In 2004 lag na lang wachten dan eindelijk Fable in de winkels. Als we Peter Molyneux mochten geloven, zou de game revolutionair worden, dus de verwachtingen waren hooggespannen. Veel mensen waren dan ook teleurgesteld toen bleek dat Fable weliswaar een zeer vermakelijke game was, maar toch niet kon brengen wat ze gehoopt hadden. Molyneux verontschuldigde zich voor de ontbrekende features, en legde uit dat tijdsgebrek een van de oorzaken hiervan was. Enige tijd later kwam de aankondiging van de Lost Chapters, een uitgebreidere versie van Fable die op zowel de PC als de Xbox uit zou komen. Zou dit misschien de versie van Fable kunnen worden waar iedereen zo naar uit keek?

The Lost Chapters voegt verschillende dingen toe ten opzichte van de Xbox versie van Fable. Er zijn een aantal nieuwe uitdrukkingen toegevoegd, enkele nieuwe spreuken, en ook zijn er wat nieuwe wapens te vinden. Belangrijkste toevoeging is echter een nieuw continent met een nieuwe stad, wat nieuwe gebieden en een extra stuk verhaallijn, wat plaatsvindt na het einde van de originele versie en zo de oorspronkelijke game ietwat uitbreidt. Waar ik de originele verhaallijn in zo'n 10 uur voltooide, voegde dit nieuwe gedeelte nog zo'n 2 uur extra toe. Een aardige toevoeging, maar niet de enorme uitbreiding waar misschien enigszins op gehoopt werd. Bovendien lijdt de game nog steeds aan dezelfde kwaal als het origineel: door de korte duur mis je het epische gevoel dat je eigenlijk zou moeten krijgen van Fable. De wereld van Albion, zijn geschiedenis en inwoners worden onvoldoende uitgediept, en voor de characters in de game geldt hetzelfde. Resultaat hiervan is dat je nooit het gevoel hebt dat je bezig bent met een onderneming van epische omvang of echt door krijgt hoe bijzonder iets is. Het is alsof men probeert een verhaal van de epische omvang van The Lord of the Rings in twintig bladzijden te vertellen, en dat werkt natuurlijk niet.

Hoewel Fable zijn zwakke punten kent, is het spelen zeker een leuke ervaring. De wereld komt erg levendig over; winkels openen en sluiten, kinderen komen 's ochtends naar school, en de wereld reageert op je aanwezigheid. Allereerst zorgen je daden voor beroemdheid, en zorgen je morele keuzes ervoor dat mensen je toejuichen of voor je wegrennen. Je wordt daarnaast bij je titel aangesproken; waar mijn held eerst nog als Chicken Chaser door het leven ging, heb ik na een tijdje maar wat goud uitgegeven om dit naar de toch passender titel Liberator te veranderen. Mocht je het heldenleven eenzaam vinden, dan kan je een vrouw zoeken en haar tot je echtgenote maken, al is het raadzaam om dan wel wat mooie kleren aan te doen in plaats van je roestige harnas. De levend overkomende wereld is dan ook de meest indrukwekkende feature van Fable, al blijft het jammer dat de verhaallijn niet op een dergelijke wijze dynamisch is. Wat ook enigzsins tegenvalt is dat de game bestaat uit allerlei kleine gebieden in plaats van één grote doorlopende wereld, waardoor Albion niet al te wijds en groots overkomt.

De morele keuzes staan in de nodige quests centraal in Fable; vaak zijn er meerdere oplossingen, waarbij er een 'slechte' oplossing is die op het eerste gezicht gemakkelijker lijkt, en een 'goede' oplossing die meer moeite kost. Het is prima mogelijk om op beide manieren te spelen, en je morele keuzes zullen ook je uiterlijk doen veranderen; hoe meer je voor 'kwaad' kiest, hoe duivelser je eruit ziet, terwijl een 'goed' personage na een tijdje met een halo boven zijn hoofd rondloopt.