netwerk, maar ook door gebruik te maken van het internet is het mogelijk om brieven te versturen naar mensen over heel de wereld, als je maar in het bezit bent van de nodige Friend Code. Een leuke gimmick om eens uit te proberen en om wat geheime dingen vrij te spelen, maar meer dan dat is het zeker niet. Het is leuk om te zien dat Square Enix wat inspanning geleverd heeft om gebruik te maken van de DS-functies, maar dat hadden ze ook op een andere, meer originele manier kunnen doen.   Waarom maakt Final Fantasy III bijvoorbeeld niet wat meer gebruik van de twee schermen waarmee de handheld is uitgerust? Gevechten spelen zich enkel af op het onderste scherm terwijl het bovenste gedeelte van de DS helemaal zwart blijft. Waarom heeft Square Enix het niet mogelijk gemaakt om bijvoorbeeld te allen tijde de statistieken van je personages weer te geven op het overblijvende scherm, of tijdens het uitvoeren van magische aanvallen deze te laten verspreiden over beide schermen? We mogen dan wel te maken hebben met een remake van een oud spel, maar wat meer vernieuwing had zeker geen kwaad gekund. Ben je echter (zoals ik) iemand die alle delen uit de Final Fantasy-reeks in huis moét hebben, dan maakt de voorgaande tekst geen enkele moer uit en zit je op dit moment waarschijnlijk al lekker te levelen om die volgende eindbaas een kopje kleiner te maken.