Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Review

Broken Age

Verleden tijd

Geschreven door Arthur van Vliet op

Conclusie

  • <p>Tim Schafers terugkeer op het oude nest is geen onverdeeld succes. Broken Age is een degelijke point-and-click adventure van de oude stempel, maar maakt met Act 2 niet genoeg indruk om de hoge verwachtingen in te lossen. Een game met genoeg body, maar te weinig ziel.&nbsp;</p>
    Score: 70 Goed
    • Prachtbeelden, uitdagende puzzels, hint naar een diepere laag
    • Komt pas laat op gang, backtracking, weinig memorabel verhaal
“Wellicht blijkt dit eerste gedeelte dan slechts een opwarmertje en gaat de moeilijkheidsgraad flink omhoog, groeien Vella en Shay uit tot de nieuwe Guybrush Threepwood en Manny Calavera, en blijkt Broken Age dat waar wij en alle Kickstarter-backers op hoopten: de wederopstanding van een verloren genre.” Spoiler: dat is het niet.

Ondergetekende sloot zijn relaas over Act 1 van Broken Age af op een hoopvolle noot, die bijna anderhalf jaar moest nagalmen. Na Act 2 blijft het bij hopen. Wanneer de credits – inclusief jouw naam, als je de Broken Age-Kickstarter hebt gesteund – over het scherm rollen, mogen de geschiedenisboeken gesloten blijven. De poppen die ontwikkelaar Double Fine in de eerste akte op de juiste plek had gezet, willen in het vervolg maar niet dansen. Sterker nog, ze staan grotendeels nog op dezelfde plekken, waardoor Act 2 vooral speelt als een déjà vu.

Bekend terrein

Maar misschien gaan we te snel. Broken Age Act 2 gaat verder waar Act 1 afsloot: midden in een verhaal over twee mensen in twee compleet verschillende werelden. Al wisselend tussen personages los je point-and-clickend puzzels op om het einddoel te bereiken: een brug tussen die twee werelden slaan. In de hoofdrol nog steeds Shay en Vella, respectievelijk een saai moederskindje en een vrijgevochten meisje dat allesbehalve aan de van bovenaf opgelegde verwachtingen wil voldoen.

Shay is beland in Vella’s wereld en andersom

Nu zijn de rollen echter omgedraaid: Shay is beland in Vella’s wereld en andersom. Dat betekent dat je dezelfde locaties verkent en dezelfde personages spreekt als in Act 1, zij het nu met het andere personage. Dat blijft de hele game zo. Hoewel die constructie verhaaltechnisch interessant is – de twee tegenovergestelde personages moeten zich plots zien te redden in het onbekende en leggen zo tegelijkertijd een andere kant bloot van npc’s die je dacht te hebben doorgrond – ben je in Act 2 uiteindelijk niets anders aan het doen dan backtracken op bekend terrein.

Dat deed Day of the Tentacle (tevens een game van Tim Schafer) uiteraard ook in 1993, maar aan die game lag een interessanter concept ten grondslag: drie tijden en drie personages die op ingenieuze wijze met puzzels met elkaar werden verbonden. Je doel in tijd A bereikte je via tijd B en C. Broken Age heeft diezelfde potentie, maar doet er bijna niets mee. Schakelen tussen Shay en Vella is grotendeels vrijblijvend, omdat acties van de één geen invloed hebben op de wereld van de ander.

Memorabele idioten

Ook inhoudelijk wil Broken Age niet in de buurt komen van dat illustere voorbeeld. Day of the Tentacle was het summum van de LucasArts-generatie: ingenieuze puzzels in een belachelijk avontuur beleefd door memorabele idioten. Broken Age lijkt vooral niet te weten wat het precies wil. De game is kunstzinnig vormgegeven maar luchtig, volwassen en kinderlijk, met een serieuze ondertoon maar erg vaak sturend richting humor. En in dat laatste is het helaas niet heel geslaagd.

De game is omvangrijk genoeg om je minstens tien uur aan je monitor of televisie te kluisteren

Voorbeeld: op een gegeven moment moet je een sikkeneurige boom aan het lachen krijgen door hem houterige woordgrappen te vertellen. Het is Monkey Island-terrein – denk aan het zwaardvechten met creatieve beledigingen – maar zonder de scherpte, timing én juiste stemacteurs om het te laten werken. Shay is net zo’n sul als Guybrush Threepwood, maar dan zonder de ontwapenende charme die de hopeloos verliefde aspirant-piraat in de jaren negentig katapulteerde richting het collectieve gamergeheugen.

Broken Age moet het daarom hebben van de rest. De game is bijvoorbeeld omvangrijk genoeg om je minstens tien uur aan je monitor of televisie te kluisteren en voert de moeilijkheidsgraad in die tijd goed op. In Act 2 liggen een aantal puzzels te wachten die meer van je eisen dan het combineren item A en B op plek C. Met een volle inventory beland je in een aantal puzzels waar timing plots van belang is en waar voorwerpen en personen op de juiste plek in het level moeten staan/liggen voor een oplossing überhaupt mogelijk is. Hoewel de aanleiding van bepaalde puzzels wat vergezocht is (hoort bij het genre), combineert de uitwerking op inventieve wijze onderdelen uit de spelwereld die je inmiddels goed kent. En uiteindelijk zul je zelfs, zoals in de good old days, pen en papier erbij moeten pakken om aantekeningen te maken en verder te komen.

Broken Age houdt op veel puzzelmomenten rekening met zijn spelers. Zo bereik je met een dubbelklik in één klap een volgend stukje level, zodat je niet hoeft te wachten tot Shay of Vella van links naar rechts door het scherm is gewandeld. En zo schakel je in een van de latere Shay-puzzels automatisch tussen twee belangrijke personages, zonder dat je ervoor de halve wereld telkens hoeft te doorkruisen. In die zin is Broken Age een moderne variant op een verleden gamegenre, geschikt voor zowel ervaren puzzelaars als adventure-leken. Waar Act 1 te makkelijk was, is Act 2 dat niet.

Gebroken neus

Wat ontbreekt is magie. De schaduw van Schafer-klassiekers Grim Fandango, Day of the Tentacle, Monkey Island en Full Throttle hangt over Broken Age, en de game blijft in het duister. Dat komt omdat het niet wil kiezen voor één duidelijke richting. Broken Age is nét geen slapstick, nét geen volwassen epos à la Grim, nét geen DotT met zijn puzzels. De game vertelt een wat slap verhaal dat hint naar een zinnige vertelling over ouderschap en volwassen worden, maar daar te weinig mee doet. Aan het einde komt de game op puzzelvlak écht los, maar dan ontbreekt weer een bevredigende conclusie voor het avontuur dat de hele cast heeft beleefd.

Dus blijft het bij een degelijk tussendoortje, geen wederopstanding. Het adventure-genre blijft in coma, met af en toe een Telltale-teken van leven. Onze oosterburen produceren nog regelmatig nieuwe point-and-clickers, terwijl aan de overkant van de oceaan de pixelfabriek van Wadjet Eye op volle toeren draait, maar het niveau is bedenkelijk. Machinarium was zes jaar geleden een hoopgevende uitschieter die helaas geen navolging kreeg. Dus wanneer de grootste grootheid Tim Schafer terug in de adventure-ring stapt verwacht je rake klappen. De gebroken neus blijft uit.

Broken Age is gespeeld op pc. De game is ook te koop voor PlayStation- en mobiele-platformen.

Lees de Broken Age: Act 1 review

Dit artikel delen:

Lees meer

'Productiebedrijf Guillermo Del Toro werkt aan Fallout 4-trailer' Star Wars Battlefront krijgt geen squads en classes
4

Reacties op: Broken Age

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • Wormpaul

    • 2 jaren, 7 maanden geleden
    Nu het volledige avontuur uit is ga ik het zeker spelen als groot fan van P&C; adventures, om onduidelijke redenen heb ik vroeger Day of the Tentacle nooit gespeeld en zit al jaren te overwegen dat nu nog maar eens te gaan doen.

    Is een game als DOTT not speelbaar tegenwoordig denken jullie?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • arthurvv

    • 2 jaren, 7 maanden geleden
    Absoluut. Wijzen en klikken is tijdloze besturing, totdat we stoppen te werken met muis :) Verder ziet de game er heerlijk cartoony uit. Er wordt trouwens gewerkt aan een remaster, die net als Grim Fandango Remastered gedaan wordt door Double Fine. Misschien daar even op wachten?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Wormpaul

    • 2 jaren, 7 maanden geleden
    Een remaster? Nice! Dan wacht ik absoluut daar even op :)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • MerijndeBoer

    • 2 jaren, 7 maanden geleden
    Net ook het eerste deel klaargespeeld en nog geen nostalgie gevoeld. Het lijkt erop dat Tim Schafer een interactief kinderboek heeft gemaakt, waar wijzen en klikken vooral voelen als knutselen. De stijl vond ik aardig, in retrospect denk ik vooral aan Rupsje Nooitgenoeg.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.