Het is weer zover: er is weer een strategiegame die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. Het aantal spellen dat gesitueerd is in de jaren '39-'45 lijkt groter dan het totale aantal mensen dat het leven verloren heeft in die verschrikkelijke jaren. De gamers kunnen er echter geen genoeg van krijgen, dus besloot CDV een driedelige serie uit te brengen, genaamd Codename: Panzers. Vorig jaar kwam het eerste deel in de reeks uit, deze maand is het Codename: Panzers Phase Two dat zijn opwachting maakt. Is Phase Two net zo goed als het eerste deel, of misschien nog wel beter?

De opzet van Codename: Panzers Phase Two is in principe hetzelfde als zijn voorganger. Er is een singleplayer campagne waarbij je de keuze hebt uit drie verschillende teams, te weten de Duitsers, de Geallieerden en de Partizanen. Aan het begin van elke missie krijg je een aantal units waar je de missie mee moet zien door te komen. In sommige missies kan je wel versterking inroepen in de vorm van bombardementen, maar verwacht geen base building, zodat je nieuwe units kunt trainen. Je moet roeien met de riemen die je hebt. Je units worden echter wel sterker naarmate ze troepen van de tegenstander tot schroot verwerken. Hoe meer levels je units stijgen, hoe minder snel ze zelf tot recyclebaar materiaal verworden.

Geen enkele soldaat is echter onverslaanbaar, dus ook jouw enorm sterke mannen zullen soms gebruik moeten maken van hun ziektekostenverzekering. Daarvoor zijn de medics in je team aanwezig. Je hoeft je zwaargewonde soldaat slechts vlakbij een medic truck te plaatsen en hij heelt zich vanzelf. Je ziet de medkits letterlijk naar de gewonde soldaat toevliegen. Ook de repair- en supplytrucks, die respectievelijk je voertuigen weer van bescherming voorzien en de ammunitie weer bijvullen, werken op dezelfde manier.

In het spel zijn er de standaardmissies die je moet volbrengen: vernietig dit kanon, verover dat gebied en ga zo maar door. Er zijn echter ook nog altijd secundaire opdrachten die je kunt volbrengen, evenals geheime opdrachten, die je extra punten geven. Aan het eind van elke missie kun je met deze punten nieuwe units kopen. Verwacht echter niet dat je precies weet welke units je moet kopen, want er zijn verschrikkelijk veel soorten units waaruit je kunt kiezen. Een persoonlijke favoriet is toch wel de flamethrower tank. Dit is een gepantserd voertuig met voorop een lekker grote aansteker. Kom je normale infanterie tegen, dan kun je ze barbecuen. Sta je echter tegenover een tank of ander voertuig, dan gebruik je je vlammenwerper om de de bepantsering van het voertuig tot ondragelijke hitte te verwarmen, waarna de troepen die in het voertuig zitten, er wel uit moeten komen. Waarna natuurlijk ook zij geroosterd worden.

Ook een leuk gegeven is de dag en nacht cyclus die in het spel aanwezig is, al voegt het niet enorm veel toe aan de gameplay. Een ander aspect is de 'held' die aanwezig is in de game. Dit is de officier die het zwakke plot vertelt, wat door de game heen een soort rode draad zou moeten vormen. Wanneer de officier sterft in een gevecht, is de missie dan ook meteen afgelopen.

Ondanks deze leuke pogingen, voldoet Codename: Panzers Phase Two toch niet aan de verwachtingen. Het lijkt te veel op andere strategiespellen die zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog. Vaak zijn deze ook nog veel beter dan Panzers II. Grafisch is er niet veel mis met de game, maar hoogstaand is het evenmin. Het ziet er allemaal heel mooi uit, vooral de ontploffingen, maar je zult nooit het kwijl van je toetsenbord hoeven vegen. Tijdens de cutscenes wordt er alleen wel veel gevraagd van je PC, wat enorme framedrops tot gevolg heeft. Ingame heb je hier nauwelijks last van.

Heerlijk lachwekkend is de voice acting in de game. Ontwikkelaars lijken maar niet te begrijpen dat er ook andere talen dan Engels met een accent worden gesproken. De Duitsers en Italianen in het spel hebben een verschrikkelijk cliché accent, wat niet zou misstaan in een komediefilm. De officiers lijken, wanneer je ze een bevel geeft, ook niet meer dan twee zinnen uit te kunnen spreken.

Zoals bijna alle games van CDV, is ook Codename: Panzers Phase Two weer een matige game, die niet boven het gros uitsteekt. De missies hebben we allemaal al zo vaak gedaan, dat we ze nu ongeveer met onze ogen dicht kunnen doen. De graphics in het spel zijn zeer oké, maar zullen nooit herinnerd worden als beste ooit. De audio is zeer matig, wat een beetje jammer is voor een game die je toch wel een paar uurtjes zoet zou kunnen houden. Heb je dus niets te doen in de vakantie en heb je de toppers al gespeeld, ga dan Codename: Panzers Phase Two halen. Vergeet alleen niet dat er veel betere games in zijn soort zijn, waaraan je veel meer plezier zult beleven.

Gameplay: 7,5 Graphics: 7,5 Geluid: 6,0 Overall: 7,2