Bij de aankondiging van Boogie SuperStar liet EA doorschemeren dat de game “alleen voor meisjes is”. Geen vreemde afbakening van de doelgroep: welke jongen heeft zin om met de Wiimote in de hand danspasjes te maken en hoge noten te slaan op TMF-nummers? Ter ondersteuning van de recensie werd dan ook een vrolijke dame ten dans gevraagd. Dat ze tien jaar ouder dan de doelgroep van Boogie SuperStar is en nog steeds lol had, geeft wel aan dat de game toch iets goed doet.

Het Boogie-concept is visueel op de schop gegaan voor SuperStar. Het monster dat de show presenteerde is ontslagen en maakt plaats voor een stel hippe tieners. EA maakt dan ook in alles duidelijk voor wie de game bedoeld is. De combinatie van dansen en zingen is wel behouden en ook de gelikte Idols-achtige menu's zijn wederom van de partij.

Boogie SuperStar draait duidelijk om het dansen, dat opvallend aardig uitgewerkt is. Met de Wiimote in de hand moet je bepaalde bewegingen maken, afhankelijk van het icoontje dat op het scherm te zien is. De bewegingen zijn behoorlijk divers en behelzen veel meer dan in het origineel. Het lijkt zowaar op echt dansen en de Wii registreert de verschillende bewegingen over het algemeen goed. Alleen bij ronddraaiende bewegingen raakt de console je soms even kwijt, wat op de hogere moeilijkheidsgraden, waarbij je supersnel van beweging moet wisselen, wel enigszins vervelend is.

De vrouwelijke Boogie-ster danste er op los..

De dansbewegingen moeten uiteraard op de maat gemaakt worden als je een goede score wilt behalen. Middels een klein balletje dat van links naar rechts (en vice versa) stuitert wordt aangegeven wanneer je waar moet zijn met de Wiimote. Is het balletje groen, dan dans je op de maat. Is het balletje oranje, dan zit je net niet op de maat. Via een pijltje naar boven of naar beneden wordt aangegeven of je sneller of langzamer moet bewegen. Een rood balletje betekent dat je het ritme helemaal kwijt bent.

Het ritmesysteem werkt intuïtief en geeft goed aan wat je moet doen. Ook het symbool tussen de balletjes, dat aangeeft welke beweging je moet maken, is duidelijk in beeld gebracht. Een bijgeleverde poster geeft tevens een samenvatting van de verschillende bewegingen en stelt je vriendinnetjes (ik richt me even tot de doelgroep) in staat je tijdens het dansen advies te geven. De bewegingen zijn in de game zelf ook te oefenen in een speciale sectie.

De wedstrijden zijn opgedeeld in maximaal drie evenementen die je zelf mag kiezen uit de vier mogelijke speelstijlen: dansen, dansen met z'n tweeën, zingen en een duet. Naarmate je meer wedstrijden wint kun je met de gewonnen muntjes nieuwe bewegingen en nummers vrijspelen. Dit doe je in drie muziekstijlen (pop, urban en elektrodans), die ieder vijf niveaus hebben. Koop je pak 'em beet popniveau vijf, dan krijg je strafpunten als je een dans uit niveau twee niet foutloos uitvoert. Je kiest de niveaus van de zang en dans (ieder nummer heeft een eigen niveau) zelf wanneer je een liedje selecteert.

In totaal kent Boogie SuperStar maar liefst 68 gecoverde nummers. Een behoorlijk aantal, al bedriegt de schijn hier wel. De game is namelijk voorzien van een aantal landenspecifieke nummers, waarbij in Nederland het nummer “Alles is Liefde” van Blöf uitgekozen is. Het punt is dat ook Spanje, Italië, Frankrijk en Duitsland hun landspecifieke nummers hebben, die allemaal in de Nederlandse versie van de game zitten. Wanneer je de nummerbepaling op 'willekeurig' zet, kan het dus zo maar voorkomen dat je een Duits nummer moet zingen. En omgekeerd: al onze Europese vrienden mogen Blöf proberen mee schreeuwen. Dansend is dit niet zo'n groot probleem en klinken de nummers lekker fris, maar Ma Philosophie van de Fransoos Amel Bent mee tuten is toch een wat groter probleem.

Op dit soort momenten ben je blij dat de karaokemodus van Boogie SuperStar maar een simpele aangelegenheid is. Je stem wordt maar half geregistreerd en zelfs de meest toondove zangers en zangeressen (waaronder ondergetekende) kunnen met wat gejengel hoge scores halen. Dit alles tot ontstemming van de vrouwelijke speler naast mij op de bank, die de hoge noten wel zuiver wist te zingen, maar uiteindelijk toch een paar procentpunten lager beoordeeld werd.

Boogie SuperStar is geen game die een groot deel van de Gamer.nl-lezers in huis haalt voor het eigen plezier, maar kan zo met de feestdagen in aantocht een tienerhartje blij gaan maken. Het is jammer dat EA zichzelf de tijd en het geld heeft bespaard om de game optimaal te lokaliseren, waardoor we met een soort halve Nederlandse, halve Europese versie zitten. De bewegingen worden echter wel goed geregistreerd en dat een meisje van dik in de twintig toch een glimlach op haar gezicht toverde toen ze stond te swingen, geeft aan dat Boogie SuperStar zo slecht nog niet is. Ikzelf voelde mijn mannelijkheid naar het puntje van m'n kleine teen schuiven toen ik de Wiimote in handen had, maar zoals EA al aangeeft: ik ben geen meisje en mag Boogie SuperStar dan ook eigenlijk niet spelen!