Hoe maak je de muzikale wedstrijd Battle of the Bands een stukje interessanter? Nou ja, als de ene groep wordt geleid door een zanger die een deal met de duivel sloot, een heks op de basgitaar heeft en een reusachtige demoon die schittert op de drums, kom je al een heel eind. De kwaadaardige band Gore Quaffer heeft onze wereld in een apocalyps gestort en het is aan Charlie Murder en zijn muzikale vrienden om hen te stoppen. Dat doe je vooral door herhaaldelijk op twee knoppen te rammen.

Lekker chaotisch

Charlie Murder, de tweede game in de Summer of Arcade-promotie van Microsoft, is namelijk een klassieke beat 'em up zoals ze uitkwamen in de jaren '90. Er zijn twee aanvalsknoppen, een lichte en een zware, en je hebt speciale aanvallen om je uit lastige situaties te redden. Binnen de kortste keren is het scherm gevuld met allerhande mutanten, die je met het betere knoppenramwerk van je af moet zien te slaan. Je doorkruist kamer na kamer vol zombies, vampieren en creepy onzichtbare meisjesspoken. Op je tocht van de linkerkant van het scherm naar de rechterkant kan je bijna alles wat je tegenkomt gebruiken als wapen, zoals verkeersborden, stalen pijpen, shotguns of de achtergebleven ledematen van je gevallen vijanden.

De actie gaat pas echt in overdrive als je met meerdere mensen speelt – 4 gamers via Xbox Live of gewoon lekker samen op de bank. Charlie Murder wordt dan soms zo chaotisch dat je niet bij kunt houden waar jouw mannetje nou eigenlijk loopt, totdat hij in elkaar geslagen op de grond ligt natuurlijk. Dat is waar beat 'em ups voor gemaakt zijn: hersenloos vermaak en samen met je vrienden op wat knoppen rammen. Het enige vreemde aan deze multiplayer is dat twee mensen niet met hetzelfde unieke personage kunnen spelen. Als jij en een vriend allebei een Charlie van level 20 hebben, moet één van jullie dus opnieuw beginnen.

Propvol gestopt

Ja, je leest het goed, je kunt in Charlie Murder je personage levelen als in een RPG. Hoe meer vijanden je stijlvol uitschakelt, hoe meer volgers je verdient in de nepvariant van Twitter die in het spel bestaat. Die volgers functioneren als XP, waarmee je niveau van coolheid omhoog gaat. Om de zoveel levels kun je een nieuwe vaardigheid kiezen, zoals de mogelijkheid om twee wapens tegelijk te gebruiken of een gevloerde tegenstander de kop in te trappen. Ook krijg je punten die je kunt toedelen aan attributen als sterkte, verdediging en snelheid.

Dat is nog lang niet alles, want ontwikkelaar Ska Studios heeft werkelijk alles wat ze konden verzinnen in deze game gepropt. Zo kan je je personage aankleden met shirts, mutsen en handschoenen die je statistieken verbeteren. Het geld dat je onderweg vindt geef je onder andere uit aan tatoeages, die je weer nieuwe speciale aanvallen geven. Of aan kopjes koffie en snoeprepen die je tijdens het gevecht genezen of extra krachtig maken. Ondertussen kun je nog optionele missies doen die je belonen met relics, voorwerpen die weer wat extra procentpunten toevoegen aan je statistieken. Je kan je in-game telefoon (een Windows Phone natuurlijk, het is een Microsoft-exclusive) gebruiken om verstopte QR-codes in te scannen of mail van je aartsvijand te lezen. En, geloof het of niet, je kan verschillende soorten gist verzamelen en er je eigen bier van brouwen.

Het is allemaal een beetje veel, wat Charlie Murder een tikkeltje onsamenhangend maakt. De kans is groot dat je een van die aspecten gewoon gaat overslaan, en daar mis je eerlijk gezegd niks aan. Bovendien is niet alles even goed uitgedacht. Je kan bijvoorbeeld maximaal vijftig voorwerpen meenemen in je rugzak, maar er is geen limiet per soort. Dat betekent dat je hem helemaal vol kunt laden met health potions, waardoor de eindbazen ineens niet zo uitdagend meer zijn.

Double Dragon of Rage

Charlie Murder heeft dus in ieder geval genoeg content. Met twee verschillende eindes en drie moeilijkheidsgraden ben je in ieder geval niet snel uitgespeeld. Wie wat langer doorspeelt loopt echter tegen grote frustraties aan. De game is, ondanks al die toevoegingen, in essentie weinig met zijn tijd mee gegaan. Vooral het checkpoint-systeem komt uit het stenen tijdperk. Ga je dood, en dat zal je vooral op de hogere moeilijkheidsgraden regelmatig overkomen, dan word je helemaal teruggezet naar een vorige checkpoint. Dat betekent dat als je bij een eindbaas het loodje legt, je kamer na kamer opnieuw moet doorlopen, inclusief de cutscenes die je niet kunt overslaan.

Ook wordt de game na verloop van tijd behoorlijk repetitief: constant op twee knoppen rammen tegen een scala aan verschillende vijanden is niet lang boeiend. Het concept van de beat 'em up is daarmee in twintig jaar tijd bijzonder weinig veranderd. Het helpt daarbij niet dat veel levels uit die games van de jaren '90 – verplichte nummertjes als een supermarkt, een pretpark en een piratenschip –­ ook hun opwachting maken in Charlie Murder. Toch, met een groepje vrienden naast je op de bank is dit precies het soort spel waar je je wel een avondje mee kunt vermaken.