In de toekomst, om precies te zijn in het jaar 2016, breekt de hel los. Dat is in ieder geval de gedachte die in EndWar overheerst. Drie grootmachten Europa, Amerika en Rusland staat aan de vooravond van de Derde Wereld Oorlog en hebben behoefte aan iemand die de touwtjes strak in handen heeft. Eén voordeel: in 2016 kun je alles besturen met je stem, dus die controller kan overboord.

Wacht nog heel even met die controller uit het raam smijten, want na een paar potjes EndWar zul je al snel tot de conclusie komen dat de beste manier om deze RTS te spelen een combinatie van je stem en je handen is. Ubisoft is al een tijdje bezig om van EndWar dé game te maken die je volledig met je stem kunt besturen en is daar deels zeker in geslaagd. Door gebruik te maken van eenvoudige bevelen en het speelveld te voorzien van controlepunten (in EndWar heette deze Uplinks) kun je jouw eenheden behoorlijk snel over het speelveld manoeuvreren. Om een opdracht te geven, druk je op je rechter trekker en roep je de juiste bevelen. Om je infanterie (unit 1) bijvoorbeeld naar Uplink Alpha te sturen hoef je alleen: “Unit 1 move to Alpha” te roepen.

Gelukkig mag er ook gevochten worden en om dit via stembesturing mogelijk te maken, krijgt iedere eenheid, vriend of vijand, een cijfer mee. Een colonne vijandelijke tanks krijgt bijvoorbeeld nummer twee mee en wordt aangeduid als 'hostile 2'. Wil je jouw gevechtshelikopters (unit 3) direct naar de aanstormende tanks sturen, dan hoef je alleen “Unit 3 attack hostile 2” te roepen en voor je het weet zijn de tanks veranderd in een berg rokend staal. Op deze manier wordt het besturen van EndWar behoorlijk eenvoudig, maar zoals gezegd blijft de gamepad onvermijdbaar. Vooral wanneer je vijanden die al in de line of sight staan aan wil vallen, is het sneller en overzichtelijker om de eenheid via je gamepad te besturen. Onder in beeld worden staan namelijk al je eenheden via iconen afgebeeld. Met je vierpuntsdruktoets kun je eenvoudig door deze iconen scrollen en vervolgens kun je met één druk op de A-knop in principe de belangrijkste bevelen geven.

Omdat het in EndWar allemaal zo overzichtelijk mogelijk moet, heeft dat ook zijn weerslag op de gameplay. De eerder genoemde Uplinks nemen namelijk een groot gedeelte van die gameplay in beslag doordat alle game-modi, met uitzondering van Assault, zich volledig op deze Uplinks richten. En zijn het niet de Uplinks, dan zijn het wel belangrijke gebouwen die de plaats van deze Uplinks innemen en zo als controlepunten fungeren. Op zich er is niets mis met deze manier van spelen, want in World in Conflict en Company of Heroes werkte het bijzonder goed, maar er kleeft toch wel een groot nadeel aan. Omdat je in EndWar niet snel snel van de geijkte paden afwijkt (letterlijk, want buiten de aangegeven wegen en paden is het lastig om vooral je grotere eenheden te manoeuvreren) blijft het allemaal wat statisch. Je blijft vaak rond bepaalde punten hangen en echte tactische beslissingen hoef je in feite niet te nemen.

Ook het steen-papier-schaar-principe waarmee EndWar werkt, is niet echt bevorderlijk voor de diepgang. De Joint Strike Force (Amerika), Spetsnaz (Rusland) en de Enforcer Corp. (Europa) hebben identieke eenheden, die zich alleen onderscheiden door de verschillende upgrades die pas later in het spel voorhanden zijn. Elke zijde beschikt over gewone infanterie, engineers (uitgerust met raketten), transporters (uitgerust met anti-luchtafweergeschut), tanks, helikopters, artillerie en een commando-voertuig. Tanks vegen de vloer aan met infanterie, maar zijn voer voor de kat wanneer ze enkele helikopters tegenkomen. Dit terwijl helikopters op hun beurt weer erg kwetsbaar zijn voor transporters. Zo heeft iedere eenheid zijn sterktes en zwaktes en dat maakt EndWar eigenlijk nog minder spannend. Vooral in het begin wacht je gewoon tot de vijand iets jouw richting uit stuurt. Vervolgens kijk je welke eenheid dat is en beantwoord je zijn aanval met de juiste eenheid. Appeltje, eitje toch?

Niet helemaal, want gelukkig biedt EndWar genoeg upgrades om het spel in een later stadium toch nog wat diepgang mee te geven. Elke eenheid heeft een waslijst aan uitbreidingen die voor iedere zijde verschillend is. Zo richten de Spetsnaz zich voornamelijk op vuurkracht, maar kiezen de Amerikanen voor high-tech oplossingen. De upgrades kosten overigens een flinke duit en je moet verstandig omgaan met je budget. Naast de upgrades voor je eenheden kun je ook kiezen voor extra ondersteuning tijdens de gevechten. Het is bijvoorbeeld ook mogelijk om een luchtaanval aan te vragen of een tijdelijke aanval op de elektronische schilden van de tegenstander. Om zo'n aanval aan te vragen moet je wel beschikken over Command Points. Dit zijn punten die je pas krijgt wanneer je genoeg (daar heb je ze weer) Uplinks of controlepunten hebt ingenomen. Let wel op, want de Command Points moet je ook gebruiken om reserves op te vragen wanneer er enkele eenheden zijn gesneuveld. Wat overigens ook voor enige diepgang zorgt, zijn je eenheden zelf. Deze stijgen in rang en worden doorheen de hele campagne meegenomen. Wees dus zuinig op je manschappen!

Na het singleplayergedeelte is er ook een online campagne waarin de Derde Wereldoorlog volledig online te spelen is. In Theatre of War speel je in feite hetzelfde spel als het singleplayergedeelte, alleen dan met menselijke tegenstanders. Begin er dus niet aan wanneer je maar een half uurtje over hebt. Speel je liever een één-tegen-één of twee-tegen-twee Skirmish-potje, dan kan dat uiteraard ook. De Theatre of War-modus zit goed in elkaar, maar we denken dat er maar weinig gamers zijn die de moeite nemen om een complete oorlog via Xbox Live uit te voeren. Vooral in deze tijd van het jaar valt er nog genoeg te gamen en zul je eerder voor een Skirmish-potje kiezen. Dit neemt niet weg dat de echte strateeg zijn lol meer dan op kan in de Theatre of War-modus.

Misschien dat je na het bovenstaande verhaal denkt dat de game misschien wat tegenvalt, maar dat is zeker niet zo. De minpunten zorgen er misschien voor dat de game geen klassieker wordt, maar EndWar biedt meer dan een intense ervaring. Vooral het uiterlijk van het spel, en dan vooral de animaties en het detail van je eenheden, de veelzijdigheid van de levels en de immense schaal waarop de gevechten zich afspelen, maken veel goed. Het is erg leuk om naar je infanterie te kijken terwijl ze dekking zoeken of wanneer je artillerie haar dodelijke kanonnen op de vijand richt en enkele salvo's afvuurt. Het grote voordeel van een stembesturing is immers dat je tijdens de strijd je handen vrij hebt om met je camera over het slagveld te bewegen.