Het lijkt vreemd, maar Game Republic is een van de weinige ontwikkelaars die ondertussen al twee exclusieve titels voor de PlayStation 3 op de markt heeft gebracht, namelijk Folklore en Genji: Days of the Blade. Minder positief is dat beide titels niet echt tot de absolute top behoren, met vooral het teleurstellende Genji als dieptepunt. Misschien daarom dat de ontwikkelaar het deze keer over een andere boeg gooit door Dark Mist uit te brengen, een spel dat exclusief via PlayStation Network te downloaden is. Dark Mist gaat van start met een verhaaltje dat ons laat kennis maken met Artemis, de godin van het licht. Zij moet noodgedwongen naar de aarde neerdalen omdat een kwade macht de wereld wil onderdompelen in duisternis. Meer diepgang dan dit moet je niet verwachten tijdens het spelen van Dark Mist, het verhaal is enkel aanwezig om de spelers van de illusie te voorzien dat ze met meer bezig zijn dan horden vijanden afknallen. Wie wat verder kijkt dan zijn neus lang is ziet echter meteen dat het, nouja, niet meer is dan horden vijanden afknallen.   Toch moet deze vorm van laagdrempeligheid niet per definitie betekenen dat we te maken hebben met een saai spel. Zo is Space Invaders ook niet meer dan een hoekig ruimteschip dat enkel naar boven kan schieten, en ik hoef je niet te vertellen hoeveel succes dat spel nog steeds heeft. Een beter voorbeeld is misschien nog Riff: Everyday Shooter, ook een PSN-game. Dark Mist hanteert namelijk hetzelfde soort gameplay, maar biedt het de speler in een wat ander jasje aan. Alles speelt zich niet af in abstracte omgevingen, maar in fantasierijke kerkers. En jij bestuurt Artemis. Onze goddelijke dame kun je door het linkerknuppeltje te bewegen laten lopen, terwijl je haar met het rechterknuppeltje alle richtingen op laat schieten. Deze manier van besturen werkt na wat oefenen, net zoals in Riff: Everyday Shooter, erg prettig. Wat ook prettig is, is dat het wapen van Artemis, een gloeiende boog, drie schietstanden heeft. Zo wissel je met een simpele druk op de knop tussen het lanceren van een brede pijlenregen tot het gooien van een lichtgranaat. Helemaal leuk is het dat Dark Mist geen lelijk spel is, vooral de lichteffecten en felle kleuren tijdens het gebruiken van de verschillende aanvallen voelen erg fris aan. Ook de soundtrack verdient een pluim. Deze is opvallend uitgebreid voor een PSN-spel. Het spel verplicht je nooit om een bepaalde schietstand te gebruiken, maar slimmeriken zullen snel doorhebben dat bepaalde vijanden beter te verslaan zijn met bepaalde aanvallen. Het is dan ook meteen een van de grootste troeven van Dark Mist dat er een relatief grote variëteit aan monsters aanwezig is die je elk op een andere manier te lijf moet gaan. Zo zijn er kleine wezens die aan je lichaam komen hangen waardoor je met je controller moet schudden zodat ze loslaten, grotere vijanden die je met kanonskogels bestoken en grote, kwade blubberbollen die door zwarte bollen te schieten Artemis terug naar de hemel willen sturen. Het meest indrukwekkend zijn echter de eindbazen die je regelmatig tegenkomt. Dit zijn knap vormgegeven monsters die niet enkel voorzien zijn van een pittige levensbalk, maar ook van een uiteenlopend arsenaal aan aanvallen die ze in het heetst van de strijd kunnen gebruiken. Op zulke momenten komt het er vooral op neer dat je Artemis perfect onder controle hebt, de kracht van je aanvallen kent en de juiste momenten weet uit te kiezen wanneer je tegenstander kwetsbaar is. De moeilijkheidsgraad van deze eindbazen ligt doordat je met al de bovenstaande dingen tegelijk bezig bent redelijk hoog, waardoor je meer dan eens het loodje zult leggen.   Dit kan frustrerend werken, maar aan de andere kant heeft het spel deze vorm van trail and error nodig om de levensduur wat te rekken. Mocht je de eindbazen meteen van de eerste keer kunnen verslaan, dan ben je namelijk na anderhalf uurtje spelen klaar met Dark Mist, om de game daarna niet snel weer opnieuw op te starten. Dit komt doordat de levels verschrikkelijk lineair en herhalend zijn, er bijna niets te ontdekken valt en de moeilijkheidsgraad niet verder opgeschroefd kan worden. Ook had een coöp mode een welkome toevoeging geweest in plaats van een gare spelmodus waarin je alle levels nog een keertje mag doorlopen, maar dan met een aftelklok erbij.