Na een onverwacht succes van de Def Jam serie mag het geen wonder zijn dat deze ook naar de PSP wordt gebracht. Onder de naam Def Jam Fight for NY: The Takeover wordt de succesvolle combinatie van gangster rap, brute gevechten en grote namen uit de rapwereld ook beschikbaar voor PSP gamers. Ook ditmaal geldt weer de vraag of een dergelijke conversie naar een handheld succesvol is.

The Takeover is letterlijk gezien geen directe port te noemen van zijn voorganger Fight for NY. Zo is er een compleet nieuw, maar niet erg diepgaand, verhaal bedacht om alle gevechten aan op te hangen. Zoals de naam al verklapt, draait de game om het overnemen van verschillende wijken in New York. Dit aspect geschiedt pas later, als er al een aanzienlijk percentage van de game is voltooid. De nadruk van The Takeover ligt echter op het vechten, dus het gebrek aan een verhaal zal voor velen geen probleem zijn.

In The Takeover kun je kiezen uit meer dan 40 bekende rapsterren. Denk hierbij aan Busta Rhymes, Fat Joe, Snoop Dogg, maar ook Lil' Kim en Carmen Electra (okay wel lekker, maar geen rapster). Gaandeweg de game zijn de verschillende personages vrij te spelen. Het is mooi om te zien dat elk van deze sterren een andere stijl hanteert met zowel voordelen als eigenaardigheden. Beginnen doe je echter met een zelfgemaakte vechter.

De belangrijkste keuze die gemaakt moet worden bij het kiezen van een personage is de vechtstijl. Hierbij is te kiezen uit vijf stijlen, waarbij de nadruk varieert van martial arts tot worstelen. Tussen alle stijlen vindt een grote overlap plaats en later zijn extra stijlen toe te voegen aan je repertoire. De keuze kan ook gemaakt worden om één stijl aan te houden, waardoor specifieke moves geleerd kunnen worden. Natuurlijk brengt dit ook nadelen met zich mee, zoals een kwetsbaarheid tegenover een vechtstijl waarin je niet thuis bent. Het opwaarderen van het personage wordt nog een stapje gedetailleerder gemaakt door je de mogelijkheid te geven om de kracht van de onderdelen van het lichaam te kunnen verbeteren. Dit laat je vechter beter bestand zijn tegen rospartijen, maar maakt bewegen, gemaakt door het lichaamsdeel, krachtiger. Gezondheid en stamina zijn ook nog eens op te waarderen. Verder is je personage ook nog eens uit te dossen met een ander kapsel, sieraden, kleding of tattoo. Verschillende winkels hiervoor zijn op de stadskaart te vinden die je tijdens de game tot je beschikking hebt. Hierop zijn ook alle wijken te zien en alle plaatsen waar gevochten kan worden.

Het vechtsysteem is simpel en intuïtief. De verschillende bewegingen gaan makkelijk in elkaar over en er zijn mooie combo's te maken. De meeste mensen zullen waarschijnlijk gebruik maken van sla- en traptechnieken, gecombineerd met een arsenaal aan worstelgrepen. Niet alleen laat deze tactiek het beste zien van alle disciplines, maar zorgt het ook voor de meest brute effecten die je in een vechtgame hebt gezien. Met bruut bedoel ik de vaak wrede manier waarop de vechters worden toegetakeld. Koppen die worden ingeslagen of kapot geschopt, mensen die door allerlei objecten worden gegooid en andere bloedige en ongezonde standjes komen langs.

Iets dat overigens nieuw is in The Takeover is de toevoeging van de mount-beweging. Deze beweging stelt de speler in staat om tijdens een greep op de liggende vijand te klimmen en zijn gezicht kapot te slaan. Deze move is ook om te draaien als je onderop ligt. Door op het juiste moment in te grijpen is een ‘reversal’ te maken, waardoor de persoon die bovenop zit ineens de ontvanger is van de klappen. Het moet wel worden gezegd dat het even wennen is om alle soorten moves onder de knie te krijgen. Niet dat er ingewikkelde knoppencombinaties moeten worden gemaakt, maar vaak komt het maken van een move neer op goede timing. Zo is het maken van counters een kwestie van goed letten op de vijand en het op tijd indrukken van de benodigde knoppen. Door een meter te laten oplopen tijdens een gevecht zijn ook speciale moves te maken. Deze zijn geenszins moeilijker uit te voeren dan de normale moves, maar zijn door hun zeldzaamheid en gruwelijkheid een genot om naar te kijken. Behalve een ad-hoc mode voor twee spelers is er op de PSP-versie is er wat betreft multiplayer niet veel meer te halen dan op de consoles. Wel is er een Battle mode, waarin naar believen gevochten kan worden met de verschillende vechters die de game rijk is.

Het detail van de vechter en van de ring is in orde en goed overgezet vanaf de consoles. Niet alleen dat, maar de animatie is vloeiend en de framerate van de game blijft altijd op een goed niveau. Dit laatste is zeker het vermelden waard, aangezien er naast de vechter zich ook nog eens publiek in de levels bevindt, plus objecten die kapot kunnen worden gemaakt. In de ring mag de game er grafisch super uitzien, maar buiten de ring is het allemaal wat minder. De meeste gesprekken vinden bijvoorbeeld plaats door middel van tekstberichten en in mindere mate door tussenfilmpjes. Deze zijn er wel, maar alleen kort voor het begin van een gevecht. Bovendien krijgen we tijdens en voor de gevechten niet veel gesprekken te horen, dus behalve een paar oneliners komen ook de bekende rapsterren niet echt aan bod. Zoals we van EA gewend zijn, staat ook de soundtrack van The Takeover bol van de gelicenceerde tracks. Vaak van de artiesten die ook een rol in de game hebben. Beter kun je het natuurlijk niet krijgen.

Tot slot Uiteindelijk biedt Def Jam Fight for NY: The Takeover niet veel meer nieuws dan zijn tegenhanger op de consoles. Een paar extra moves zijn toegevoegd, maar een plat verhaal en minder cut-scenes werken dit een klein beetje tegen. Toch is EA er in geslaagd om het voornaamste aspect, namelijk het vechten, zeer goed over te zetten naar de PSP. Niet alleen dat, maar ook grafisch mag de game er zeker zijn. De poging om een volwaardige PSP game in deze reeks te maken is dan ook geslaagd.