Vandaag treedt het paddoverbod in werking. Het verkopen, bezitten dan wel nuttigen van de woning van Kabouter Plop mag niet meer van de regering. Voor de liefhebbers die iets zoeken om het afkicken te verzachten, is er Boing! Docomodake. Deze puzzelgame heeft niet alleen een paddo in de hoofdrol, het concept erachter is ongetwijfeld ook onder invloed van de hallucinerende schimmels tot stand gekomen. Helaas was men weer nuchter toen aan de uitwerking begonnen werd.

In Boing! Docomodake speel je de paddenstoel Docomodake, ontstaan als de mascotte van een Japanse telefoonaanbieder. Boing! Docomodake is dus eigenlijk niet meer dan een stukje merchandising vergelijkbaar met Crazy Frog Racer, maar komt op ons toch over als een fris, op zichzelf staand spelletje. Conceptueel is het alvast een stuk origineler dan de racegame met de irritante kikker op de onzichtbare bromfiets.

Docomodake is een paddenstoel die meerdere paddenstoeltjes in zichzelf op kan slokken. Hoe meer paddo's hij in zijn buik heeft, hoe groter zijn omvang. De grote Docomodake kan zware objecten omver duwen, terwijl de kleine Docomodake door nauwe doorgangetjes past. Soms zul je de paddo's in je buik weer uit mogen spugen om ergens doorheen te kunnen. Ook heb je de andere paddenstoeltjes nodig om knoppen te activeren, ladders te bouwen en liftjes te laten zakken. Met de stylus kun je andere paddo's oppakken en ergens anders binnen het scherm neerzetten. Docomodake zelf kun je met de knoppen besturen, zoals je dat van een doorsnee platformgame gewend bent. Mogelijkheden te over dus voor een interessant puzzelspel.

Helaas weet Docomodake nooit het volledige potentieel uit het spelconcept te halen. De levels zijn een aaneenschakeling van kleine puzzeltjes waarvan de oplossing vaak in één oogopslag wel duidelijk is. Zelden moet je meer dan één stap vooruit denken, laat staan dat je moet anticiperen op situaties die je later tegen zult komen. Een verkeerde stap zorgt er hooguit voor dat je een enkel muntje niet meer kunt pakken, slechts een enkele keer kom je vast te zitten. Je kunt uiteraard proberen voor alle munten gaan, maar de inspanning daarvoor staat niet in verhouding met de minimale beloning die het spel je ervoor geeft. Met de munten kun je wat nutteloze prullaria kopen, zoals plaatjes en muziekjes, die je alleen in het menu waar je ze koopt kunt bekijken dan wel luisteren. Al snel laat je de moeilijker bereikbare munten maar zitten.

Boing! Docomodake is wel onderhoudend, met een aardig aantal puzzels die je wel wat uurtjes bezig zullen houden. Heel lang achtereen zal Docomodake niet boeien, maar het zijn wel ideale puzzeltjes om even tussendoor te doen. Toch kan het spel zich bij lange na niet meten met de betere puzzelgames op de markt. De verschillende spelelementen komen nooit echt samen, de besturing had een stuk handiger gekund en het ontbreekt aan de nodige dynamiek. De kleine paddenstoeltjes volgen je een beetje, maar blijven vooral levenloos, net als de spelwereld zelf. Nieuwe spelelementen die gedurende het spel worden geïntroduceerd voegen zelden iets essentieels toe of blijven in hun potentie onderbenut. Ook had de uitleg wel wat beter gekund. Boing! Docomodake legt dingen soms pas uit, nadat je ze al enkele keren nodig hebt gehad. Zo mag je in de tutorial eerst zelf uitzoeken dat je een trapje kunt bouwen van de paddo's in je buik, voordat ze zo vriendelijk zijn om het je even uit te leggen. In gebrekkig Engels.

Ook visueel stelt Docomodake teleur. De level stralen geen sfeer uit en zijn bijzonder statisch. Alles is overduidelijk uit kleine blokjes opgebouwd, zoals dat ook gebeurde bij platformgames eind jaren tachtig toen er nog niet genoeg ruimte was om prachtige, coherente achtergronden op te slaan. De Nintendo DS kan veel beter. In die blokjes waar de wereld uit is opgebouwd is ook nog eens de minimale moeite gestoken. Bewegende platformen, teleporteerdeurtjes, muntjes, schatkistjes, voor alles is de meest voor de hand liggende oplossing gekozen. Er werd iets getekend en men was tevreden, uit nergens blijkt dat moeite is gedaan om een leuk totaalplaatje te creëren. Misschien een erfenis van een merchandise-spelletje dat toch wel verkocht wordt, maar daar komt men hier helaas niet mee weg.