Het is geen publieksgeheim dat de games die gebaseerd zijn op de Dragonball series meer diepte- dan hoogtepunten kennen. Pas de laatste jaren is Dragonball sterk terug gekomen in de vorm van de Budokai serie voor de Playstation 2 en GameCube. De serie draait natuurlijk om grote epische gevechten en de Budokai games zijn de eerste die de kwaliteit van de serie benaderen. Na drie sterke Budokai games voor de consoles is het nu de beurt aan de PSP-bezitters om de epische gevechten tussen Goku en Vegeta onderweg te kunnen naspelen. Kamehameha!

Al direct bij het opstarten merkte ik op dat deze game een stuk slanker aanvoelt dan de laatste Budokai game voor de PS2. Het introfilmpje zuigt je helemaal in de goede sfeer, maar zodra je de opties en gamemodes gaat bekijken, valt toch op dat er stevig is beknibbeld op deze game. Ten eerste volgt Dragonball Z: Shin Budokai niet de complete verhaallijn van alle Z- en GT sages, maar richt deze zich op DBZ: Fusion Returns!, een van de vele Dragonball Z films die gemaakt zijn. Wel kun je kiezen uit een groot aantal personages die in de serie te vinden zijn, maar wederom in minder in groten getale dan de consoleversie.

   Het verhaal, in deze game de Dragon Road-mode genoemd, wordt aan elkaar gepraat door de bekende characters met behulp van tekstballontjes in plaats van de actiefilmpjes die we gewend zijn van Budokai op de console. Op zich niks mis mee, ware het niet dat de conversaties oersaai zijn en dat de uitdrukkingen op de gezichten en de houding van de personages steeds hetzelfde blijven. Zelfs bij vrolijke gesprekken lijkt het wel of ze elkaar zo in de haren zullen vliegen, wat uiteindelijk dan ook wel gebeurt natuurlijk, omdat in deze game flik gevochten moet worden.

Niet alleen de opzet van deze game is anders dan Budokai op console, ook de gameplay is behoorlijk different te noemen. In Shin Budokai vecht je namelijk weer op de ouderwetse 2D manier á la Tekken in plaats van in de grote 3D werelden uit de console versie. Wel bevind je je in een soort van 3D omgeving, maar je kunt hier niet zomaar even ergens naartoe vliegen. Dit maakt de game jammer genoeg een stuk beperkter. Ook het afwezig zijn van het aantal knoppen dat we kennen van de Dual Shock-controller is te merken in de PSP versie. In tegenstelling tot Budokai voor consoles is deze Shin Budokai meer een buttonbasher en zijn er ook lang niet zoveel combo’s uit te voeren door het beperkte aantal knoppen.   De moeilijkheidsgraad ligt door deze verandering van de gameplay ten opzichte van de consolegame dan ook lager. In Budokai voor console is de leercurve behoorlijk stijl en heb ik lange tijd doorgebracht in de trainingsmode om toch mijn mannetje te kunnen staan in de soms wel aartsmoeilijke gevechten. In Shin Budokai heb je, om heel eerlijk te zijn, helemaal niks aan de trainingsmode omdat je binnen een paar minuten de besturing door hebt en de vetste moves uit je mouw schudt. Binnen een paar uurtjes heb je deze game dan ook volledig uitgespeeld en dan blijft enkel de multiplayermode over.

   Ondanks het grote buttonbash-gehalte van deze game, blijft het vet om het tegen iemand anders op te nemen met je favoriete Dragonball Z-personage. De multiplayermode werkt spijtig genoeg alleen via de Ad Hoc-mode. Je bent, als je tegen iemand wil spelen, genoodzaakt om een zoektocht te starten naar iemand met een PSP en de game, anders zul je nooit van deze multiplayer kunnen genieten. Als de game online speelbaar was geweest, zou de multiplayermode misschien best wel eens een groot succes geweest kunnen zijn. Erg jammer dat ontwikkelaar Dimps deze optie achterwege gelaten heeft, zeker omdat de ontwikkelaar een Profile Card optie heeft ingebouwd die gebruikt kan worden voor multiplayer potjes. Niet het meest innovatieve ooit, maar toch zeker wel leuk als je de game vaak in multiplayer speelt.

Dragonball Z Shin Budokai mag dan op gameplayvlak nogal platvloers zijn, op het gebied van graphics weet deze game behoorlijk uit te stijgen boven het gros van de PSP games die je op dit moment bij de gameboer kunt vinden. De grafische stijl is, net als in de Budokai games voor console, gemaakt met de cell-shading techniek, waardoor je daadwerkelijk het gevoel krijgt te spelen met een game gebaseerd op een animatieserie. Het mooie is dat deze game vlekkeloos draait op de PSP, wat zeker in het vechtgenre een basis vereiste voor een game is. In combinatie met de graphics een behoorlijke prestatie.

Dragonball Z Shin Budokai is een degelijke fightinggame waarvan er op de PSP nog niet al teveel zijn. De game mist jammer genoeg wel behoorlijk wat, zowel in de diepte als in de breedte. Ook het gemis van een onlinemode vind ik spijtig. Op de console kun je een stuk makkelijker met zijn tweeën spelen, maar voor de PSP vind ik persoonlijk dat de games met een multiplayermode zo langzamerhand toch wel online te spelen moeten zijn om de multiplayermode enigszins te kunnen rechtvaardigen en om er wat makkelijker gebruik van te kunnen maken. Afgezien van dit alles blijft Dragonball Z Shin Budokai gewoon wel een leuke game om te spelen en een van de beste vechtgames op PSP, in ieder geval totdat Tekken Dark Ressurection uitkomt.