De opzet van De Blob 2 is net als in het eerste deel op de Wii vrij simpel: verf een grijze wereld. De duistere dictator Blanc heeft alle kleur aan Prisma City onttrokken en lijkt de grimmige stad in zijn macht te hebben. Maar dan komt Blob in beeld: een jolig huppelende substantie die de omgeving kan verven door hem simpelweg aan te raken. In een toegankelijke maar solide uitgewerkte platformstijl rol en spring je je een weg door het land en breng je licht in de duisternis.

Zonder twijfel verdient De Blob 2 een opsteker voor de charmante vormgeving. Als je de grijze delen van de spelwereld verblijdt met een likje verf, ontspruit een levendige en kleurrijke wereld. Parasolletjes klappen open, autootjes rijden weg en kale stronken veranderen in gezonde bomen. Met kinderlijk plezier rol je over daken en langs muren, om de wereld voor je neus opnieuw tot bloei te zien komen. Door deze opzet is het meestal snel duidelijk waar je heen moet: ga op zoek naar kleurloze onderdelen en je kunt weer verder.

Met een handige radar om je bolle buik zijn de verschillende verfbaden makkelijk te vinden. Op de kleurloze vlakken wordt desnoods handig aangegeven welke kleur je moet pakken; later ga je zelfs verf mengen. Hoewel de camera af en toe wat onhandig aanvoelt, is de besturing dik in orde. Met een simpele bediening kun je over muren rennen, vijanden à la Sonic in een opvolgende reeks sprongaanvallen uitschakelen en je lijfje vullen met een nieuwe verfvoorraad.

Interactieve muziek

Zelfs het geluid van De Blob 2 is het vermelden waard. Er wordt op zo’n subtiele en natuurlijke manier gewerkt met interactieve muziek dat je er misschien niet eens bij stilstaat. Hoe meer kleur je aan een wereld geeft, hoe ‘voller’ de achtergrondmuziek wordt. In het begin is het stil, langzaamaan wordt een melodie hoorbaar en als de wereld helemaal gekleurd is, gaat de band helemaal los. Er worden zelfs verschillende instrumenten gebruikt per kleur.

Toch wordt het spel na de eerste kennismaking met de frisse speelstijl geleidelijk wat eentonig. Er zijn vermakelijke tussenscènes – die overigens van buitengewone technische en creatieve kwaliteit zijn – en tweedimensionale tussenlevels met een hoger puzzelgehalte, maar het vrolijke verven blijft de hoofdmoot. Er zijn extra opdrachten te vinden in de levels, maar die bieden vaak niet zo veel extra’s. Ook is het mogelijk om je Blob sterker te maken, maar de effecten zijn nauwelijkse merkbaar.

Samen niet beter

In de coöpstand kan een tweede speler een helpende hand bieden. Hij bestuurt dan een stipje over het scherm dat bepaalde voorwerpen kan verven en de verfvoorraad van de hoofdrolspeler kan aanvullen. Dat is ongeveer net zo spannend als het klinkt. Het is ook erg lastig om bij te houden waar het stipje zich bevindt. Zeker als de eerste speler flink rondrent, is de actie maar moeilijk bij te benen.

Er is een tweede samenwerkvariant, waarin het beeld gesplitst wordt en beide spelers een eigen Blob besturen in een losstaand level. Ook deze modus is geen waardevolle toevoeging: je huppelt wat rond, verft wat muren en objecten, en daarna kijk je naar de puntenaantallen. De camera, die al vreemde kuren vertoont als er maar één speler aan de knoppen zit, zorgt hier voor zo veel gedraai dat een straaljagerpiloot meteen zijn vakbond zou bellen. Met zijn tweeën spelen maakt De Blob 2 dus niet veel beter.

Klok

De grootste fout in De Blob 2 is dat de klok doortikt en je constant op de tijd moet letten. Speel je een onderdeel van de wereld niet snel genoeg uit, dan word je onverbiddelijk naar het vorige checkpoint teruggebracht en moet je het opnieuw proberen. En vaak zijn de tijdslimieten nog behoorlijk pittig. De toevoeging lijkt gekozen om het simpele spel iets moeilijker te maken, maar het resultaat is eerder onnodige frustratie dan een extra uitdaging.

Deze beperking strookt niet met de rest van de rustige speelstijl; de vrolijke wereld en de grappige details nodigen juist uit om alle plekjes op je gemak te ontdekken. De tijdslimiet is vooral voor jongere spelers – en De Blob 2 is qua spelopzet en uiterlijk prima voor hen geschikt - een onnodige kwelling. Kinderen zouden juist beloond moeten worden als ze op de wereld verkennen en ontdekken. Dat de ontwikkelaars niets beters konden bedenken om het spel wat meer diepgang of uitdaging te geven is teleurstellend. Liever een game die te makkelijk is, dan een game die je oneerlijk bestraft.