Voor de Japanse uitgever en ontwikkelaar Hudson is Bomberman één van de belangrijkste franchises. Maar Bomberman kent eigenlijk hetzelfde probleem als Pac-Man: het succes van de reeks komt voornamelijk voort uit de oersimpele doch doeltreffende gameplay van het origineel, en niet zozeer uit de aantrekkingskracht van de personages. Dit weerhoudt Hudson er echter niet van om Bomberman te laten opdraven in talrijke andere genres. Maar waar Mario floreert, daar gaat Bomberman snoeihard op zijn bek. Bomberman Kart, Bomberman Hardball en Bomberman Jetters waren niet echt memorabel te noemen. Uitzondering op de regel is de DS-game Bomberman Land: Touch! En dan komt Hudson met een nieuwe Bomberman-game voor de DS die in de voetsporen van Bomberman Land: Touch! lijkt te treden. Bomberman Story DS is de naam en het belooft je een volwaardige Actie-RPG met het explosieve mannetje in de hoofdrol. Onze interesse is dan alvast gewekt.Bomberman Story wordt vanuit een bovenaanzicht gespeeld en laat je omgevingen afschuimen vol monsters, waarbij een arsenaal van zeven verschillende bommen gebruikt kan worden om deze monsters te bevechten. Naarmate je meer monsters doodt doe je ervaring op, waardoor onder andere je bommen krachtiger worden en je meer gezondheid krijgt. Tussendoor wordt het spel onderbroken door een van de vele minigames, die veelal met de stylus bestuurd dienen te worden. En om het RPG-gedeelte wat te benadrukken mag je je van tijd tot tijd mengen in saaie conversaties met leven- en karakterloze personages die je met allerlei klusjes opzadelen. Dat is Bomberman Story in een notendop.   Het concept van de hack-and-slash-RPG, waar Bomberman Story zich in de kern op baseert, werkt eigenlijk alleen als er een drang is om steeds een hoger niveau te bereiken. Je personage moet langzaam evolueren en je honger naar voorwerpen moet niet te stillen zijn. Bomberman Story biedt precies het tegenovergestelde. De tegenstanders vormen geen uitdaging en zijn vooral saai om te verslaan, in plaats van dat het voldoening geeft. Ook voorwerpen verzamelen is niet echt interessant. Er zijn maar een paar relevante voorwerpen in het spel en die heb je al snel ten overvloede. Veel plezier haal je daardoor niet uit het afschuimen van de eentonige omgevingen, vol kistjes waarin nieuwe, nutteloze prullaria op je zit te wachten. Ook de zeven verschillende bommen met elk een andere uitwerking, weten geen diepgang in de spelformule te brengen. Om de een of andere reden ontploffen de meeste bommen in Bomberman Story niet meer in het kenmerkende kruisje, maar gewoon als een rondje met een zeer beperkte diameter. Dit betekent dat je de bommen dicht bij tegenstanders moet zien te krijgen, bijvoorbeeld door ze te gooien of schoppen, omdat ze anders geen uitwerking hebben. Er is overigens wel een bom met een groter bereik. Deze bom schiet projectielen af in de vier windrichtingen en komt daarmee nog het dichtst in de buurt van de echte Bomberman-bom, maar het had me logischer geleken wanneer de gameplay rond dit type bom ontworpen was. De huidige cirkelvormige bommen zijn namelijk vooral vervelend in gebruik, omdat het het makkelijkst is ze gewoon dicht bij je tegenstanders neer te leggen, in plaats van ze er naartoe te gooien of te schoppen. Dit heeft wel tot gevolg dat je keer op keer geraakt wordt en hartjes loopt bij te vullen. Andere leuke ideeën, zoals een Bait Bom die tegenstanders naar zich toe lokt, missen hun uitwerking doordat ze simpelweg niet krachtig genoeg zijn.   Om het RPG-gedeelte wat te benadrukken zitten er wat conversaties met NPC's in het spel, maar die zijn er vooral om het spel van tijd tot tijd wat op te rekken en het Story-gedeelte uit de titel te verantwoorden. De personages zijn levenloos en zijn er vooral om je van het kastje naar de muur te sturen. Zo moest ik op een gegeven moment van een bepaald personage drie insecten doden. Eenmaal teruggekeerd van mijn missie kreeg ik domweg de opdracht om nog eens insecten te gaan doden, maar nu vijf stuks. En vervolgens mocht ik er ook nog eens tien gaan doden. Vraag me dan direct om er achttien te doden! Dat scheelt me in ieder geval wat zinloos op en neer lopen. Zelden heb ik zulke opzichtige methodes gezien om een eigenlijk zeer kort spelletje wat op te rekken. De minigames die je tussendoor te verteren krijgt, brengen ook niet het gewenste spelplezier. Ze zijn vaak kort, kinderlijk eenvoudig en ongeïnspireerd. Zo moet je bommen in de juiste volgorde op bepaalde vierkantjes leggen, precies in de volgorde waarin de vierkantjes oplichten. Weer een andere minigame laat je met een bootje varen of een brug van boomstammen bouwen. Heel veel heeft het niet om het lijf, maar misschien juist doordat het eigenlijke spel zo saai is, zorgt het voor enige welkome afwisseling. Het multiplayergedeelte van Bomberman Story DS is stukken beter en is gebaseerd op het klassieke Bomberman, waarbij je muren wegblaast en dankzij de power-ups die je tot je beschikking krijgt, steeds meer en krachtigere bommen kunt leggen. Deze mode is ook in je eentje te spelen tegen de AI, maar daar zul je niet lang plezier van beleven. Gelukkig heb je maar één exemplaar van het spel nodig om het spel via WiFi te spelen, wat we niet vaak genoeg tegen kunnen komen. Helaas komt de multiplayermode ons wel akelig bekend voor. Het is namelijk nagenoeg hetzelfde als in Bomberman Land: Touch!, met vrijwel dezelfde maps en spelmodes. Voor wie Bomberman Land: Touch! al heeft, heeft Bomberman Story DS in multiplayer dus niet extra's te bieden. Wie Bomberman Land: Touch! nog niet heeft, kan beter die game aanschaffen dan Bomberman Story DS, want laatstgenoemde heeft in de singleplayermode geen enkele meerwaarde.

Overigens is er nog een klein minpuntje dat ik niet onbesproken wil laten. Blijkbaar zijn de makers van Bomberman Land groot fan van The Legend of Zelda: Ocarina of Time, maar in plaats van de goede speleigenschappen van Nintendo's klassieker te jatten, heeft men het meest irritante van The Ocarina of Time overgenomen. Wanneer je namelijk minder dan vier hartjes over hebt in het spel, dan zal het spel continu piepen om je attent te maken dat je weinig gezondheid hebt. Wanneer je even geen extra hartjes op zak hebt om je gezondheid aan te vullen, is dit godsgruwelijk irritant. Met als gevolg dat je het geluid maar uit zet, waardoor je er weer geen erg in hebt dat je bijna dood gaat. Er zijn betere manieren om dat duidelijk te maken dan een continu, onophoudelijk piepje, zo lijkt me.