Xbox en Xbox 360 bezitters zijn tot nu toe altijd achtergebleven in het RPG-genre. Natuurlijk waren er knallers als Knights of the Old Republic, Jade Empire en Oblivion, maar daarnaast bleef het akelig stil. Microsoft breekt die stilte met een hele rits aan coole Japanse RPG’s om de Japanse markt voor zich te winnen. Voor het zover is hebben we eerst nog Enchanted Arms van ontwikkelaar From Software (Otogi, Chronehounds). Een ding is alvast zeker, Enchanted Arms is de beste Japanse next-gen RPG ooit. Het is dan ook de enige.

Duizend jaar geleden was er een gigantische oorlog. Golems, door mens gecreëerde machines om vuile klusjes te doen, zorgden bijna voor de ondergang van de wereld toen ze zich tegen de mensheid keerden. Door een nog onbekende reden zijn alle Golems gestopt met hun slachtingen en was de wereld weer veilig. Het spel begint duizend jaar later en daar maken we kennis met Atsuma, een leerling aan de Enchant University, een Hogwarts voor de wat oudere tovenaars. Hier krijgen jongeren les in de enige vorm van magie die wereld nog kent: enchanting. Atsuma is alleen een vreemde eend in de bijt, omdat hij vervloekt is met een bizarre rechterarm die hem bijzondere krachten geeft, zoals het breken van enchantments. Hierdoor valt hij volledig buiten de groep en heeft hij zijn heil gezocht bij de straathond Cota.

Gelukkig heeft hij ook nog een goede vriend op de school, Toya. Ze kennen elkaar al sinds ze kleine kinderen zijn en hun vriendschap is ijzersterk. Toya is alleen ontzettend populair, iets waar Atsuma alleen maar van kan dromen. Aan Toya hangt automatisch Makoto, de jongen die elke paar zinnen zo nodig kwijt moet dat hij verliefd is op Toya en een hekel heeft aan Atsuma. Opvallend is dat hij één van eerste echt open homoseksuele personages ooit is en dat heeft From Software direct in alle overdrevenheid aangepakt. Zo vecht hij met een saxofoon in combinatie met zijn extreem hoge stem en maakt hij liefdeslunches voor Toya. Nadat het groepje naar een festival gaat om aan een soort toernooi mee te doen, worden ze verrast door een aardbeving en van het een op het andere moment keren de Golems zich wederom tegen de mensheid. Zou het te maken kunnen hebben met Atsuma’s arm?

Enchanted Arms is een behoorlijk lineaire RPG. Je hebt nooit echt vrijheid om rond te lopen, omdat je een vast pad krijgt. Je kunt wel zijweggetjes inslaan voor kisten en bijzondere vijanden, maar verwacht niet dat je een eigen weg kunt kiezen. Het merendeel van het spel zul je van A naar B lopen, om ondertussen constant gevechten aan te gaan. Je wordt keurig ingeleid in het spel en van werkelijk alles kun je een uitleg krijgen over hoe het werkt. Later zul je bij elk nieuw ding, zoals een trap of een kist, opheldering krijgen hoe je het moet gebruiken. Niet zo’n probleem zou je denken, maar bij werkelijk alles hoef je alleen maar de A-knop in te drukken. Iets wat er zelfs altijd bijstaat, en dan nog vinden ze het nodig om dit elke keer maar weer via een lang gesprek uit te leggen.

Zoals eerder gezegd, is Enchanted Arms een turn-based RPG en daar horen de alom bekende lange gevechten bij waar elk personage op zijn beurt een actie uit kan voeren. De personages staan deze keer alleen niet op vaste punten, maar kunnen zich verplaatsen over een ‘grid’ van vier bij zes. Met de good guys aan de ene en de bad guys aan de andere kant, zul je nog enigszins strategisch moeten nadenken hoe je de verschillende personages gebruikt. Diegene die helpen met het in leven houden van de manschappen of goed zijn met afstandwapens, zet je natuurlijk achterin, maar je zult ook moeten opletten op welke manier je vijand aanvalt en dat moeten meenemen je keuzes. De beide partijen hebben wel een vast gebied in het gevecht waardoor de vrijheid beperkt is, maar het is toch een welkome afwisseling om de gevechten wat boeiender te maken.

Het nadelige van het vechten op een grid is dat kleine gevechtjes direct ook langer duren. Enchanted Arms werkt ook, net als zovele Japanse RPG’s, met random encounters. Gevechten kunnen overal en op elk moment beginnen. Voor liefhebbers van het genre een gebruikelijke gebeurtenis, maar voor anderen wellicht een bron van irritatie. Ben je het vechten zat, dan kun je het gezelschap waarmee je reist ook automatisch laten vechten. Hierdoor blijft alleen weinig meer van het spel over.

Elke beurt kun je bewegen en daarnaast een item, skill of EX-aanval doen. De verschillende aanvallen zijn vrij standaard. Je kunt met skills dichtbij en van een afstand aanvallen, je kunt met ‘support’ een vriend helpen of een vijand vergiftigen en met cure-spells voorzie je de party weer van leven. De speciale EX-aanvallen kun je alleen doen wanneer de EX-balk vol is en deze aanvallen zijn dan ook erg sterk. Ook voor speciale combinatieaanvallen zul je samen met een partymember een balk vol moeten hebben. Als dat gebeurt, doe je achter elkaar je aanval voor extra schade.

Er wordt ook gebruik gemaakt van een soort elementen. Elke vijand heeft een eigen element waar je strategisch gebruik van kunt maken. Als je vijand vuur als element heeft, kun jij het beste met vuur aanvallen. Zo ook met aarde tegen wind en licht tegen donker. Natuurlijk ben je zelf ook extra zwak voor aanvallen van het tegenovergestelde element. Daarnaast heb je nog Health Points (HP) en Echantment Points (EP). De HP zijn wel duidelijk, maar de EP zijn nodig om speciale skills te gebruiken. De truc is dus om tijdens het vechten je EP niet leeg te laten lopen, want anders kun je geen aanvallen meer doen. Handig is dat beide balken na elk gevecht weer compleet bijgevuld worden.

Daar tegenover heb je weer Vitality Points, ook wel VP. In een gevecht geef je per beurt alle personages een opdracht welke daarna achter elkaar uitgevoerd worden. Win je in die eerste beurt direct het gevecht, dan verlies je geen VP, maar voor elke beurt meer gaat er één VP af. Wanneer een personage nog gewoon VP heeft, begint hij elk gevecht gewoon weer met volle HP en EP. Zo niet, dan moet die het met één HP en EP doen. De VP is weer bij te vullen bij speciale punten die schaars over de wereld verspreid zijn. Vervolgens is er nog de SP, ook wel Skill Points. Met deze punten kun je met verschillende parameters de kwaliteiten van je personages verbeteren en tevens nieuwe skills leren. De skills kun je kopen bij speciale punten ter inwisseling van TB. Die punten kun je ook gebruiken om wapens en Golems te maken en nieuwe items te kopen voor onderweg. Wees gerust, het klinkt allemaal een stuk ingewikkelder dan het daadwerkelijk is.

De Golems, waar alle ellende mee begonnen is, spelen ook qua gameplay een belangrijke rol in het spel. Zo zul je er natuurlijk constant tegen vechten, het aloude verhaal van de machines tegen de mensen, maar kunnen ze ook aan jouw zijde staan. Er zijn meer dan 100 verschillende Golems over de wereld verspreid en je kunt ze stuk voor stuk verzamelen. Dit gaat via verspreide Lost Golems die je gewoon in hoekjes in de wereld ziet staan. Je kunt kiezen of je deze wil bevechten in een pittige strijd of niet. Win je, dan krijg je een belangrijk bestandsdeel van de Golem zodat je hem met nodige extra materialen na kunt maken. Deze Golems kun je vervolgens in je party van vier zetten zodat je met hun kunt vechten. De Golems zijn er werkelijk in allerlei soorten en maten, van robuuste ridders tot kleine dienstmeisjes met gigantische machinegeweren verstopt onder hun rokje en dat brengt de nodige variatie in de gevechten.

Een erg praktisch punt is dat het spel je overal laat saven en nog fijner is dat wanneer je een gevecht verliest, je gewoon een ‘Retry’ kunt doen om het weer opnieuw te proberen. Dus geen stukken die je maar over en over moet doen. Dit neemt niet weg dat het spel eentonig is. Want je doet niet veel meer dan lopen en vechten, wat zo nu en dan onderbroken wordt door een slechte dialoog. Het zijn voornamelijk de Golems die de gevechten boeiend houden.

Grafisch ziet Enchanted Arms er heel aardig uit. De uitgestrekte gebieden zijn prachtig en het spel is een kleurrijk geheel. De grootsheid van alles is indrukwekkend en mooi, maar neemt niet weg dat het op zich nergens bijzonder uitziet. Jammer genoeg is ook elk gebied leeg en dood. Voordeel van dit alles is dat het heerlijk snel laadt. Het lijkt er wel op dat From Software er voor heeft gezorgd de ontwikkeltijd zo kort mogelijk te houden. Zo zijn zelfs de gesprekken niet ingame, maar gebeurt alles via een tekstschermpje waarin twee personages tegen over elkaar staan.

Groot hekelpunt aan het spel zijn de stemmen en dan voornamelijk de dialogen. De stemmen kunnen erg vermoeiend zijn, maar het zijn de dialogen die de gesprekken ondragelijk maken. Gelukkig kun je snel via het menu de stemmen naar het Japans zetten wat werkelijk een stuk beter klinkt. Je zult dan nog wel dezelfde teksten moeten lezen, maar het is in ieder geval iets. Typisch is wel dat de Golems ook al bij de Engelse stemmen Japans praten.

Enchanted Arms heeft mij prettig verrast. Het is een erg leuke RPG en met zo’n 50 uur aan gameplay ben je er ook wel even zoet mee. Er zit zelfs een online mode bij, waarmee je kleine gevechten kunt aangaan op Xbox Live. Het stelt niet zoveel voor, maar toch een geinig extraatje. Enchanted Arms is helaas nergens origineel, het doet niets bijzonders en ook niets uitzonderlijk goed. From Software heeft gewoonweg een zeer degelijk product afgeleverd dat RPG-fans met een Xbox 360 zeker niet moeten laten liggen. Al wachtend op Blue Dragon en Lost Oddysey is Enchanted Arms een game die een aankoop meer dan waard is.