Free Roaming lijkt de laatste jaren het toverwoord waarmee vastgelopen gamereeksen nieuw leven wordt ingeblazen. Eventjes leek het echter uit de hand te lopen toen EA besloot om ook aan de Burnout reeks een Free Roaming-element toe te voegen. Burnout draait immers om korte adrenaline-injecties en moet vooral niet te gecompliceerd en omslachtig worden. Nu Burnout: Paradise City inmiddels in ons midden is, blijkt echter dat we ten onrechte alvast een grafzerk uitgebeiteld hebben met “Burnout, 2001 – 2008” erop. Met Burnout Paradise ademt de reeks namelijk weer als in zijn hoogtijdagen. Paradise City is niet alleen een nummer van Guns 'n Roses en de titelsong van het spel, het is ook de naam van de stad waarin het spel zich situeert. Paradise City is een stad waarin de adrenalinekicks op elke hoek van de straat te vinden zijn. Je mag vrij door de stad rondracen en kunt de uitdagingen aangaan waar je op dat moment zin in hebt. Elk stoplicht in de stad, dus vrijwel elk groot kruispunt, is het beginpunt van een evenementen. Dit zijn veelal de gebruikelijke Burnout-spelmodes, zoals Road Rage, Race en Burning Route, maar er zijn voor Paradise ook een aantal nieuwe spelmodes bedacht. Daarnaast kun je op elke weg in Paradise City een tijdrit rijden of de Showtime-mode activeren. Deze laatste komt in de plaats van de Crash Junctions uit eerdere Burnout-games. Eigenlijk vervangt Paradise City het gebruikelijke menusysteem, maar de continuïteit en vrijheid die ervoor in de plaats komen, bieden meer dan louter een nieuwe grafische schil. De evenementen die je bij de stoplichten kunt activeren, vormen nochtans de hoofdmoot van het singleplayeronderdeel van het spel. Daar kun je namelijk nieuwe auto's verdienen en punten behalen voor op je rijbewijs. Wanneer je genoeg punten hebt, gaat je rijbewijs naar een hoger niveau en komen nieuwe evenementen beschikbaar. Het spel begint aanvankelijk op een misschien iets te laag niveau, maar klimt gestaag op naar een punt waarop het allemaal best pittig wordt. Iets wat vanaf het begin af aan lastig is, zijn de tijdritten op de wegen door de stad heen. Om daar een nette tijd neer te zetten, zul je flink moeten oefenen en vooral botsingen moeten voorkomen. De vrije stad betekent ook dat je tijdens de races geen vaste route meer hoeft af te leggen. Je mag in principe zelf een weg uitstippelen van A naar B, zolang je maar als eerste op het eindpunt aankomt. De medailles uit eerdere Burnout-games zijn namelijk verdwenen, wat erop neerkomt dat je altijd eerste zult moeten worden in een race. De route wordt niet expliciet aangegeven op de kaart en er staan ook geen grote pijlen op de weg die aangeven waar je heen moet. Wel knippert er boven in beeld net voor de afslag een straatnaambordje, als een soort van richtingaanwijzer. Tegelijk klinkt een piepje uit de speaker die correspondeert met de richting, zodat je weet dat je de eerste afslag links- of rechtsaf moet. Toch zal het regelmatig voorkomen dat je een afslag mist omdat je zo geconcentreerd bent dat je de piepjes niet hoort, of omdat je de afslag simpelweg over het hoofd ziet tussen alle auto's en obstakels die je scherm vullen. Gelukkig is er voorbij de afslag vaak een andere route die ook naar het einddoel leidt, maar wanneer je per ongeluk de rivier over rijdt kan dat een flinke omweg impliceren. De nieuwe evenementen in Burnout Paradise zijn Marked Man en Stunt Mode. In Marked Man dien je van punt A naar B te rijden, terwijl stevige bolides je continu proberen van de weg af te duwen. De Stunt Mode is een heel ander paar mouwen en laat je een zo hoog mogelijke combo maken door het uitvoeren van sprongen, drifts en boosts. Door hele grote sprongen te maken, door reclameborden te springen of door je auto in de lucht te laten rollen, kan je combo worden vermenigvuldigd. De Stunt Mode vormt een leuke afwisseling ten opzichte van de gebruikelijke Burnout-gameplay, maar je merkt dat het spel er niet helemaal naar ontworpen is. Je moet echt op zoek gaan naar een aantal sprongen in de buurt van het beginpunt en als je die goed uitvoert, dan loop je eenvoudig binnen met een veelvoud van het vereiste bedrag.  Probeer je met normaal driften en improviseren een hoge score neer te zetten, dan kom je van de koude kermis thuis. De Crash Junctions uit de voorgaande games (die in Burnout: Dominator al afwezig waren) hebben plaatsgemaakt voor een nieuwe spelmode die Showtime heet. Op elk moment in het spel kun je deze mode activeren. Vervolgens dien je zoveel mogelijk schade aan te richten door je auto tegen het andere verkeer op te laten botsen. Zolang je boostmeter nog gevuld is, kun je je auto weer laten springen en door de lucht ietwat besturen, zodat hij weer tegen andere auto's aanbotst wat opnieuw je boostmeter vult. Zo kun je minutenlang rondstuiteren over de weg, van auto naar auto. Bussen zorgen er daarnaast voor dat je schadebedrag wordt vermenigvuldigd. Het klinkt op zich leuk, maar na een paar keer heb je de Showtime-mode wel weer gezien. Er komt namelijk weinig vaardigheid bij kijken, vooral een goede dosis geluk en een sterke maag. Dit laatste vanwege de erg beweeglijke cameravoering in deze spelmode. Cloverfield is er niets bij. Toch is het wel een spelmode die je tussen de races door weer even activeert. Het zorgt voor een leuke afwisseling en is daardoor een prima toevoeging, maar het is niet zo'n briljante vondst als bijvoorbeeld de Takedowns destijds.De variatie in auto's is in Burnout Paradise groter dan voorheen. Dit betreft niet alleen het uiterlijk van de auto's, maar ook de besturing. De auto's zijn namelijk in drie categorieën ingedeeld, Stunts, Agression en Speed, en afhankelijk van de categorie blinken ze uit in een bepaalde specialiteit. Stunt-auto's zijn wendbaar, de Agression-auto's moeten het van hun brute kracht hebben en de Speed-auto's zijn als vanzelfsprekend de snelste. De Speed-auto's hebben echter ook een ander boostsysteem dan de andere twee klassen. Je kunt bij die auto's namelijk pas boosten als je metertje helemaal vol is, maar kunt vervolgens wel een Burnout Chain creëren, net als in Burnout Dominator. Door tijdens je boost te driften en springen neemt je boostmeter tegelijk weer toe en kun je direct na je boost een nieuwe boost starten. Wanneer dit goed lukt ga je echt supersnel, maak je een botsing, dan verlies je ook direct enorm veel tijd omdat je langzaam moet beginnen. Ondanks dat er op elke hoek van de straat wel wat te doen is en je nooit ver hoeft te rijden voor een volgend evenement, zorgt de vrije stad toch voor wat problemen. Zo is er geen simpele 'retry'-functie wanneer je een bepaald evenement niet gehaald hebt. De makers zeggen namelijk de continuïteit te willen bewaren en bij een 'retry'-optie zou een laadscherm nodig zijn. Maar ik kijk toch liever een paar seconde naar zo'n laadscherm, dan dat ik moet gaan opzoeken waar ik het evenement begonnen was om vervolgens daar naartoe terug te rijden. Zeker wanneer je onderweg nog crasht, en die crashes moet je nog steeds afkijken, wordt het allemaal erg irritant. Ook de Burning Routes-mode heeft te lijden onder de vrije wereld. Je moet een Burning Routes namelijk met een specifieke auto rijden en daarvoor zul je eerst naar een van de vijf Junk Jards in het spel moeten rijden, de auto moeten selecteren en vervolgens weer terug naar het juiste stoplicht moeten rijden. Wij zien er de lol niet van in. Continuïteit is leuk, maar er zijn grenzen. Waar de continuïteit wel goed tot zijn recht komt is het online gedeelte. Burnout Paradise is namelijk een van de eerste games die erin slaagt het single- en multiplayergedeelte vrijwel naadloos met elkaar te integreren. Met een druk op de D-pad activeer je de multiplayermode en zoek je een game met een aantal andere spelers. Vervolgens blijf je echter gewoon daar waar je was in Paradise City, met het enige verschil dat er een aantal menselijke tegenstanders door de stad rijden. De host kan vervolgens races organiseren, waarvoor je overigens wel naar een nieuwe plek wordt geteleporteerd en een laadscherm te zien krijgt, of een uitdaging kiezen waar alle spelers tegelijk aan deel kunnen nemen. Voor zo'n uitdaging  hoeven de spelers niet altijd perse bij elkaar te komen en wanneer dat wel nodig is, moet je in Paradise City gewoon naar elkaar toe rijden. Uitdagingen bestaan bijvoorbeeld uit het driften van een bepaalde afstand, een bepaalde tijd tegen het verkeer in rijden of het maken van een grote sprong. Er zijn echter ook uitdagingen die wat meer interactie en samenwerking vereisen. Zo is er voor twee spelers een uitdaging waarbij de ene speler via een schans over de andere speler heen moet springen. Wat wel jammer is aan de online spelmode, is dat er buiten de gewone races geen andere spelmodi beschikbaar zijn. Road Rage ontbreekt bijvoorbeeld, terwijl het toch wel een aanwinst was geweest. Het is wel mogelijk om tijdens de races je tegenstanders een takedown te bezorgen. Ook de nieuwe Stunt-mode is helaas niet online te spelen, terwijl het wel leuk was geweest om tegelijk met je tegenstanders te strijden om de hoogste scoren. Wel is het mogelijk om met de tijdritten en de Showtime-mode op bepaalde wegen te strijden voor de hoogste score. Wat weer jammer is, is dat je je eigen scores in die spelmodi online niet kunt vergelijken met alle andere gamers, maar alleen met de mensen op de vriendenlijst.   Burnout Paradise is een uitstekend nieuw deel in de Burnout-reeks. De vrij toegankelijke stad is tegen de verwachting in een toevoeging voor de reeks. De rek was wel uit de klassieke opzet en de continuïteit zorgt ervoor dat Burnout Paradise één grote adrenalinekick is vol spektakel. De geweldige integratie tussen offline en online is iets wat als voorbeeld zal dienen voor toekomstige games. Toch brengt de vrij toegankelijke stad ook de nodige nadelen met zich mee. Zo is navigeren tijdens de races lastig en niet iets waar je je in een Burnout-game mee bezig zou willen houden. Ook was een snelle 'retry'-functie welkom geweest en hadden we graag gezien dat je voor de Burning Routes niet langs de Junk Jard hoefde te tuffen. En nu we toch de minpuntjes halen, ook de toegevoegde nieuwe spelmodes zijn weliswaar onderhoudend, maar niet heel briljant, waardoor wat meer variatie in spelmodes welkom was geweest. Daarnaast vond ik persoonlijk dat de advertenties soms net iets te aanwezig zijn. Zo rijden er busjes rond van producten die normaal nooit in aparte busjes worden vervoerd. En zo valt er een hoop te muggenziften over Burnout Paradise, eigenlijk net iets teveel. En dat weerhoudt het spel ervan de felbegeerde negen te bemachtigen.