Moeilijk is het, om Broken Age los te zien van zijn context. De game is het product van de eerste grote blikvanger op Kickstarter, nadat ontwikkelaar Double Fine bijna het tienvoudige (3 miljoen dollar) van het beoogde bedrag (400.000 dollar) binnenhaalde. De game is tevens het werk van LucasArts-legende Tim Schafer, die zich voor het eerst sinds meesterwerk Grim Fandango uit 1998 weer waagt aan een traditionele adventure. Die combinatie levert hoge verwachtingen op, die Broken Age niet inlost.

Doodsaai en levensgevaarlijk

Zonder die context echter, is Broken Age een even verfrissend als ouderwetse adventure, dat ook voor LucasArts-leken prima te spelen is. De game vertelt over hoofdpersonen Shay en Vella, twee tieners die ieder op hun eigen manier zich proberen te ontworstelen aan het juk dat hun (echte en mechanische) familie hen oplegt. Hij zit opgesloten in een ruimteschip, waar een overbezorgde robot met moedercomplex hem bezighoudt met onzinnige, gevaarloze missies. Zij staat op het punt ritueel gevoerd te worden aan een immens zeemonster; een eer in de ogen van haar omgeving, maar Vella ziet weinig in een toekomst als vissenvoer.

Beiden zoeken een uitweg van hun respectievelijk doodsaaie en levensgevaarlijke lot. Jij helpt daarbij, door Shay en Vella in twee aparte verhalen naar het einde te loodsen. Dat doe je op klassieke wijze, door te klikken op interactieve items in de omgeving, gesprekken te voeren met NPC’s en puzzels op te lossen. Die puzzels bestaan telkens uit hub-werelden waar je van decor naar decor springt om een reeks obstakels te overwinnen. Het proces bestaat telkens uit weinig meer dan: vind op plek A een voorwerp, gebruik dat op plek B om op plek C terecht te komen.

Puzzels in Broken Age zijn eenvoudig in positieve en negatieve zin. Positief is de interface, die ten opzichte van de vroegere SCUMM-games van LucasArts sterk is versimpeld. Weg is de overvloed aan opties (open, close, push, pull, talk to, turn off, etc.) en de overvolle inventaris. In plaats daarvan draag je slechts een paar items met je mee en is er telkens maar één vorm van interactie mogelijk met objecten in de omgeving. Dat werkt intuïtief en schrikt vooral onervaren adventure-spelers niet af, terwijl er hooguit enig grappig commentaar verloren gaat, nu je niet meer elk object probeert om te duwen, te openen, sluiten of tegen te praten.

Negatief is dat Broken Age te weinig van je vergt. Vooral dankzij de opeenvolging van meerdere kleine hub-puzzels en als gevolg van de weinig gevulde inventaris, ligt de oplossing van veel puzzels voor de hand. NPC’s geven zoveel uitleg bij elk object dat je hersencellen met rust worden gelaten. Verwacht geen Myst, maar vooral ook geen geniaal gestoorde puzzels zoals in Day of the Tentacle.

Levende kijkdoos

Point-and-click-adventures zijn per definitie verhaalgedreven en Broken Age maakt inhoudelijk dan ook een hoop goed. Enerzijds snijdt het verhaal van de twee tieners een aantal volwassen onderwerpen aan, die het anderzijds op bekende Schafer-wijze speels doch serieus omarmt en uitwerkt. Vooral met Vella kom je een optocht aan kleurrijke personages tegen, variërend van een pathetische boom met kotsneigingen en een hipster-houthakker (‘Oh man, I feel a stool coming up’) tot een dysfunctioneel gezin dat pappa-in-midlife-crisis is gevolgd naar een letterlijk zweverige cult. Zij worden van stemmen voorzien door afwisselend grote namen (Jack Black als cultleider, Elijah Wood als Shay) en onbekender talent, waarbij vooral de NPC’s uitblinken in afwisselend gortdroge en compleet doorgedraaide uitspraken.

Broken Age speelt zich af in twee werkelijk prachtige vormgegeven universa, die, hoewel totaal verschillend, één unieke sfeer ademen. Broken Age oogt als twee zorgvuldig in elkaar geknutselde kijkdozen die tot leven komen, zonder dat er fancy 3D-graphics aan te pas komen. Het grote voordeel is dat je Broken Age ook prima kan spelen op een simpel laptopje, zonder dat het uiterlijk inboet aan kracht.

En tóch… Toch ontbreekt een stukje echter Schafer-magie. Want halen we de context er weer bij, dan valt op dat Act 1 van Broken Age vooral méér had kunnen zijn. Het verhaal is zoals gezegd opgedeeld in twee personages met ieder hun eigen avontuur, waar je te allen tijde tussen kunt schakelen. Nergens wordt deze mechaniek echter inhoudelijk gebruikt; zie wederom Day of the Tentacle. Dat is zonde, want het roept de vraag op waarom schakelen tussen Shay en Vella überhaupt mogelijk is.

Ook willen verhaal en personages nét niet memorabel worden. Vella is fijn als eigenwijze meid, maar Shay heeft evenveel charisma als een, nou ja, Elijah Wood. We zien bij de overige personages vlagen van LucasArts-brille, maar niet genoeg dat ze per direct in ons collectief gamergeheugen bijgeschreven worden. Probleem is natuurlijk dat Act 1 maar een halve game is. We brengen slechts vier uur door met een aantal personages uit twee verhalen, waardoor het wellicht ook (nog) onmogelijk is een band op te bouwen. Datzelfde geldt voor heel Act 1: het is moeilijk om een halve game te beoordelen. De eerste acte eindigt met een enorme cliffhanger, waardoor ondergetekende in ieder geval ongelofelijk veel zin krijgt in het resterende gedeelte van Broken Age. Wellicht blijkt dit eerste gedeelte dan slechts een opwarmertje en gaat de moeilijkheidsgraad flink omhoog, groeien Vella en Shay uit tot nieuwe Guybrush Threepwood en Manny Calavera, en blijkt Broken Age dat waar wij en alle Kickstarter-backers op hoopten: de wederopstanding van een verloren genre.