Nou, dat waren de maanden november en december. De ene na de andere topper werd op je afgevuurd en eigenlijk was er geen tijd om al die knallers van spellen te spelen, laat staan UIT te spelen. En tja, dan ga je prioriteiten stellen. Met die reden kwam Empire Earth III bij mij dan ook ergens ver onder de stapel der PC-spellen te liggen. Terecht?

Voordat we die vraag gaan beantwoorden, eerst even een geschiedenislesje over het onstaan van deze strategiereeks van formaat. Empire Earth is eigenlijk maar een geval apart. Het eerste deel uit de serie begon in 2001 en werd ontwikkeld door het toen nog levende Stainless Steel Studios. Onder leiding van Rick Goodman (de man achter de eerste Age of Empires) werd Empire Earth een spel dat geroemd werd om zijn diepe gameplay. Je kon namelijk veertien tijdperken doorspelen als één van de 21 naties die het spel rijk was, iets wat ongekend was toentertijd. Met niet minder dan twee miljoen exemplaren verkocht kon Empire Earth dan ook bestempeld worden als een heuse best-seller.

Pinky: "Gee Brain, what do you want to do tonight?" The Brain: "The same thing we do every night, Pinky—Try to take over the world.

Terwijl Goodman en consorten weg gingen bij uitgever Sierra om te werken aan Empires: Dawn of the Modern World, kreeg Mad Doc Software (eerder bekend van aanvullingen voor Empire Earth en Dungeon Siege) de gelegenheid om verder te werken aan de opvolger van het goed verkopende Empire Earth. Deel twee werd redelijk ontvangen, maar had absoluut niet de charme die het origineel wel bij zich droeg. Toch dacht Mad Doc het nog beter te kunnen, wat uiteindelijk leidde tot Empire Earth III. Hierbij houden we op met de geschiedenisles, hoewel we van mening zijn dat Mad Doc Software al eeuwen geleden op hadden moeten houden met deze reeks.

Empire Earth III is namelijk niet al te best en dat is dan nog mild uitgedrukt. Dat valt mede te danken aan de presentatie die het spel enorm te kakken zet. Neem ten eerste nou eens de geschiedenis zelf. Empire Earth III pretendeert op het eerste gezicht een realistisch strategiespel te zijn waarin je als één van de drie facties (het Westen, het Midden Oosten en het Verre Oosten) heel moedertje aarde moet veroveren. In een rammelende singleplayer campagne zonder enig verhaal dien je beetje voor beetje een stuk van de aarde in te nemen. Je begint 3.000 jaar voor Christus en maakt vijf verschillende tijdperken mee, om uiteindelijk in de toekomst te eindigen. Heb je eerst nog eenheden met erwtenschieters en houten stokken, later heb je het buskruit ontdekt (iets wat de ontwikkelaars niet bepaald gedaan hebben) en nog veel later loop je met enorme robotsoldaten rond. Oké, kunnen we mee inkomen.

Maar dat de aarde 3.000 jaar vóór Christus er uitziet als de aarde vandaag de dag, is toch een beetje vreemd. Dat je begint als Westerse natie om het oude Europa in te nemen en vervolgens ineens Japanners tegenkomt die er al jaren zitten is al stukken vreemder. Maar het allerergste is nog wel, dat ze gekozen hebben voor een cartooneske aanpak. In plaats van het realistisch te houden heeft men besloten om alles lekker kleurrijk te maken. Gevolg is wel dat het er allemaal knullig uitziet, totaal niet geloofwaardig overkomt en eigenlijk gewoon lelijk oogt. Je kan ook inzoomen, maar dat valt ten eerste niet aan te raden omdat het enorm lelijk is en ten tweede zoom je heel ergens anders in dan waar je op dat moment naar wilt kijken. Compleet nutteloos dus. Tot overmaat van ramp hebben de eenheden afschuwelijke stemmetjes meegekregen en laten ze de domste zinnetjes óóit horen. Kreunende soldaten die geen zin hebben om te vechten en kamelenrijders die melden dat ze net zo gevaarlijk zijn als een kamelenscheet zijn doorgaans niét de zinnen die je wilt horen. Dat ze maar drie of vier zinnetjes hebben per muisklik maakt het er allemaal niet beter op.

Helemaal mooi wordt het als je ziet dat de kunstmatige intelligentie van de vijanden niet meewillen werken. Er zitten vliegtuigen en boten in het spel, maar reken er maar niet op dat je ze tegen je zult krijgen. Soms is het zo dat de computer helemaal niets doet. Raar, want de oorsprong van Mad Doc ligt bij het programmeren van AI. Pijnlijk! Sowieso hoef je weinig intelligentie van dit spel te verwachten (en gingen ze er vanuit dat de gemiddelde speler niet al te snugger was): al de uitgebreide en strategische functies die eerdere delen hadden, zijn nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Rick Goodman zou zich in zijn graf omdraaien als hij dood zou zijn. Wat hij niet is overigens, in tegenstelling tot the Empire Earth-reeks…