Square-Enix heeft de afgelopen jaren zo’n beetje haar hele portfolio uit de NES- en SNES-periode van een remake voorzien. Zo was het afgelopen maand nog de beurt aan Final Fantasy IV op de PSP. Waar extra content die toch al vlezige game van een laagje extra jus voorzag, is Dragon Quest VI ‘louter’ een heruitgave van het origineel. Sterker nog, de mogelijkheid om monstertjes aan je zijde te scharen en te gebruiken tijdens gevechten, is er in de DS-versie vakkundig uitgebeiteld. Square-Enix had zich best wat meer uit de mouwen mogen werken voor deze titel.

Toch komt Dragon Quest VI er nog aardig mee weg. Waarom? Nou, om te beginnen is dit de eerste westerse release van het spel. De SNES-versie verscheen enkel in Japan en als je ook vóór het PlayStation Network-debakel al huiverig was met importeren, had je tevoren niet de mogelijkheid om van dit deel te snoepen. Daarnaast heeft Dragon Quest VI de spreekwoordelijke tand des tijds behoorlijk goed doorstaan.

 

Lapzwans

Althans, zolang je het niet hebt over het verhaal. Dat is namelijk zo verschrikkelijk clichématig dat je je afvraagt hoe en waarom de scriptschrijver überhaupt was aangesteld bij Enix (Square en Enix waren destijds nog twee onafhankelijke bedrijven). Een beknopte samenvatting: het draait om goed versus kwaad en jij als nobele puber gaat samen met je team op pad om uiteindelijk de belangrijkste en wreedste antagonist te doden. De weg daar naartoe is voorspelbaar en de thematiek reikt niet verder dan een vluchtige liefde en de zoektocht naar een identiteit.

De scriptschrijver is (gelukkig) een halve lapzwans. De dialogen stellen inhoudelijk niets voor, maar zijn wel vrij luchtig en geinig. Soms steken ze zelfs de draak met andere rollenspellen. Personages en dialogen zijn dusdanig uitvergroot dat ze in hun clichématigheid leuk en komisch zijn. Dit frivole karakter, in combinatie met het suffe, doch luchtige verhaal, zorgt er in ieder geval voor dat dit een van de weinige rollenspellen voor de Nintendo DS is dat zich leent voor een korte speelsessie. Het verhaal doet er niet toe en de gesprekken voltrekken zich in een razendsnel tempo.

Tempo!

Dat laatste geldt ook voor de gevechten. Zolang je niet tegen eindbazen knokt, is de strijd binnen een seconde of twintig, dertig al gestreden. Er zijn ook geen langdradige introductie- en overwinningsfilmpjes, waardoor je eigenlijk linea recta tussen het rondlopen op de spelwereld en de gevechten switcht. Het tempo ligt dus enorm hoog, zeker omdat je je nauwelijks zorgen hoeft te maken over tactieken en andere extraatjes; de gevechten zijn rechttoe rechtaan. Van tevoren bepaal je wie de rol van magiër of krijger op zich neemt, tijdens de gevechten is het eigenlijk alleen zaak om een juiste balans tussen normale en speciale aanvallen te vinden. Zo nu en dan word je wel degelijk in het nauw gedreven en zul je tijdens de gevechten iets strategischer te werk moeten gaan, maar over het algemeen sla je je in een oogwenk langs hordes vijanden.

 

De basis voor de gevechten en het klassensysteem vindt haar oorsprong grotendeels in Dragon Quest IV, dat zelf ook niet het meest excentrieke rollenspel is. Deeltje zes volgt dus precies het pad dat een Japans rollenspel behoort te volgen. Je bezoekt steden, koopt uitrustingen, stelt je team samen, reist vervolgens af naar grootse kerkers en stuit daar om de haverklap op tegenstanders. Zo hier en daar kun je je verliezen in minigames (vooral de gokmachines zijn de moeite waard!) en er is sprake van een heuse droomwereld. Voor sommige vernuftige puzzels reis je van de ene naar de andere wereld. Het is een spelontwerp dat misschien niet zo heel origineel is, maar dat wel voor meer variatie en diepgang zorgt.

Eigenlijk is dat typerend voor Dragon Quest VI. Het is geen rollenspel dat het wiel opnieuw uitvindt of je overdondert met een fantastische ervaring. Nee, het is een erg solide titel die fundeert op de klasse van de vorige delen. Nergens zijn grote fouten of gekke designkeuzes te ontdekken (al had een duidelijke questlog niet misstaan), je moet je alleen wel realiseren dat dit niet het beste deel in de reeks is. Alleen al op de Nintendo DS zijn Dragon Quest IV, V en IX simpelweg interessantere opties. Ofwel is hun verhaal minder generiek, of ze geven een frisse draai aan het spelconcept.