Review
Disco Elysium

Disco Elysium is een fantastische rpg vol absurde keuzes

Wie zegt dat disco dood is?

Geschreven door Erik Nusselder op

Disco Elysium

Woorden zijn niet genoeg om de pracht van Disco Elysium te beschrijven. De absurde vrijheid in het vormen van je personage en het hoogstaande schrijfwerk maken dit een must voor liefhebbers van klassieke rpg’s.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Briljant geschreven, bijzonder grappig, gigantische keuzevrijheid
  • Minpunten
  • Kleine foutjes, al die tekst kan een beetje overweldigend zijn
Misschien heb je al wat mensen horen praten over Disco Elysium. Wellicht heb je hier en daar al opgevangen dat dit stiekem een van de beste games van het jaar is. Of wellicht is deze review de eerste keer dat je de woorden ‘Disco’ en ‘Elysium’ naast elkaar hebt zien staan. Hoe dan ook zouden al deze mogelijkheden naar dezelfde toekomst moeten leiden: eentje waarin je Disco Elysium speelt.

Disco Elysium is een heel raar spel. De hoofdpersoon is constant met zijn eigen hersenen in gesprek. Hij heeft 24 verschillende statistieken waar hij zijn vaardigheidspunten in kwijt kan, en die bepalen welke delen van zijn hersenen het vaakst aan het woord komen. Met een hoge score voor Drama is hij bijvoorbeeld heel theatraal en fluistert zijn brein hem vaak in of iemand liegt of niet. Met een sterke Encyclopedia weet hij ineens allerlei nutteloze feiten over de wereld om zich heen. Maar er zijn ook wat abstractere statistieken: Inland Empire maakt hem gevoelig voor het bovennatuurlijke, en Electrochemistry verleidt hem steeds om drugs te gebruiken.

Disco Elysium

Heel raar

Hoe dat werkt, wordt al gelijk aan het begin van de game duidelijk. De hoofdpersoon wordt met een gigantische kater wakker na een bijna dodelijke hoeveelheid alcohol en is zijn geheugen compleet kwijt. Een speler met veel intelligentie hoort van zijn Encyclopedia gelijk in welke stad hij is. Heeft hij juist veel verbeelding, dan kan hij een denkbeeldig gesprek voeren met de stropdas die aan de ventilator hangt.

Ja, zo raar is Disco Elysium. Via gesprekken met anderen, leer – en beslis - je meer over jezelf. De eerste persoon die je naamloze held tegenkomt, spreekt hem aan met “agent”. Aha, ik ben dus een politieagent, denkt hij bij zichzelf. Tenminste, als jij dat wil. Je kunt hem ook laten denken dat hij een vergeten rockster is, vroeger wereldberoemd was, maar nu van zijn sokkel gevallen. Als je wilt kun je jouw personage als een volslagen idioot spelen.

Disco Elysium

Lappen tekst

De game speelt als een klassieke rpg, denk bijvoorbeeld aan Planescape: Torment. Van schuin boven zie je je held door de wereld lopen, van de ene gesprekspartner naar de andere. Wat volgt is een soort mix tussen een visual novel en een point and click adventure. Je doet niet veel meer dan rondlopen en ellenlange gesprekken voeren, met meerdere boeken aan dialoog om doorheen te ploegen.

Dat klinkt misschien vermoeiend, maar Disco Elysium is glorieus goed geschreven. We hebben nog nooit zo vaak hardop gelachen. Het is niet alleen goed geschreven ‘voor een game’, maar daadwerkelijk een literair hoogstandje. Welke dialoogoptie je ook kiest, je wordt altijd beloond met sfeervolle omschrijvingen, scherpe opmerkingen en geestige vondsten.

Deze gesprekken kunnen bovendien de meest bizarre wendingen nemen, vooral omdat de held steeds in de rede wordt gevallen door delen van zijn eigen brein. Wie zichzelf toestaat om verdwaald te raken in dialogen, wordt rijkelijk beloond. Een onzinnig gesprek met een cafémanager mondt bijvoorbeeld uit in scherpe vragen over waarom zijn barvrouw ontslag heeft genomen. Oh, hij heeft haar mee uit gevraagd, en ze voelde zich verplicht om ja te zeggen omdat hij haar baas was? Waarom vind je dat eigenlijk zo belangrijk? Dan krijg je ineens de keuze: omdat je een extreme feminist bent.

Disco Elysium

Gedachtenkronkels

Op dit soort momenten ontgrendel je Thoughts, gedachten die je als een soort perks kunt inschakelen om jezelf sterker (of zwakker) te maken. Vaak duurt het een paar uur om die gedachten helemaal te verwerken en de volledige bonus vrij te spelen. In dit geval krijgt je agent een Inexplicable Feminist Agenda om te overpeinzen. Terwijl hij denkt, krijgt hij een bonus op zijn autoriteit wanneer hij met mannen praat. Als het gedachteproces is voltooid, verdient hij een hogere empathie en is zijn hang naar drugs verminderd.

De game is echter niet alleen hilarisch, maar nodigt ook uit tot diepere gedachten. De stad Revachol gaat gebukt onder politieke strubbelingen en veel inwoners van de armste wijk waar je patrouilleert, hebben een miserabel leven. Bovendien woedt er onrust onder de bevolking en staken vakbondsleden in de straten om megacorporaties op hun knieën te dringen. Maar ja, de baas van de vakbond is dan weer een corrupte megalomaan, dus wiens kant moet je kiezen?

Disco Elysium

Wat is dit voor spel?

Allemaal leuk en aardig, denk je nu misschien, maar wat doe je nou eigenlijk in dit spel? Zijn er gevechten? Is er een verhaal? Goede vragen. Het antwoord is tegelijk ja en nee. Er is niet echt sprake van gameplay, buiten het verkennen van de wereld en praten met mensen. Er is geen vechtsysteem, al kun je wel doodgaan. Je hebt gezondheidspunten en moraalpunten, en als die op nul komen te staan, is het afgelopen.

Het is bijvoorbeeld niet zo verstandig om ruzie te zoeken als je weinig punten in fysieke vaardigheden hebt gestopt. Tijdens een gesprek kan de held soms voor een gewelddadige oplossing kiezen, maar dat pakt niet altijd goed uit. Voor zijn moraalpunten moet hij vooral zijn mentale gezondheid in de gaten houden. Smeken en huilen gaat ten koste van zijn Morale, maar bijvoorbeeld ook het gebruik van drugs en alcohol.

Het hoofdverhaal is in essentie heel simpel: samen met zijn nieuwe partner (althans, door zijn geheugenverlies herkent hij hem niet) moet de held een moord onderzoeken. Hij loopt echter al snel tegen allerlei problemen aan, al is het maar omdat hij niet bij het lijk kan komen zonder te kotsen. Overal waar hij loopt, wordt hij afgeleid door allerlei andere zaken. Een kind vraagt hem om speed, een tuinier ziet er verdacht uit, en misschien moet hij zijn vermiste penning en geweer eens gaan zoeken. En waarom ook niet: uit het niets kan hij ineens beslissen dat hij een soort cupido is en eerdergenoemde cafémanager en barvrouw aan elkaar koppelen, ondanks haar verzoek om dat toch vooral niet te doen.

Niet alles wat hij wil doen, lukt ook daadwerkelijk. Zelfs met de allerhoogste statistieken is hij nog altijd afhankelijk van de dobbelstenen. Voor grote beslissingen krijgt hij namelijk te maken met kansberekening: voordat hij bijvoorbeeld een gevaarlijke sprong probeert te maken, of iemand wil intimideren, zie je hoe groot de kans is dat dat lukt. Vervolgens bepalen virtuele dobbelstenen zijn lot.

Het maakt de game soms wat willekeurig, maar dat is niet zo erg. Juist als iets mislukt, gebeuren vaak de grappigste dingen. Zo probeerde onze vergeetachtige held om een geloofwaardige naam voor zichzelf te verzinnen, maar kwam hij na een onwelgevallige dobbelsteen met ‘Raphaël Ambrosius Costeau’ op de proppen. De toehoorders geloofden er geen snars van, maar je kan wel de hele game volhouden dat dat toch echt zijn naam is, als je wilt.

Overweldigend

Het is allemaal even goed geschreven, maar het kan wel een beetje veel zijn. Aangezien je niks anders doet dan lezen en klikken, zijn al die lange lappen tekst soms wat overweldigend. Er is geen afwisseling met andere gameplay - lezen en keuzes maken is alles wat je doet. En hardop lachen, hadden we dat al gezegd? Verder vallen er wat kleine foutjes uit de toon, zoals een handjevol spelfouten. In een game met zoveel schrijfwerk, valt dat nauwelijks te verwijten.

Als je nu nog steeds met vraagtekens boven je hoofd zit, valt er weinig meer te zeggen. Die vraagtekens horen bij de game en maken het juist zo leuk. Onze politieagent is ervan overtuigd dat hij een communistische held is die vijftig jaar geleden overleed, is vergeten waar hij woont en heeft besloten dat hij een zwerver is (Hobocop!) en sluipt ’s nachts weg om bewijsmateriaal te stelen. Gewoon, omdat wij dat zo besloten hebben.

Disco Elysium is meer een boek dan een game, en dan ook nog eens een boek dat de hele tijd allemaal absurde zijweggetjes neemt. Je moet je aandacht er daarom bijhouden en kan niet zomaar wat tekst overslaan, al is het maar omdat je dan de snedigste grappen mist. Wie er echter goed voor gaat zitten, vindt in deze game een parel vol briljante momenten. Speel Disco Elysium.

Disco Elysium is nu beschikbaar voor pc en verschijnt in 2020 voor PlayStation 4 en Xbox One.

Dit artikel delen:

Lees meer

Super Monkey Ball: Banana Blitz HD is de verkeerde port Hoogtepunten: Review Pokémon Sword and Shield en Diablo 4-preview
10

Reacties op: Disco Elysium is een fantastische rpg vol absurde keuzes

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Fpsbig

    • 17 november 2019 09:47
    Ik wil dit zeker een keer en kans geven. Momenteel nog druk met wow classic maar wie weet als ik daar mee klaar ben. Ik wil het gewoon een keer geprobeerd hebben.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • denver

    • 17 november 2019 14:34
    “Een onzinnig gesprek met een cafémanager mondt bijvoorbeeld uit in scherpe vragen over waarom zijn barvrouw ontslag heeft genomen. Oh, hij heeft haar mee uit gevraagd, en ze voelde zich verplicht om ja te zeggen omdat hij haar baas was? Waarom vind je dat eigenlijk zo belangrijk? Dan krijg je ineens de keuze: omdat je een extreme feminist bent.”

    ??

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    ErikNus

    • 17 november 2019 15:31
    @denver ja dat kan je kiezen in de game, wat moet ik zeggen. Wel fijn dat ik mezelf kon roleplayen!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • denver

    • 17 november 2019 18:41
    @ErikNus Je bent een extreme feminist? Kun je me uitleggen hoe je daar precies vorm aan geeft?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • NielsL37

    • 17 november 2019 23:31
    @denver ik vermoed gewoon gelijke rechten voor vrouwen zoals we hebben in Nederland. Niks extreems aan

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • denver

    • 18 november 2019 15:06
    @NielsL37 En ik vermoed dat het pretentieuze aandachttrekkerij betreft en dat wordt bevestigd door 't feit dat onze 'extreme feminist' angstvallig stil blijft.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    ErikNus

    • 18 november 2019 16:16
    @denver ja ach ik ben maar een gewone feminist inderdaad.

    Maar wat is nou precies je vraag? Je quote een stuk waarin ik een situatie in de game beschrijf en zet er twee vraagtekens onder, ik snap je punt niet helemaal.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • NielsL37

    • 18 november 2019 17:50
    @ErikNus ik begrijp de vraag ook niet inderdaad!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    clandestine666

    • 17 november 2019 16:22
    Tof stijltje. Leuk om te lezen dat het schrijfwerk ook op niveau is, dit soort games staan of vallen met het verhaal en de keuzevrijheid van de dialogen. Ik las laatst ergens dat 'ie begin volgend jaar ook naar de consoles komt? Zou een goeie match zijn met de Switch, als 'ie daarop releaset wordt dat denk ik mijn keuze. Nu snel weer verder met The Outer Worlds..:)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Baukereg

    • 18 november 2019 08:44
    Heel tof spel, maar om heel eerlijk te zijn had ik wel iets meer classic RPG verwacht. Ik heb door omstandigheden de game een weekje moeten neerleggen, en om dan weer verder te gaan is best lastig met de hoeveelheid lore diarree. Sommige keuzes zijn echt absurd, en omdat ze uit het niets komen heeft ieder dialoog een bepaalde spanningsboog. De sfeer is echt top, een soort van twin peaks in een dystopische koude oorlog setting.

    En je kan in de eerste minuut doodgaan in een poging een stropdas van een plafonventilator te halen. Dit spel is zo vreemd. :D

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.