Originaliteit is niet altijd even makkelijk te vinden in games. Zo moet een shooter die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog tegenwoordig wel iets heel bijzonders doen om zijn setting te rechtvaardigen. Ook de Wii kreeg de afgelopen jaren veel titels die, ondanks de nieuwe besturingsmogelijkheden, een groot gebrek aan originaliteit toonden. Wellicht weet Cursed Mountain, een Wii-game die zich afspeelt op de bevroren toppen van het Himalayagebergte, hier verandering in te brengen.

In Cursed Mountain speel je bergbeklimmer Eric Simmons. Eric is op zoek naar zijn broer Frank, die tijdens een risicovolle missie in het Himalayagebergte verdwenen is. Bij aankomst aan de voet van de berg die Frank zou beklimmen, treft Eric echter een verlaten Tibetaanse stad en wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Frank blijkt op zoek te zijn geweest naar een voor de Tibetanen heilig artefact en daarmee een vloek over de gehele berg te hebben uitgesproken. Frank komt dan ook letterlijk in een spookstad terecht, want de geesten van verloren zielen dolen op de berg rond, op zoek naar wraak.

Sfeervol maar niet eng

Cursed Mountain is zoals het plot wel duidelijk maakt een survival-horror game, die vooral uitblinkt in zijn originele setting. Als speler verken je de verlaten dorpjes, grotten en natuurlijk de door een oeddhistische god vervloekte berg. De omgeving blijkt niet alleen een interessante setting, maar staat Cursed Mountain ook toe om inspiratie te putten uit de boeddhistische en Tibetaanse cultuur en folklore, die het Himalayagebergte kenmerkt. Een vernieuwende setting die meteen ook het sterkste punt is van Cursed Mountain.

Helaas kan sfeer alleen Cursed Mountain niet eng maken. De game is namelijk een survival-horror die niet of nauwelijks angstaanjagend weet te zijn. Dat heeft meerdere redenen, maar de voornaamste is dat de game altijd door middel van een filmpje, dat overigens niet overgeslagen kan worden, laat zien hoeveel spoken er aanwezig zijn en waar deze zich bevinden. Omdat de game dit zo overduidelijk aankondigt hoef je dus nooit bang te zijn dat je van achteren opeens wordt aangevallen. Zo zijn de echte schrikmomenten op een hand te tellen en houdt de game je amper op het puntje van je stoel.

Frustraties

 Sterker nog, de game sleept je aandacht geregeld uit het spel. Dit komt doordat de frustraties veroorzaakt door de gameplay van Cursed Mountain vaak de boventoon voeren. De eerste frustratie ontstaat door de snelheid van de game. Eric loopt enorm langzaam en log, in een poging om de spanning op te bouwen. Maar omdat de game niet eng te noemen valt, voelt deze snelheid eerder aan als een manier om de duur van de game te verlengen en zelfs als een onnodige belemmering van de speler.

Deze belemmering wordt vooral duidelijk in de gevechten met de verschillende geesten. Zoals in wel meer survival-horror games kun je in Cursed Mountain namelijk niet lopen en schieten tegelijk. Met behulp van de speciale third eye-modus, feitelijk niets anders dan een eerstepersoons camera met een irritant angstig gehijg van Eric, dien je op de geesten te jagen. Je bent in deze modus echter niet in staat om rond te lopen, terwijl er geregeld spoken vlak voor je neus worden neergezet. Door de langzame besturing van Cursed Mountain ben je daardoor tot vervelens toe bezig naar een betere plek te lopen om op de geesten te richten.

Wanneer de geesten enkele keren beschoten zijn, volgt het tweede grote probleem van de gevechten in Cursed Mountain. Om de geesten helemaal te doden dien je namelijk een sequentie van bewegingen met de Wiimote en Nunchuk te maken. De detectie van deze bewegingen is echter zo slecht, dat je vaak meerdere malen uit frustratie dezelfde beweging moet maken. Soms lukt het zelfs helemaal niet, herstelt de geest een beetje en kun je opnieuw beginnen of ben je zo veel tijd kwijt dat een andere geest je al aan het verwonden is. Frustratie voert dan ook de boventoon in Cursed Mountain, dat ondanks zijn originele setting niet weet te overtuigen.